~We are all Wolves howling to the same moon~

Ο ουρανός ήταν σκοτεινός.

Τόσο σκοτεινός που δεν μπορούσες να διακρίνεις ούτε τα άστρα.

Καμιά κίνηση δεν υπήρχε στον δρόμο και πλέον είχα ήδη απομακρυνθεί αρκετά ώστε να μην μπορώ να ακούσω ούτε την δυνατή μουσική.

Ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν πλέον χαλώντας την ηρεμία της νύχτας, προερχόταν από εκείνο το απομακρυσμένο στενό.

Προχώρησα με γρήγορα βήματα προς τα εκεί ελέγχοντας ταυτόχρονα την περιοχή τριγύρω μου.

Ένα δυνατό ουρλιαχτό ακούστηκε κάνοντας με να σταματήσω και να κολλήσω σε έναν μισό γκρεμισμένο τοίχο.

Τα ουρλιαχτά συνεχιζόταν ενώ μπορούσα να ακούσω επίσης βαριά βήματα να χτυπάνε στο έδαφος.

Και κάποιες μακρινές φωνές.

Τα ουρλιαχτά μετατράπηκαν σε δυνατούς λυγμούς.

Συνεχίζοντας να είμαι κολλημένη στον τοίχο προσπαθούσα με αργά βήματα να φτάσω πιο κοντά ώστε να δω τι γίνεται.

Γαμωτο δεν έχω τίποτα για να αμυνθω αν συμβεί κάτι.

«Μην! Σταματά σου λέω! Δεν το έκανα εγώ! Δεν θα έλεγα ποτέ τίποτα!»

Μπορούσα αμυδρά να ακούσω μια ανδρική φωνή να ουρλιάζει, ενώ έπειτα από αυτό ακούστηκε ένας ακόμη δυνατός θόρυβος.

Σαν όταν έρχεται με δυνατή επαφή δέρμα με δέρμα.

«Ώστε δεν το έκανες ε;» Ρώτησε μια άλλη διαφορετική φωνή ειρωνικά και με θυμό.

«Τότε πως μας βρήκαν;» Ούρλιαξε ξαφνικά η ίδια φωνή και κόλλησα περισσότερο το παγωμένο σώμα μου στον τοίχο.

«Σας παρακαλώ... Σας λέω δεν ξέρω πως έγινε» είπε αυτή την φορά πιο σιγανά η αρχική φωνή καθώς οι λυγμοι του ακουγόταν περισσότερο, κάνοντας την αδύναμη φωνή του να χάνεται.

Έβγαλα το κεφάλι μου με προσοχή προς τα έξω και αυτό που είδα με σόκαρε.

Αλλά όχι επειδή δεν ήταν κάτι που δεν έχω ξανά δει...

Ένα νεαρό αγόρι ήταν δεμένο σε μια καρέκλα, χτυπημένο και με αίματα ενώ είχε σκυμμένο το κεφάλι καθώς δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπο του.

Τριγύρω του υπήρχαν πολλοί μαύρο φορεμένοι άντρες κοιτώντας τον με ένα βλοσυρο γεμάτο απέχθεια βλέμμα τους.

Καμιά συγκίνηση στα άγρια πρόσωπα τους.

Ακριβώς μπροστά του στεκόταν ένας άλλος άντρας.

Δεν μπορούσα να διακρίνω πολλά χαρακτηριστικά του.

Είχε σίγουρα σκούρα μαλλιά και τατουάζ στα χέρια του, ενώ φαινόταν από μακριά η επιβλητική του παρουσία.

Ήταν ο μόνος που είχε μια μεγάλη στάμπα πίσω στο δερμάτινο του.

Νευριασμένος και με γρήγορες κινήσεις χτύπησε το πόδι του σε έναν κάδο ρίχνοντας τον κάτω προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο έναν ακόμη δυνατό θόρυβο.

«Σου δώσαμε τα πάντα!» Φώναξε δυνατά σηκώνοντας το κεφάλι του ψηλά.

