'Hey schoonheid,' hoor ik achter me.

Ik draai me om en zie Mitch de woonkamer weer inlopen. Hij springt over de bank heen, waardoor hij naast me komt te zitten. Zijn arm rust achter me op de leuning en ik kruip tegen hem aan. Hij legt zijn arm meteen om me heen en hij drukt een kus op mijn haren.

'Hoe denk je dat Thomas reageert?' vraagt Rose.

Ik grinnik en schud mijn hoofd als ik me dat in beeld.

'Die springt een gat in de lucht,' zeg ik.

'Ze zijn al zo lang samen. Die twee komen er echt wel uit,' vervolg ik mijn zin.

'Wil jij later kinderen?' flapt er uit mijn mond.

Ik deins een klein stukje achteruit, zodat ik hem aan kan kijken.

'Alleen als ik weet dat ze hoe dan ook veilig zullen zijn,' zegt hij en staart voor zich uit.

Ik slik een keer en knik begrijpend.

'Niet dat ik het mijn ouders kwalijk neem wat er is gebeurd. Zeker niet, maar alleen als ik zeker weet dat ze veilig zijn zou ik kinderen willen,' vertelt hij.

Hij kijkt mij even niet-wetend aan.

Ik glimlach en druk een kus op zijn lippen. Hij laat onze voorhoofden tegen elkaar aan steunen en glimlacht terug.

'Nou tortelduifjes, wachten jullie maar even. Er is al een ooievaar onderweg. Twee is een beetje overbodig niet,' hoor ik Thomas zeggen.

Hij heeft zijn hand op Mitch zijn schouder liggen en hij lacht van oor tot oor.

Mitch staat meteen op en trekt hem in een bro-hug.

'Gefeliciteerd,' zegt hij en loopt door naar Jess die ook de kamer in is komen lopen.

Wanneer ik Thomas en Jess ook allebei heb gefeliciteerd, loopt Thomas naar Jess toe. Hij trekt haar in zijn armen.

'Ik moet het mijn ouders nog vertellen,' stamelt Jess ineens.

'Wil je dat nu doen? Dan zijn we er meteen vanaf,' zegt Thomas schouderophalend.

Jess knikt en ik kijk Mitch aan.

'Dan gaan wij ook maar weer eens,' zegt hij en staat op.

Ik volg zijn voorbeeld en we nemen afscheid van Thomas en Jess.

Als we naar buiten lopen pakt Mitch vrijwel meteen mijn hand vast.

'Ik hou van je Rose, dat weet je he?' zegt hij en kijkt voor zich uit.

'Ja dat weet ik en ik ook van jou,' zeg ik en probeer mijn lichte blos toch nog wat te verbergen.

'Ga je mee naar mij thuis? Ik moet Vegas nog uitlaten en Daniëlle is toch niet thuis. Het is bingo avond in het bejaardentehuis en die doet alles voor ook maar een beetje geld,' vraagt hij en rolt een keer grinnikend zijn ogen.

'Is goed,' glimlach ik.

We lopen de hoek om naar het woonwagen park. Het is rustig. Meestal zijn er nog wel wat andere mensen. Mitch loopt in een weg door naar zijn woonwagen.

We lopen het kleine trappetje op en Mitch vist zijn sleutel uit zijn broekzak.

Alleen merkt hij dat de deur al open is als hij naar binnen wil. Een vermoeide zucht verlaat zijn lippen en hij laat zijn hoofd kort naar achteren vallen.

'Ze is wel thuis,' mompelt hij en schudt zijn hoofd.

Hij maakt de deur open en meteen komt Vegas op hem afgestormd. Je ziet meteen wat voor een invloed Mitch op die hond heeft.

'Heey maatje,' zegt hij en aait Vegas over zijn hoofd heen.

Mitch pakt mijn hand vast en met zijn tweeën lopen we de gang door. Mitch is op zijn hoede en laat mij een beetje achter hem lopen.

Als we binnen komen zit zijn stiefmoeder Daniëlle aan een helemaal gedekte tafel. Dan bedoel ik ook echt gedekt met alles erop en eraan. Mitch kijkt achterdochtig de kamer rond. Verder is niemand binnen.

'Ah jullie zijn er. Ga toch zitten,' zegt ze en wijst naar de stoelen voor haar.

Mitch loopt als eerste van ons twee naar een van de stoelen en gaat zitten. Ik neem plaats op de stoel naast me en kijk de vrouw voor me aan.

'Nou, ik zou zeggen tast toe. Ik heb heel de dag in de keuken gestaan,' zegt ze en gebaart naar het eten dat op tafel staat.

'Met het juiste vergif erin verwerken natuurlijk,' mompelt Mitch zachtjes.

Ik grinnik zacht en Mitch begint met opscheppen.

Hey mensjes,
Denken jullie dat Daniëlle iets van plan is?
Laat het weten in de reacties.

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren.

Groetjes Roos