Ik sla mijn hand voor mijn mond. Mitch kijkt me pijnlijk aan, maar wendt zijn blik al snel af

Ik leg een hand op zijn wang en hij kijkt me met moeite weer aan.

'Thomas en Jess weten het niet eens,' zegt hij en er ontsnapt een traan uit zijn ooghoek.

Hij heeft het Thomas en Jessica niet verteld. Die gedachte spookt door mijn hoofd heen. Hij vertrouwt me echt. Ik bedoel, hij kent hun al vanaf dat hij hier is komen wonen.

'Daarom woon je bij die mensen,' concludeer ik.

'Mijn pleegouders,' mompelt hij en ik knik.

Mitch duwt me een stukje van hem af. Ik ga van zijn schoot af. Zelf gaat hij ook staan. Hij loopt zenuwachtig wat heen en weer, voordat hij op mijn bed gaat zitten. Hij legt zijn hoofd in zijn handen en haalt vervolgens een hand door zijn haren heen.

'Mitch?' vraag ik zacht.

Hij kijkt op en trekt me weer op schoot. Zijn hoofd rust in mijn nek en hij haalt een paar keer diep adem.

'Je hoeft je niet sterk te houden voor mij, Mitch,' zeg ik en dat blijkt de laatste druppel te zijn.

Op mijn onderlip proef ik een zoute traan. Niet veel later vallen er meerdere. Ik sla mijn armen om hen heen.

'Ik mis ze, Rose,' snikt hij en pakt me steviger vast.

'Shhhttt,' sus ik en wrijf geruststellend over zijn rug heen.

Hij haalt zijn hoofd weg uit mijn nek en laat een kort lachje horen. Hij kijkt me even aan en zucht dan. Hij veegt zijn tranen weg en kijkt even naar iets achter me.

'Nou moet ik het hele verhaal zeker vertellen,' zegt hij zuchtend.

'Als je het niet wilt hoeft het niet,' zeg ik en druk een kus op zijn lippen.

Hij glimlacht in onze kus en laat onze voorhoofden tegen elkaar steunen.

'Ik wil het vertellen. Het heeft lang genoeg geduurd,' zegt hij en haalt diep adem.

Ik glimlach naar hem en knik. Ik kruip van zijn schoot af, maar laat mijn benen gebogen over de zijne heen staan.

'Het was rond half negen 's avonds en ik lag te slapen. Buiten klonk er geschreeuw waar ik wakker van werd. Ik opende mijn ogen en liep naar mijn raam toe. Alles stond buiten in vuur en vlam. Het zou niet lang duren voor het vuur ook ons huis had bereikt,' begint hij te vertellen.

Hij slikt een keer.

'Het is okay,' zeg ik en haal een hand door zijn haar heen.

Hij glimlacht en knikt voor hij weer verder begint te vertellen.

'Ik werd bij het raam weggetrokken door mijn moeder. Ze was de kamer ingestormd en trok me mee naar beneden. Ik strompelde mee naar beneden. Het drong me niet goed binnen wat er aan de hand was, totdat het vuur ook ons huis had bereikt,' zucht hij en kijkt me even aan.

Gespannen hang ik aan zijn lippen.

'Mijn vader en mijn broer waren het dorp al in om anderen te helpen, maar er was weinig kans dat ze er zelf levend weg zouden komen. Mijn moeder was bij mij gebleven. Alleen kwam door een kapot raam het vuur naar de kamer waar wij stonden. Mijn moeder duwde me weg, maar struikelde zelf,' zegt hij en veegt een traan weg van zijn wang.

Ik sla mijn armen om hen heen en leg mijn hoofd tegen zijn arm aan.

'Ik werd door mijn broer weggetrokken en op een bootje gezet. Ik moest voor mezelf zorgen zei hij. Ik heb heel het eiland vanaf de boot in vlammen op zien gaan. Iedereen die ik kende is daar dood gegaan. Hoe moet ik goed voor mezelf zorgen als iedereen van wie ik hield dood is Rose?' vraagt hij en veegt zijn tranen opnieuw weg.

Hij draait zich naar me om, waardoor ik hem aan moet kijken In zijn ogen is zoveel pijn te zien.

'Ik- ik weet niet wat ik moet zeggen,' stamel ik.

Hij kijkt naar het raam.

'Ik weet niet of het iets helpt, maar-,' begin ik.

Hij draait zich weer naar me om en kijkt me recht aan.

'Ik hou van je, Mitch,' komt er uit.

Hij draait zijn hoofd een stukje en er verschijnt een glimlachje op zijn gezicht.

'Ik ook van jou, Rose,' zegt hij en leunt naar voren.

Net iets voor zijn lippen de mijne raken blijft hij hangen. Ik zucht en overbrug de laatste afstand tussen ons twee. Hij kust me innig terug. Hij draait ons om en laat me zakken achter op het bed.

Hij veegt een plek haar weg uit mijn nek. Hij drukt een spoor van kusjes van mijn kaak naar mijn schouder. Ik ga met mijn handen door zijn haar heen en trek er zachtjes aan. Op een plekje krijg ik overal kippenvel. Precies op die plek bevriezen Mitch zijn lippen tegen mijn huid aan.

'Jongeman! Zolang ze hier woont, wordt ze niet zwanger op haar leeftijd,' zegt pap kwaad.

Mitch laat me los en knikt. Hij drukt nog een laatste kus op mijn lippen en brengt zijn hoofd naar mijn oor.

'Bedankt voor alles, Rose,' fluistert hij voor hij met mijn vader mee het huis verlaat.

Mij helemaal van de wereld achterlatend.

Hey mensjes,

Ik vind het wel heel sneu voor Mitch!

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren.

Groetjes Roos