Έπειτα γύρισε το πρόσωπο του προς το μέρος του αγοριού καρφώνοντας τον με ένα θανατηφόρο βλέμμα.

Φαινόταν όμως να είναι θυμωμένος και με τον εαυτό του.

«Σου δώσαμε ένα μέρος να μείνεις, σου δώσαμε φαγητό, σου δώσαμε ρούχα, σε βοηθήσαμε όταν ήσουν ετοιμοθάνατος, σε ανεβάσαμε από τα χαμηλά στα ψηλά...»

Σε κάθε πρόταση που έλεγε έκανε και ένα βήμα όλο και πιο κοντά.

«Και εσύ τι έκανες προς ανταπόδοση;»συνέχισε πιο σιγανά βάζοντας το χέρι του στην πλάτη της καρέκλας ενώ πλησίαζε περισσότερο απειλητικά το πρόσωπο του.

Ο νεαρός σήκωσε το ματωμένο κεφάλι του και τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια.

«Μας πρόδωσες!»φώναξε δυνατά στο πρόσωπο του ενώ μπορούσες άνετα να διακρίνεις την οργή που ξεχείλιζε από μέσα του.

Έκανα να επέμβω, ακόμα και αν ήξερα ότι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο αλλά η τελευταία λέξη που άκουσα με έκανε να παγώσω στην θέση μου.

... Και συγκεκριμένα ένα όνομα.

«Trevor!»

Πάγωσα στην θέση μου.

Όχι δεν γίνεται να είναι αυτός...

Ξαφνικά όλα σταμάτησαν.

Δεν ακουγόταν τίποτα πλέον.

Άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα πάλι προς τα εκεί.

Όλοι είχαν μείνει άγαλμα και κοιτούσαν προς το μέρος ενός άνδρα.

Έκανε μερικά βήματα ενώ οι υπόλοιποι άνδρες που βρίσκονταν τριγύρω είχαν πάρει μια στάση προσοχής.

Στα πρόσωπα τους όμως φαίνονταν καθαρά ότι ξαφνιάστηκαν.

Ο πιο μεγάλος σε ηλικία άνδρας έκανε ακόμα μερικά βήματα και πλέον μπορούσα να διακρίνω καλύτερα τα χαρακτηριστικά του.

Είχε μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια.

Φορούσε ένα μαύρο κουστούμι ενώ έμοιαζε να είχε κύρος και ένα σοβαρό βλέμμα κοσμούσε το άγριο πρόσωπο του.

Δεν φαινόταν να είναι πολύ παραπάνω από πενήντα.

Το αγόρι μπροστά μου έκανε μερικά βήματα πίσω επίσης ξαφνιασμένο.

«Πατέρα;»

Ρώτησε σαν να μην μπορούσε να το πιστέψει, με ξαφνιασμό.

Όχι χαρούμενο ξαφνιασμο...

Ο κουστουμαρισμένος άντρας περπάτησε με βαριά βήματα προς το μέρος του ώσπου έφτασε ακριβώς δίπλα του και κοιτούσε το δεμένο, νεαρό αγόρι με ένα βλέμμα ικανοποίησης.

Δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο άντρας.

«Βλέπω άρχισες την πρακτική» Αναφώνησε περήφανος με την επίσης βαριά φωνή του.

Το αγόρι με τα τατουάζ είχε μείνει ακίνητο και σοβαρό.

Ο άνδρας έβγαλε ένα όπλο μέσα από το σακάκι του και το τοποθέτησε στο πιγούνι του χτυπημένου αγοριού σηκώνοντας το επιδεικτικά προς τα πάνω.

Δεν μου αρέσει αυτό που γίνεται...

«Ξέρω πολύ καλά τι έκανες Whittemore»

Το αγόρι έκλεισε τα μάτια του φοβισμένα ενώ άρχισε να μουρμουρίζει κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσα να καταλάβω.

