-Hoofdstuk- (5)

Zuchtend wrijf ik de slaap uit mijn ogen , terwijl ik aan het ruziën ben met mijn fiets stuur.

Ugh

het is vrijdag en ik heb nu al bijna heel de week gewerkt.

Werken is niks!

Sommige mensen vonden het dus leuk om te gooien met broodjes, of expres tafels vies maken en dan blijven roepen ''uhm mevrouw deze tafel is vies'' ik kreun vermoeiend bij die gedachtes en richt mijn blik verder op de weg. Ik stap van mijn fiets af als ik de schoolpoort nader. Terwijl ik mijn fiets op slot zeg vangen mijn oren een gesprek op, terwijl ik doe alsof ik bezig ben luister ik ze af ''dus heel de school gaat naar het feest, dan moet onze kleding matchen'' zegt een meisjes stem ''ja, vooral als we indruk willen maken op hem'' de meisjes giechelen en lopen met klikkende hakken weg. Heel de school, waarom ben ik dan niet uitgenodigd?, niet dat het me wat boeit. Ik haal mijn sleutel uit het slot en sla de rugzak om één schouder.

van wie is dat feest eigenlijk?, waarom ben ik niet uitgenodigd?, en wie bedoelen ze met hem?...nee, nee het boeit me niet.

Mokkend loop ik het gebouw in, het boeit me toch wel iets meer dan ik had gedacht, ugh.

Ik ga zitten bij een leeg tafeltje en staar wat na de mensen. Ik heb mezelf er de afgelopen dagen op betrapt dat ik dacht aan een jongen, de jongen die me hielp met het vinden van mijn kluisje. Hij leek zo bad, met een vleugje schattigheid, iets zegt me dat hij aardig is.

Maar dan.

Maar dan dacht ik aan de jongen die mijn hart brak, hij was hetzelfde. Zijn uiterlijk was ook zo, precies zo, het zou me niks verbazen als hun 2 familie waren. Ik zucht als de bel gaat en wankel naar het vak dat ik geheel kan oplossen met een rekenmachine, wiskunde. Ik loop het lokaal binnen en ga achteraan zitten, terwijl ik mijn boeken pak en begin met teken in mijn wiskundeschrift hoor ik onze leraar het o zo moeilijk stof uit leggen, Pythagoras, proef de sarcasme. Ik zucht en bekijk het rooster, ik heb dus uitval wat betekent dat ik 15.45 uit ben, jeah. Terwijl de leerlingen aandachtig luisteren naar wat de man te vertellen heeft gaan mijn gedachtes naar dit weekend. Wat ga ik dit weekend doen, het is vrijdag, dat betekend dat ik huiswerk ga maken, en?. Ik denk na en iets schiet me te binnen, negatieve rillingen lopen over me lichaam, het diner. Dat was ik helemaal vergeten ondanks het feit dat mijn moeder er niet over kan stoppen. Vandaag om 6 uur moet ik dus gaan, ugh. Me moeder heeft me verteld dat de man waarmee ze gaat een bedrijf heeft en dus blijkbaar succesvol is in het verkopen van I Phones, een voordeel dus, misschien raak ik dit kleine Samsung je kwijt . Ik zucht bij het idee aan vanavond, het word zeker zo'n awkward moment met een klein meisje van 3 ofzo die continue aandacht blijft vragen, het idee alleen al laat me kokhalzen. De bel gaat en ik realiseer me dat ik dus de hele les in gedachte was en dus niks heb gedaan. Ik pak mijn spullen in en bekijk mijn rooster, een blije tinteling gaat door me heen. Woensdag werd er bekend gemaakt dat de school mee doet aan de wedstrijds voor zang en dans, wat betekend dat elke vrijdag, je 2 uur les krijgt in zang of dans de komende 3 maanden. En laten we zeggen dat ik hou van zingen en het ook best wel kan. Ik loop de trap op naar lokaal 124 waar de mensen die zang kozen nu naartoe komen. Ik hoop dat het niet veel mensen zijn, en vooral geen jongens. Terwijl ik nog eens diep zucht loop ik het lokaal binnen, mijn oren vullen zich met vals gezang waardoor ik gelijk mijn handen naar mijn oren laat gaan.

