Hindi ako nakapunta kina Tito Ram buong semester sapagkat sobrang busy sa schoolworks. At recognition day na nang muli kaming magkita-kita doon mismo sa school.

Pareho kase kami nang pinapasukan na school nina Cristoff at Dashiel. Same year kami ni Cristoff habang si Dash ay nasa siyam na baitang.

“Kuya Ken!” sigaw ni Dash habang tumatalon-talon, tinatahak ang daan sa kinauupuan namin nina Mama at Papa.

Katabi ko sila sa magkabilaang bahagi, nakaupo sa mahabang bench habang nanunuod ng mga may parangal na estudyanteng masisipag.

Isa lang ang natanggap kong award. With Honors lang. Habang ang iba kong kaklase ay nakatanggap ng Excellency Awards, Student of The Year, Leadership Awards.

Well, hindi naman kase ako masipag mag-aral. Nag-aaral lang ako para pumasa na may mataas na marka, pero hindi ginagawa ang best para maging top student. Ewan ko, wala kase talaga akong urge na magpursige. Ayos na sa 'kin ang nasa honor roll.

Hindi rin naman ako pini-pressure nina Mama at Papa at tuwang tuwa pa na With Honor ako. At proud na proud ako doon.

Ine-easy easy ko lang ang Practical Research I habang ang mga kaklase ko ay depress na depress. Iyon ang dahilan bakit ayaw ko magpaka-pursige, gusto ko gawing magaan ang Senior year ko bago tumapak sa kolehiyo.

Buti at above average ang IQ ko e, 'no? Salamat sa genes nang parehong matalinong magulang ko. Si Papa ay magaling sa Math, habang si Mama ay sa English.

Sayang nga at hindi sila nakapagtapos ng College.

Di bale, kapag nakaluwag-luwag na, sabay-sabay kaming tatlo magka-college! Sana nga magawa namin 'yon.

Nanumbalik ako sa realidad nang yumakap sa 'kin si Dash saka pumatong sa kandungan ko.

“Kuya Ken! Congrats!” ngiti niyang bulaslas. Ginulo ko ang buhok niya sa tuwa. Ngumuso siya, “Buti ka pa po With Honor! Ako walang awards.”

“Hayaan mo na. Sa susunod galingan mo, ah? Patunayan mo kay kuya Cristoff mo na mas matalino ka sa kanya!”

“Yes po!”

Umalis din siya agad nang umupo na sa unahang bench namin sina Tito Ram, Tita Sharmaine, at panganay nilang si Cristoff.

Nakabihis rin silang mag-asawa, habang suot naman ni Cristoff ang uniform namin — tulad ko — dahil iyon ang napagkasunduan na isusuot.

Naunang lumingon si Tita. “Kanina pa ang program? Na-late na kami dahil kay Dash e. Ayaw pa kaninang bumangon kahit late na late na!”

Tumawa si Mama. “Medyo. Loko talaga itong pamangkin ko. Ano raw dahilan bakit ayaw bumangon?”

Si Tito ang lumingon ngayon. Sinipat niya muna ako, kinindatan, bago humarap kay Mama. “Wala raw kase siyang awards kaya hindi na aattend.”

Ngumuso si Dash sa gilid nila, doon na ito umupo. Pero pinandilatan lang siya ng mata ni Tito nang sasagot pa sana ito.

Humuli ako ng tingin sa magpamilya. Inisa-isa kong suriin ang mga bulto nila. At grabe, puro gwapo talaga at isang maganda ang bawat miyembro.

Syempre, ayuko maging bias, pero maganda rin si Mama at mas gwapo naman si Papa! Ako nga lang ang pinaka-pogi.

“Tamad kase mag-aral kaya ganyan,” singit ni Cristoff na dinilaan si Dash nang umawang ang labi nito. “Oh ano? Totoo naman. Hindi ka nag-rereview. Puro anime inaatupag mo! Imbes na mag-aral, inuuna mo pa mga karton na tao!”

“Papa!” sumbong nito saka parang iiyak na. Inalo ito ni Tito Ram saka pinandilatan ng mata ang panganay.