Το άλλο αγόρι ταράχτηκε ξαφνικά και τοποθέτησε το χέρι του πάνω στο όπλο απομακρύνοντας το από το πρόσωπο του νεαρού.

Ο άντρας γύρισε να τον κοιτάξει ξαφνιασμένος.

«Μην το κάνεις» ψιθύρισε το αγόρι κοιτώντας τον στα μάτια.

Ο άντρας γέλασε θυμωμένα και κούνησε το κεφάλι του σαν να μπορούσε να καταλάβει κάτι που δεν ήθελε.

Έπειτα όμως ξαναγύρισε πάλι το όπλο προς το μέρος του αγοριού, αγνοώντας παντελώς την προηγούμενη σκηνή.

«... Καιρός λοιπόν να υποστείς τις συνέπειες»

Το αγόρι άνοιξε αργά τα κλαμένα ματιά του.

Κατευθείαν το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω μου.

Με είδε.

Άνοιξε το στόμα του για να πει κάτι αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να σχηματίσει με τα χείλη του την λέξη "βοήθεια".

Αυτό μου θυμίζει πολύ όταν...

"Γιατί δεν με βοήθησες Sky; Γιατί δεν το έκανες;"

Όχι! Δεν γίνεται να ξαναγύρισαν!

Έπιασα το κεφάλι μου με τις παλάμες μου και έκλεισα τα μάτια μου.

Όχι, όχι βγες από το κεφάλι μου!

Γύρισα ξανά προς εκείνο το μέρος αλλά δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα.

Το επόμενο λεπτό ο άντρας σήκωσε το όπλο και πάτησε την σκανδάλη.

Η σφαίρα εκτοξεύτηκε και τρύπωσε μέσα στο κεφάλι του αγοριού κόβοντας του κάθε πνοή.

Τα μάτια μου γουρλωσαν από την απρόσμενη σκηνή αλλά και από την προηγούμενη έντονη ανάμνηση.

Κοίταξα τριγύρω προσπαθώντας να ηρεμήσω.

Κανένας δεν φαινόταν να περίμενε κάτι τέτοιο.

Ο άντρας έβαλε ξανά το όπλο μέσα στο σακάκι του και άρχισε να προχωράει προς το μέρος του άλλου αγοριού έχοντας ένα παρανοϊκό χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπο του.

«Γιε μου, κάποτε δεν θα διστάζεις ούτε εσύ να τα κάνεις αυτά ως ένας σωστός Αρχηγός» είπε και έκανε κίνηση να ακουμπήσει τον ώμο του αγοριού.

Αυτός όμως έκανε ένα βήμα πίσω ενώ το βλέμμα του άλλαξε και τον κοιτούσε πλέον με απέχθεια αλλά και μίσος.

«Πως; Πως μπόρεσες να το κάνεις αυτό;»μουρμούριζε συνεχώς ενώ έκανε βήματα προς τα πίσω.

Ο άντρας φάνηκε να νευρίασε και άνοιξε το στόμα του για να πει κάτι.

Ακούστηκαν γρήγορα βήματα και όλοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς τα εκεί.

«Αρχηγέ πρέπει να φύγουμε» αναφώνησε αγχωμένα ένας επίσης μαύρο-φορεμένος άντρας ενώ έπαιρνε γρήγορες ανάσες.

Ο άντρας έριξε μια τελευταία φλογερή ματιά στον "γιο" του και άρχισε να προχωράει προς την άλλη κατεύθυνση.

Λίγο πριν εξαφανιστεί μέσα σε μια μαύρη, ολοκαίνουρια λιμουζίνα γύρισε προς τα πίσω το κεφάλι του.

«Θα τα ξανά πούμε Trevor»

Αυτά ήταν και τα τελευταία του λόγια πριν ο οδηγός πατήσει το γκάζι και εξαφανιστούν με μεγάλη ταχύτητα από μπροστά μας.

