{Rachel pov.}

'Oehh dat wordt lastig aangezien alle kamers bezet zijn. Ik zal even snel kijken of er ergens nog een plekje vrij is,' zegt de directeur en hij begint meteen op zijn computer te zoeken.

Ik zak onderuit in de stoel. Er moeten toch nog wel een paar plekken vrij zijn. Ik kan toch niet de enige zijn met zo'n verschrikkelijke kamergenoot als Jessica.

'Er is maar één plek vrij,' zegt de directeur met een raar gezicht.

Aan zijn houding te zien weet hij niet wat voor reactie ik ga geven.

'Bij wie is het?' vraag ik.

'Dylan,' zegt de directeur afwachtend.

Ughh wat kan mij het ook schelen. Als hij ooit weer van mijn bed een waterbed maakt kan ik hem meteen slaan.

'Doe maar,' zeg ik zuchtend.

'Zeker?' vraagt hij.

'Jupp,' mompel ik.

Ik sta op en slof het kantoor weer uit. Terug naar mijn oude kamer.

#

Eenmaal in de kamer zit Jessica met haar groepje op de bank.

'Schat, misschien moet je niet daar gaan staan dan lijk je nog lelijker,' zegt ze.

'Schat, misschien moet jij je mond houden, want dan kan er ook geen onzin uitkomen,' glimlach ik nep terug.

Ze kijkt me bitchy aan.

'Wees toch blij ik ga verhuizen,' zeg ik nep enthousiast.

'Echt?! Naar wie ga je verhuizen. Ik heb medelijden,' zegt ze tragisch.

'Dylan,' zeg ik triomfantelijk.

'Je gaat wat!!' gilt ze.

Ik grits mijn koffer onder mijn bed vandaan en begin er spullen in te stoppen.

'Nee dit kan niet waar zijn. Waatom moet net jij bij hem op één kamer gaan liggen? Hij is van mij hoor je me!' gilt ze weer.

'Oehh waar staat je naam precies geschreven? Of moet ik zelf bij hem gaan zoeken?' grijns ik terug.

Ik wil niks met Dylan, ik doe dit puur om Jessica te irriteren.

Ik pleur de laatste kleren in mn koffer en stop der nog wat fotolijstjes in. Mijn badspullen liggen bovenop. Dan rits ik de koffer dicht.

'Jessica vangen!' roep ik en gooi mijn sleutel naar haar.

Hij komt tegen haar hoofd aan. Nu lijkt ze helemaal rood aan te lopen. Er komt nog net geen stoom uit haar oren.

Ik pak snel mijn koffer en vlucht naar Dylan zijn kamer toe. Ik ren naar binnen en haal opgelucht adem.

Dylan ligt op bed met oortjes in, maar door mijn plotselinge actie kijkt hij op en trekt hij ze verbaasd uit.

'Wat doe je en waarom die koffer?' vraagt hij achterdochtig.

Ik gooi de koffer op het andere bed en ga er naast zitten.

'We worden kamergenootjes,' glimlach ik nep.

Zijn ogen worden groot.

'Dus waag het niet om mijn bed nog eens in een waterbed te veranderen!' sis ik naar hem.

Hij begint meteen weer te lachen.

'No promises babe,' grijnst hij.

'Ughh ik ben je babe niet!' roep ik nu al gefrustreerd naar hem.

'Ja, maar daar kunnen we veranderkng in brengen,' zegt hij weer grijnzend.

'Ew. Laten we dat maar niet doen,' zeg ik en rol mijn ogen.

Ik sta op en begin mijn spullen uit te pakken. Als ik truien op de planken van de kledingskast wil leggen, kan ik er net niet bij dus ik spring wat.

Mijn trui kruipt een klein stukje omhoog en precies op die plek voel ik een warme en sterke hand...

Dylan.

Met zijn andere hand palt hij de trui van me over en legt hem in de kast.

Zijn warme adem kietelt in mijn nek.

'We kunnen het zo gezellig hebben babe. Waarom heef je je er niet gewoon aan toe?' fluisterd hij verleidend in mijn oor.

Een rilling gaat er over me heen.

Hij draait me in een ruk naar zich om en duwt me tegen de klerenkast aan.

Hij drukt kusjes van mijn oor naar mijn nek. Zacht sluit ik mijn ogen en voor een paar seconde geniet ik onder
zijn aanraking.

Ik haat mezelf er ook meteen voor.

Ons kleine momentje wordt verpest door een verschrikkelijk hoge gil. Ik ken die gil al langer ald vandaag en die is niet leuk.

Ik draai me om en Jessica staat in de deuropening.

Dylan zet een stap achteruit en kijkt kil. Hij heeft een soort masker wat hij op zo'n moment op kan zetten. Één ding hoeft er te gebeuren en alle emotie is uit zijn ogen verdwenen. Is dat bij hem altijd al zo geweest of is er iets gebeurd?

'Ik wist dat jij je vieze poten niet van mijn man kon afhouden,' zegt Jessica en legt haar linkerhand op Dylan zijn rechterschouder.

'Zegt ze tegen mij,' lach ik.

'Wat voor advies had ik je nou toestraks gegeven,' grinnik ik.

'Als jij nou gewoon even onze kamet wil verlaten. Alvast bedankt. Ik wil niet stikken in die parfumlucht van je,' glimlach ik en duw haar de kamer uit.

Ik kijk Dylan aan.

'Één regel: Geen Jessica,' zeg ik en plof op bed neer.

Dylan grinnikt zacht en ploft op zijn bed neer.

Heey mensjes,
Oeeh Dylan en Rachel op één kamer. Ben ik de enige die al shipnames aan het bedenken is?

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren. 🌟

Groetjes Roos