Umungos ang pinsan ko, lumingon kay Papa. “By the way, Tito Paul, you look handsome today—” Aba! Subukan niyang landiin si Papa. Dadanak talaga ng dugo! Lumingon siya kay Mama sunod saka cinompliment rin ito. “You too, Tita. You're beautiful. Para kayong si Cinderella.”

Namula si Mama. “Nako! Ikaw talagang bata ka! Nagmana ka sa Papa mong bolero!”

“Haha!” Tumawa si Tito Ram. Pinaurong pa nito ang dibdib, proud na proud sa anak. “Walang duda. Sa tamod ko talaga ito nanggaling.”

Sinita siya ni Tita Sharmaine. “Hoy! Jusko ka, Ramzel. Iyan talagang bibig mo walang preno!”

Nagtawanan kaming lahat. Maliban kay Dashiel na naghihimutok pa rin. Pero nang tumingin ito sa akin, ngumiti ito nang matamis.

Kinindatan ko lang siya na ikinamula niya. Kalokong bata. Este, binata. Sixteen na nga pala ito. Hays.

Dahil malayo pa ang section nina Cristoff ay matagal pa kaming naupo ro'n para hintayin tawagin ang pangalan niya.

Nang tawagin si Cristoff, tumungo siya sa stage saka nakipag-kamay sa kanyang adviser. Kasama niya si Tita na kinabitan siya ng maraming medal saka ribbon. Nag-iisa siyang With Highest Honor sa buong Grade 11.

Dahil recognition lang naman ito, hindi sama-samang binanggit ang mga may parangal. Kumbaga, per track and section ang pagtawag.

Unlike sa mga Grade 12, mayroon silang graduation speech, nauunang banggitin nang sama-sama ang may mga honors, at ibang araw ginaganap ang graduation.

Sa totoo lang, sobrang talino ni Cristoff. Hindi ko nga alam bakit saltik rin 'yan pagdating sa kalibugan. Nasa lahi na siguro talaga namin e, lintek.

“Anak ko 'yan! Whoooah!” Malakas na sigaw ni Tito Ram, Tumayo pa siya mula sa bench.

Bumugso ang tuwa sa loob ko. Ang ganda kasing makita na proud na proud ang magulang sa kanyang anak.

Batid ko namang proud sa akin sina Papa at Mama, pero hindi sila tulad ni Tito na ipangangalandakan talaga ang pagiging proud sa anak.

Nakakainggit! Pero 'yung inggit na mabuti.

Mula sa kinauupuan ko, ramdam ko ang hiya ni Cristoff sa ginawa ni Tito. Hahaha.

Pagbalik niya sa upuan, nakayuko siyang pinipilit na isiksik ang sarili doon.

Iiling-iling kami ni Papa habang si Mama at Tita Sharmaine naman ay nagkukwentuhan na naman at nagchichismisan.

Si Dash, may ice cream nang nilalantakan. Kailan pa 'to umalis sa pwesto niya? Hindi ko napansin.

Nasa ganoon kaming posisyon nang biglang pumunta sa gawi namin ang pamilyar na estudyante.

“Tito Paul!” bati ni Allen.

“Oh! Allen! Kumusta?” si Papa.

Magkakilala sila?

Naguguluhan akong napatingin kay Allen. Hindi naman kami close, at mas lalong hindi kami nag-uusap. Kaya paano'ng parang close na close sila ni Papa?

“Ito na ba si Allen? 'Yung kinikwento mo sa 'kin, Mahal?” Nilingon ni Mama si Papa. Tumango si Papa, kaya naman ngumiti nang matamis si Mama nang tumingin kay Allen. “Ikaw na pala 'yon...”

Namumula si Allen na napahawak sa batok. “H-Hello po, Tita.”

Tumango si Mama. Nakatingin naman sina Tito at pamilya niya sa amin, ngunit hindi sila nagsasalita.

Habang ako, gustong sumingit ngunit hindi na nakapagsalita. Hindi ko kase maintindihan paano naging magkakilala si Papa at Allen. At ikinukwemto pa ni Papa ito kay Mama.

