{Rachel pov.}

De wekker gaat af, rot ding. Ik sla het met een harde klap uit, waardoor het op de grond valt. Zuchtend sta ik op en wrijf eeb paar keer in mijn ogen.

Mijn voeten raken langzaam de koude vloer en een lichte rilling gaat door me heen. Ik ga snel op het kleed, dat in het midden van mijn kamer ligt, staan.

Mijn wekker is niet kapot. Jammer, nu heb ik geen excuus als ik een keer te laat ben.

Ik zet de wekker weer op de plek neer, waar hij hoort te staan. De deuren van mijn kledingkast gaan open. Ik trek er een zwarte high waist broek uit en een donkerblauw met gele trui.

Ook pak ik snel wat sokken. Ik moet die koude vloer dadelijk op een manier weten te overleven. Snel werp ik een blik op de klok. Het is tien voor acht. Ik heb nog wel even. Ik loop naar de badkamer en zet de douche aan. De warme stralen zorgen ervoor dat de spiegel aanslaat.

Ik kleed me uit en spring onder de douche.

#

Ik slinger mijn rugzak over mijn schouder heen en trek mijn witte nikes aan. Mijn autosleutels grits ik ook snel van het kastje af. Pap en mam zijn natuurlijk weer niet thuis, dus ik doe de deur achter me op slot.

Mijn auto maakt twee keer zo'n bleep geluidje voor ik instap. Ik stap in en eil de auto starten, maar om de een of andere reden werkt dat rot ding niet. Ik zucht vermoeid en stap uit. Ik trek de motorkap open. Hier snap ik al helemaal niks meer van.

'Auto problemen?' hoor ik iemand roepen.

Die jongen is hier één fucking keer geweest en nu heeft hij de grote behoefte me te gaan stalken?

Met een vuile blik kijk ik Dylan aan. Hij hangt grijnzend uit zijn auto raampje.

'Jouw werk zeker, alles waar jij aankomt verandert in stront,' brom ik.

'Ouchh. Die deed pijn babe. Nou stap je nog in?' vraagt hij nog steeds met die rot grijns op zijn gezicht.

Ha! Mocht ie willen. Ik loop nog liever. Dat is ook precies wat ik nu ga doen. Ik negeer zijn  vraag volledig en loop langs zijn auto af richting school.

Echt waar kan die idioot me niet twee seconden met rust laten?!!

Dylan komt op een extreem traag tempo langs me rijden.

'Ah kom op babe. Doe niet zo flauw en stap gewoon in,' zegt hij.

'Sorry het zout was op,' antwoord ik bloedserieus.

Alsof het universum mijn grap zo slecht vond en er van houdt om mij te pesten begint het te stortregenen.

Dylan klikt zijn auto deur open. Het is dat ik ander nog 10 minuten door de regen moest lopen zonder jas.

Ik stap in zonder hem een blik waardig te gunnen. Zijn  radio staat zachtjes aan. Ik leun met mijn hoofd tegen het glas en luister naar de muziek.

Dylan drukt het gaspedaal in en racet naar school. Nee serieus waar heeft die vent leren rijden. Hij rijdt net gezond hard.

'Wat is er babe ga ik te snel?' hoor ik hem grijnzen.

'Nee het limiet is hier 30, maar jij rijdt 120, maar ga vooral zo door,' zeg ik en klap een keer sarcastisch in mijn handen.

Nu is hij degene die met zijn ogen rolt.
Ja, hij begint.

#

Na wat wel eeuwen leek geduurd te hebben, komen we eindelijk aan op school. Ik stap uit zijn auto. Dat was niet mijn slimste zet. Iedereen staart me aan.

Fijn! Nu denkt iedereen meteen dat ij zijn slet ben. Ik haat hem zo erg!

In een keer voel ik twee handen op mijn schouders en het koude metaal in mijn rug.

Dylan staart me doordringend aan.

Iedereen staart ons nog steeds aan.

'Er valt hier niks te zien!!'schreeuw ik naar ze.

Meteen gaan ze door met waar ze mee bezig waren en ik kijk weer naar Dylan.

Zijn lichaam klemt het mijne en zijn handen staan naast me op de auto geleund. Ik kan geen kant in.

Hij komt langzaam nog dichterbij. Als zijn lippen slechts twee milimeter van de mijne zijn verwijderd fluistert hij wat.

'Je zal van mij zijn. Je zal niet weten wat je overkomt,'

'Punt één: Met zo'n creep als jij, zal ik nooit van jou zijn. Punt twee: Vind je het heel gek. Elke keer als ik  jou zie schrik ik hoe lelijk iemand kan zijn,' brom ik.

Ik kijk lichtelijk wanhopig om me heen. In de verte zie ik Scott lopen.

'Scott!!' roep ik snel.

Scott hoorde mijn noodskreet en draait zijn gezicht onze kant in. Dylan draait zich ook om, waardoor ik de kan krijg om van hem weg te glippen.

Zo snel als ik kan ren ik bij hem vandaan, naar Scott toe.

'Hey,' glimlach ik en geef hem een snelle knuffel.

'Heey Rachel,' glimlacht hij terug.

'Viel Dylan je lastig?' vraagt hij.

Ik voel Dylan zijn ogen nog steeds op me branden.

'Een beetje, maar ik kan hem wel aan,' grinnik ik.

'Haha het zou leuk zijn als hij een keer degene was met een gebroken hart. In plaats van altijd de meiden,' lacht hij.

Heey mensjes,
Oehh brandt er nu een idee bij Rachel op?

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren.🌟

Groetjes Roos