Ik zou echt niet doof willen worden

Ik kijk naar de bron van het geluid en zie een mager meisje, haar blonde haren gaan stijl over haar schouders en haar eenenveertigduizendentwintig lagen make-up zijn ook niet te missen, een kort fel roze jurkje bedekt haar lichaam, soort van, haar roze punthakken matchen de hele outfit. ''uhm.. heel mooi gezang Anastacia.., ga maar zitten'' zegt een vrouw die blijkbaar onze lerares is. Terwijl ik de klas bekijk valt me iets op, er zijn 2 meisjes en iets van 17 jongens.

Waarom zijn er nou weer zoveel jongens?, ugh dit heb ik weer. Ik kijk rond en zie een lege stoel staan. Ik wankel er een beetje snel heen en neem plaats. Net wanneer ik zit vult een zuivere stem mijn oren, het klinkt als muziek in mijn oren. ''goed, mijn naam is Mevrouw Verlies en ik zal jullie de komende 3 maanden begeleiden met zingen'' ze ademt even en gaat verder ''zoals jullie weten doen wij mee aan de wedstrijden, wat betekend dat alleen de beste mogen'' Ik hoor wat gekuch en dan praat ze verder ''hiervoor gaan wij audities doen in tweetallen'' terwijl ze dat zegt kijk ik verschrikt op ''ik zal de tweetallen maken zodat jullie direct kunnen beginnen met het oefenen, en let erop, kies een liedje dat goed past bij jullie allebei'' wat boe geroep vult mijn oren en ik kan niks beters doen dan hen gelijk geven. Waarom moet alles altijd in tweetallen, ik ben alleen geboren, niet ik tweetallen toch?

''Ik loop langs met een doos vol gekleurde briefjes daar pak je er éénuit en de persoon die hetzelfde kleur briefje als jou pakt zal je partner zijn voor de audities'' Anastacia zegt iets wat mij aan het lachen maakt ''ugh , dalijk kom ik bij iemand die niet kan zingen''. Mevrouw verlies wilt net rond gaan met de doos tot ze zegt ''ojaah als 1 van het groepje wel kan zingen en de andere niet, mag die persoon wel blijven'' ik hoor wat mensen opgelucht zuchten terwijl ze wat afkeurende blikken werpen op Anastacia. De hoed gaat langzaam rond en ik zie al een paar teams. ''zo pak maar een kleur'' zegt Mevrouw verlies die blijkbaar voor me staat, Ik knik zonder enige emotie op mijn gezicht en pak met mijn ogen dicht een kleur, als ik mijn ogen open zie ik dat ik blauw heb, mijn lievelingskleur. ''zoek je partner maar'' zegt ze. Twijfelend sta ik op en kijk als eerst naar de meisjes, blijkbaar zijn ze samen, wat betekent dat ik met een jongen moet!?.

Oneeee.

Ik wil niet met een jongen, nee, dit kan niet waar zijn, dit kan niet. Angst overspoeld me, ik moet samenwerken met een jongen, ik moet samenwerk-. Verder kom ik niet want een zware zuivere stem onderbreekt me ''heb jij blauw?'' ik herken die stem, zo zuiver, maar toch zo mannelijk. Ik draai me langzaam om, alsof ik in een horror film zit en ik er achter ben gekomen dat de geest achter me staat. 2 groene ogen kijken me blij aan, ik ken hem. Het is de jongen die me hielp met het vinden van mijn kluisje, alleen ziet hij er iets minder bad uit. Ik knik naar hem als teken dat ik blauw heb en bekijk zijn outfit, een donkerblauwe spijkerbroek en een sweater sieren zijn lichaam, hij draagt zwarte nike airmax en zijn bruine haren zitten warrig op zijn hoofd. Hij kijkt een beetje verbaast wat ervoor zorgt dat hij een kuiltje krijgt ''ik ken jou'' zegt hij, zijn verbaasde blik veranderd in een scheve grijns wat hem weer op een badboy laat lijken. ''ik hielp je en kreeg geen bedankt''