Si Tita ang nagtanong. “Sino ito, Mare?”

Ngumiti si Mama. Ngunit si Papa ang sumagot. At nawindang ako sa sagot niya.

“Si Allen, may gusto sa anak ko.”

Namilog ang mga mata ko. Habang si Allen naman ay namumula at napakagat labi.

Tangina, ano daw?

Nabingi ako. Nang tumingin sa akin si Papa, ngumiti ito sa akin saka kumindat.

Hindi ko nilingon sina Tito kaya hindi ko alam ang reaskyon niya. Ngunit mukhang ayos lang sa kanila dahil hindi sila umangal.

Bukod doon, mukhang ayos na ayos ang relasyon ni Papa at Allen, habang si Mama ay parang kinikilig.

Lintek!

“P-Paano kayong nagkakilala ni Allen, Pa? At ano'ng sinasabi mong gusto ako nito?” nagtatakang tanong ko. Itinuro ko pa si Allen, animo'y hindi kami magkakilala.

Umiwas ng tingin si Allen nang tignan ko siya.

“Nagkita kami nito noong umattend ako sa PTA meeting mo nakaraang tatlong buwan. Tapos e lumapit sa 'kin saka nangamusta. E magaan namang kausap kaya naging malapit agad kami sa isa't isa,” mahabang paliwanag ni Papa.

Sininyasan niya pang umupo sa tabi niya si Allen, na sinunod nito.

Nagpatuloy siya, “Tapos e no'ng nalaman niyang open minded naman ako, inamin niya na sa 'kin na may gusto siya sa 'yo. Tapos e ilang beses din kaming nagkikita sa palengke, kaya nakakapag-usap din kami. Nagcha-chat rin ito sa akin sa Messenger e. Kinukwento sa 'kin paano ka niya pagmasdan sa klase. Torpe na bata!”

Natameme ako. Hindi ko alam ano'ng mararamdaman ko. Hindi ko naman siya gusto, bukod doon ay hindi ko alam na hinaharana na pala nito si Papa para mapalapit sa 'kin! Amp.

Gwapo si Allen, maganda ang hubog ng katawan dahil working student, nagtatrabaho bilang kargador sa palengke pag walang klase o weekends. Iyon lang ang alam ko sa kanya. Moreno ang balat dahil bilad sa araw. Matangkad, at mabait naman.

Pero wala kase akong gusto sa kanya. Bukod sa si Papa ang kasalukuyang nakakahuli ng puso ko, e hindi rin malalim ang ugnayan namin — classmate lang kami, wala nang iba.

Napatango nalang ako.

Sumingit si Mama. “Wag kang mag-alala, 'nak! Suportadi namin ng Papa kung maging kayo man!”

Ito ang isa pang hindi ko maintindihan. Bakit parang hindi nagugulat si Mama na may nagkakagusto sa aking lalake? Paano pala kung straight ako? Paano pala kung homophobic pala ako?

“P-Pero...” hindi ko gusto si Allen.

Hindi ko naituloy ang sasabihin nang makita ko ang expectation at kasiyahan sa mata ni Allen.

Napakagat ako nang labi. Bumuga ako ng hininga saka napahawak sa batok. “Pero, Ma! Straight ako...”

Dahil maton ako kumilos, at walang bahid nang kabaklaan ang katawan, paniguradong makukumbinsi ko si Mama, ganu'n na rin sina Tita, na hindi ako baliko. Syempre ang mga barako ay hindi ko na sinipat, batid ko namang umiikot na ang mga mata nila sa sinabe ko.

“So? Hindi naman ibig sabihin na straight ka ay hindi na pwedeng magkagusto sa 'yo itong si Allen!” depensa ni Mama.

Sinegundahan naman iyon ni Papa. “Kahit straight ka pa, bagay na bagay pa rin kayo nitong si Allen! Naku! Sana nga ay maging kayo, para naman magkaanak naman ako ng masipag sa trabaho at hindi tamad sa gawaing bahay!”

Aba! Nagparinig pa.

