-Hoofdstuk-(11)

Afwachtend kijk ik Cameron aan, wat ik doe is eigenlijk niet goed. Ik beloofde mezelf om uit de buurt te blijven van jongens, ze te negeren, ze te zien als een angst, een angst die je telkens achtervolgt en je nooit met rust laat. En wat doe ik, ik ga naar jongens, zoek ze als het waren op, dit beloofde ik mezelf toch niet. ''Ik ga'' zeg ik resoluut als ik me realiseer waar ik mee bezig ben, ik ben bezig met jongens, en daar ga ik verandering in maken ''je gaat zingen?'' vraagt Cameron, duidelijk niet wetend wat ik bedoel, natuurlijk ga ik niet zingen. ''nee, ik ga naar huis'' zeg ik en sta op na mijn worden ''maar we hebben niet eens gezongen, we hebben niet eens aan ons scheikunde opdracht gewerkt'' zegt hij en kijkt me fronsend aan ''ik zal vragen of we mogen ruilen van partners, dan heb je wel iemand die met je wilt werken'' ik klink zeker, en dat wil ik ook zijn. Maar het voelt alsof een mesje langzaam mijn al gebroken hart aan het verscheuren is. Ik wil blijven, maar ik weet dat hij me pijn gaat doen, hij gaat me laten geloven dat hij me ziet zitten en steekt me daarna in mijn rug, hij gaat me gebruiken. Met moeite houd ik mijn tranen in terwijl ik me een weg baan naar beneden. ''wacht, je kan niet gaan, we zouden samenwerken, en je mag niet ruilen van partners'' kom op Cameron, doe dit niet zie je niet dat ik het al moeilijk heb. ''Ik zou het alsnog zeggen en-'' ''hier zijn je kleren'' verbreekt Brian ons en glimlacht. Ondankbaar pak ik mijn kleren aan en zeg kalm maar net iets te scherp ''waar kan ik me omkleden'' Brian schrikt van mijn stem maar fronst al gauw ''wat is er?'' Cameron knikt om Brian zijn uitspraak ''niks'' antwoord ik bot en loop naar de deur in de gang dat een toilet blijkt te zijn, ik sluit me op in het toilet en doe de kleren uit die lekker ruiken naar Cameron. Ik doe mijn nog warme kleding aan die door de droger warm is en vouw de kleding van Cameron op. Misschien ga ik weg, maar ik heb nog steeds respect voor zijn spullen. Zachtjes open ik de toilet deur en stap op mijn tenen eruit , ik doe mijn schoenen aan en leg de kleren op het kastje naast de toiletdeur. Ik wil me omdraaien om naar de voordeur te lopen als drie jongens mijn weg versperren,

waarom zo moeilijk doen?

Ik stap naar rechts waardoor ze ook naar rechts stappen, ik stap naar links en al snel volgen ze. gefrustreerd zucht ik ''ik moet naar huis'' zeg ik bot en kijk de jongens geïrriteerd aan. ''je gaat niet naar huis voor je zegt wat er i-'' ''ik moet naar huis'' ik duw Brian aan de kant terwijl medelijden zich een weg baant door mijn zenuwen, Brian heeft niks gedaan, hij was juist lief, en ik richt mijn frustratie op hem af. Ik loop naar de deur en trek hem open waarna koude rillingen mijn lichaam verwelkomen, kippenvel gaat over mijn rug en al bibberend zet ik de eerste stap naar buiten. Ik trek de deur dicht wetend dat ze naar me kijken en loop de oprijlaan af, nu weet ik zeker dat ik heb laat gaan, ik ga niet meer naar hem toe, ik zal hem negeren, ik zou hem ontwijken, en dit alles omdat ik gevoelens begin te krijgen voor hem, dit alles omdat mijn hart smakt naar liefde, dit alles om dat ik bang ben.

Dag Cameron.

Jaa, eindelijk jeeh een hoofdstuk. Het is kort ik weet het zo'n 600 woordjes, maar dit hoofdstuk hoort zo, het moe duidelijk worden dat ze geen contact wilt. Vanaf nu gaat het verhaal een beetje lijken op de samenvatting die ik schreef, hij gaat moeite doen. Met mijn gaat het goed, heb net mijn Engelse repetitie gehad en het ging, mwahh.

#Vote#comment