Ouch

Het lijkt alsof ik mijn stem weer vind en ik reageer snel ''bedankt'' mijn stem klonk zacht en schor, dat heb ik echt lang niet meegemaakt. ''geen probleem'' zegt hij en maakt een buiginkje. Iets in me wilt lachen, maar ik houd toch een serieus gezicht. ''zo, welk liedje word het'' zegt hij terwijl hij gaat zitten op een stoel, ik volg hem en ga tegenover hem zitten. Ik haal me schouders op en neer en richt mijn blik op mijn handen. ''geen prater he'' zegt hij, ik negeer hem en blijf naar mijn handen kijken die op eens heel belangrijk zijn. ''ik dacht aan het liedje 'say something i'm giving up on you'' Mijn blik schiet omhoog.

Dat is eigenlijk een best goed idee, het is ook een van mijn lievelingsliedjes, ik voorkom een glimlachje en kijk hem nu neutraal aan ''dat is een leuk liedje'' zeg ik normaal. Hij glimlacht weer ''het is mijn lievelingsliedje'' zegt hij trots.

Mijne ook

Zeg ik in me hoofd. ''zo dan doen we gewoon dat ik het mannenstukje doe en jij het vrouwenstukje'' ik knik, hopelijk kan hij zingen... .

Ik loop naar mijn kluisje en pak mijn jas, zangles ging best goed, we hebben besproken wie wat zingt en we hebben de lyrics helemaal overgeschreven en gemarkt wie wat zingt, nu nog leren en dan volgende week audities. We hebben nog niet echt gezongen. Ik stap op mijn fiets en fiets naar huis. Ik weet zijn naam niet, en ik hoef het ook niet te weten, denk ik?. Ugh ik haat dit, ik mag geen dingen voelen, geen lach mag ontsnappen uit mijn mond, dat is een teken van zwakte. Ik zie het flat gebouw in zicht komen en loop zwijgend naar de kelder, ik zet mij fiets in de kelder en loop met de trap naar boven. ''ma ik ben thuis'' roep ik en schop mijn schoenen uit in de gang ''hoi lieverd'' zegt ze terwijl ze de gang in komt lopen, ze heeft krulspelden in haar haren zitten en draagt een badjas, op haar gezicht zit een bruinkleurig mengsel, chocolademasker denk ik , zo dit heb ik echt lang niet gezien. ''lieverd ik moet iets opbiechten'' zegt ze terwijl ze me meetrekt naar de bank ''vertel'' zeg ik. Ze knikt en kucht even ''Ik loog'' zegt ze. Verward kijk ik haar aan ''je loog'' herhaal ik haar 3 woorden, ze blijkt mij verwardheid te zien en zegt ''oke lieverd, het is geen date, ik heb een aanbod gekregen om te werken als telefoniste bij het bedrijf waar ze de I Phones verkopen'' zegt ze in één teug en ademt dan bibberend in, wachten op mijn reactie.

Waarom zou ze daarover liegen?

Dat is toch hartstikke leuk.

''waarom loog je daarover, het is toch hartstikke leuk, en wat heeft dat eigenlijk te maken met een diner''

Zeg ik ook in één teug ''alles'' antwoord ze ''Ik ga dineren bij mijn baas om zo wat dingen te bespreken en hij vroeg mijn gezin ook mee'' ik knik en mompel wat ''vandaar dat haar'' ze knikt en een blije uitdrukking siert haar gezicht ''lieverd ik heb een verrassing voor je'' zegt ze. Ik kijk een beetje wantrouwig, die date was ook een verrassing en dat bleek geen date te zijn, ik voorspel niks goeds...

Woehoeee peepz, eindelijk een hoofdstuk, werd tijd.

Ik weet het mijn donutliefhebbers, ik ben shit.

Ik zou proberen te updaten wanneer ik kon, en dat is nu.

Byee loverss <3

#VOTE #COMMENT