Pero bukod doon, nalungkot din ako sa loob ko. Para kasing botong boto talaga si Papa na magkatuluyan kami ni Allen. Pinagtatabuyan na ba niya ako? Ayaw na ba niya ang nangyayari sa pagitan namin? Pag naging kami ba ni Allen, matitigil din ba ang sex na ginagawa namin ni Papa?

Madami akong tanong sa isip ko. Ngunit hindi ko agad iyon masasagot. Kaya naman hinayaan ko silang mag-bonding kasama si Allen.

Pinugpog ng tanong nina Tita at Mama si Allen tungkol sa damdamin nito tungkol sa akin. Si Papa naman ay nakikinig at paminsan-minsan ay nakikisali. Si Tito Ram ay nakikisabay ngunit batid kong may iniisip din. Si Cristoff ay abala sa phone na hawak at mukhang mayroon ding inaabalang iba. Si Dash naman ay naglalaro ng ML sa phone, nagpapabuhat sa kakampi.

Naiwan ako roon na nag-aalala sa magiging tagpo pagkatapos nito. Ayuko nang magbago ang namuong dynamics namin ni Papa.

Kaya nang kinagabihan, tinungo ko ang kwarto nina Mama at Papa. Humiga ako roon sa gitna nilang pareho at doon natulog. Na-miss ko rin ang ganoong posisyon e. Para akong naging batang muli.

Nang kinaumagahan, naunang bumaba si Mama sa kusina para magluto nang agahan.

Naiwan kami ni Papa sa kama. Kaya naman hindi na ako nagulat nang niyakap niya ako mula sa likuran saka pinugpog ng halik ang likod ko.

“Bakit parang may gusto kang itanong sa 'kin, Ken?” untag niya nang hindi ako kumibo sa kanya.

Sa halip na sumagot, kinuha ko ang mga kamay niya na nakapulupot sa aking bewang saka mas hinigpitan ang kapit doon. Hindi ko namalayang humagulgol na ako.

“Ken? Ayos ka lang? Bakit ka umiiyak?” malambing na tanong niya. Inalo niya ako at mas hinigpitan ang kapit sa akin. “Dahil ba 'to kay Allen? Ayaw mo ba na magkaroon ka rin ng kasintahan?”

Humugot ako ng lakas bago ako sumagot. “Pa... ayaw ko po. Ayaw ko po dahil baka pag nagkaroon ako ng syota, hindi na natin magawa ang ganito. Itong yakap — ang halik, ang pagniig, ang kamunduhan... ayuko! Ayuko!”

Lumuluha ako sa mga oras na nagsasalita ako. Parang basag na bote ang aking damdamin — para akong nanlalambot, nanghihina. Gustong sumabog ng lungkot sa aking damdamin.

“Ken...”

“Hindi, Pa! Hindi! Hindi ko gugustuhing gustuhin si Allen! Hindi ako papayag na siya ang magiging dahilan para matigil ang namuong ugnayan nating dalawa...” Tuloy-tuloy ang luhang umagos sa akin. Sa mga oras na ito, pakiramdam ko ay bukas na bukas ang loob ko para sabihin ang matagal nang gusto kong sabihin sa kanya. Kaya hindi ko na pinigilan. Umamin ako. “Pa, nagugustuhan na kita. Lumalalim na ang pagtingin ko sa 'yo... kaya ayuko na itigil itong sa atin.”

Bumuntong hininga si Papa saka pinaharap ako. Ngunit kahit nakaharap na ako sa kanya, hindi ako tumingin sa kanyang mukha. Bagkus, sa dibdib niya itinuon ang atensyon ko.

Ramdam ko ang init ng katawan niya. Iyon ang nagsilbing paraiso sa akin. “Alam kong mali — mali na magkagusto sa sariling ama. Alam na alam ko ang bigat nitong kasalanan ko, Pa. Ngunit hindi ko kayang pigilan. Kaya pasensya na kung hindi ko gustong matigil ito. Hindi ko gugustuhin si Allen! Kaya 'wag mo na siyang kausapin ulit!”

Niyakap ako ni Papa nang mahigpit. Hinalikan niya ang bunbunan ng ulo ko saka siya tumawa nang mahina.

“Sino'ng may sabing matitigil ang sex? Ikaw talagang bata ka, kung ano-ano iniisip mo para saktan ang sarili mo,” bulong niya.

Napatingin ako sa kanya dahil doon. Nakangiti siya sa akin, punong-puno ng kinang ang mga mata niya.

“Anak, kahit magkaroon ka pa ng asawa, hinding hindi mawawala itong sa atin, kung ano man 'to. Pwede tayong maging ganito habang buhay, kahit pa nakatira na tayo sa isang bubong kasama ang Mama mo at ang magiging manugang ko — babae man o lalaki.”

Unti-unting humuhupa ang sakit sa dibdib ko.

“Ano'ng ibig mong sabihin, Pa? Na ayos lang sa 'yo na magkaroon ako ng syota, tapos ay nagkakanaan tayo?”

Pinitik niya ang noo ko. “Oo nga! Kahit mahalin mo pa ako ay ayos lang. Sa totoo nga niyan, ayos lang sa akin na mahalin ka bilang isang tao e. Mahal naman kita bilang anak ko, at kalaguyo — pero wala pa ako sa puntong mahal kita bilang ikaw mismo. Pero alam ko namang darating din ang panahon na 'yon. Kaya 'wag kang mag-alala.”

Napangiti ako sa sinabe ni Papa. Umungos ako saka hinalikan ang malambot nyang labi. “Paano kung halimbawa, nalaman ng magiging syota ko na may nangyayare sa atin, at gusto niyang tumigil tayo? Or worse, ipagkakalat niya?”

Dumilim ang paningin niya. “Hmmm... hindi ko hahayaang mnagyare 'yon. Titigil lang natin 'to kung isa sa atin ang umayaw na. Kaya bago pa mangyare 'yang sinasabe mo, may bangkay na na lulutang sa ilog.”

Napangiti ako. Tumalon ang aking puso sa tuwa.

Yumakap ako pabalik kay Papa saka dahan-dahang kinulong sa aking palad ang kargada niya.

Napangisi siyang pinatalon ang burat. “Gusto mo bang mag-romansahan tayo ngayon?”

Tumango ako. “Please...”

Hinalikan niya ako saka tumayo, isinara ang pinto, saka bumalik. Pumating siya sa akin nang makatihaya ako, saka niya ako siniil ng halik.

Malalim. Mapusok.

“Pa...” ungol ko nang simulan niyang kainin ang butas ko. Hindi ko namalayang wala na akong saplot.

Nang itutok niya ang ulo ng kanyang burat sa akin, pinanuod ko siyang lumambot ang mukha niya saka niya ipasok iyon.

Alam kong malayo pa, hindi pa niya ako nagugustuhan. Hindi pa niya ako mahal bilang isang indibidwal — ngunit handa akong hintayin iyon kahit abutin pa ng ilang dekada.

Sa ngayon, natutuwa akong hinahagkan ako bilang anak niya. Masarap sa pakiramdam.

“Idiin mo pa, Pa...“ ungol ko nang isagad niya ang kanyang tite.

“Ahh... anak...“ impit niyang ungol.

“Ah! Paaa... dyan lang!” Tumirik ang mata ko nang matamaan niya ang prostate ko.

Doon inulos ni Papa sa posisyon ang burat niya kaya paulit-ulit niyang natatamaan ang prostate ko. Napapahiyaw ako sa sarap.

“Lalabasan na ako!” ungol ko, pinipilit na huwag lakasan dahil baka marinig ni Mama.

“Ayan na rin ako, Ken...” usal niya. Nang sumabog pareho namung katas, pareho kaming napangiti. Pagod siyang sinuri ang itsura ko. “Mahal na mahal kita, Ken.”

Napangiti ako. Batid kong bilang anak, ngunit masarap marinig iyon matapos ang aming ginawang pagniig.

“Mahal na mahal din kita, Papa.”

END OF VOLUME 1