Το αγόρι με νεύρα βάρεσε ξανά, τον ήδη πεσμένο, κάδο και άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω με θυμό.

Φαινόταν εξοργισμένος.

Έπειτα από λίγο σταμάτησε και γύρισε το βλέμμα του προς το σκοτωμένο πλέον αγόρι.

Τον κοιτούσε ανέκφραστα αλλά και με μια δόση... Λύπης;

Δεν φαινόταν να ήθελε να τον σκοτώσει...

Ήταν σαν να ένιωθε πιεσμένος να το κάνει.

Ακόμα και αν δεν το έκανε ο ίδιος.

Και εγώ το καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό το απαίσιο συναίσθημα.

Πάντα ένιωθα μόνο τα αρνητικά συναισθήματα...

«Hunter... Πήγαινε έλεγξε την περιοχή!»αναφώνησε σοβαρά προσπαθώντας να κρύψει το προηγούμενο συναίσθημα του ενώ πέρασε το χέρι του μέσα από τα πυκνά μαλλιά του.

Μια γνωστή φυσιογνωμία περπάτησε προς το μέρος του.

Στένεψα τα μάτια μου στην προσπάθεια μου να τον διακρίνω καλύτερα.

Πήγε να περάσει από δίπλα του αλλά αμέσως το αγόρι με τα μαύρα μαλλιά τον σταμάτησε, πιάνοντας τον από το μπράτσο.

Το άλλο αγόρι γύρισε το κεφάλι του ξαφνιασμενο.

Ενώ ο άλλος τον κοιτούσε πλέον θυμωμένα.

«Και αυτή την φορά κοίτα να με υπακούσεις» είπε έντονα στο πρόσωπο του και εκείνος εγνεψε θετικά φοβισμένος.

Έκανε μερικά βήματα και κατάλαβα επιτέλους ποιος είναι.

Είναι εκείνο το αγόρι από το μπαρ!

Το αγόρι που χτύπησε ο Trevor.

Άρχισε να προχωράει προς την κατεύθυνση μου.

Έκανα ένα βήμα πίσω με σκοπό να μην με πάρει χαμπάρι αλλά κατά λάθος έσπρωξα ένα μπουκάλι πεταμένης μπύρας δημιουργώντας θόρυβο.

Ο Hunter σταμάτησε απότομα και άρχισε να κοιτάει τριγύρω του ανήσυχα.

Έπειτα γύρισε προς τα πίσω διστακτικά.

«Αρχηγέ! Κάποιος βρίσκεται εδώ!» φώναξε και όλοι άρχισαν να πλησιάζουν προς το μέρος που έδειχνε.

Προς το μέρος που βρισκόμουν εγώ!

«Γαμωτο»μουρμούρισα σιγανά και νευριασμένα ενώ άρχισα να ψάχνω για ένα μέρος να κρυφτώ.

Που στον διάολο θα πάω τώρα;

Το τελευταίο που θέλω αυτή την στιγμή είναι να έχω και άλλα προβλήματα!

«Ποιος είναι εκεί;»φώναξε δυνατά ο "Αρχηγός".

Άρχισα να πανικοβάλλομαι που δεν μπορούσα να βρω τίποτα, αλλά προσπαθούσα να μείνω ψύχραιμη.

Το πολύ, πολύ να με σκοτώσουν.

Χάρη θα μου κάνουν ούτως ή άλλως.

Ξαφνικά το μάτι μου έπεσε σε ένα σπασμένο παράθυρο απέναντι.

Βρήκα σωτηρία.

Άρχισα να τρέχω προς τα εκεί και με ένα σαλτο μπήκα μέσα.

Άκουσα βήματα να πλησιάζουν και κρύφτηκα περισσότερο προς τα μέσα, ακουμπώντας την πλάτη μου στον τοίχο.

Έκατσα για λίγο εκεί πέρα με κομμένη την ανάσα μέχρι να διαβεβαιώσω ότι έφυγαν.

Όταν πλέον δεν άκουγα τίποτα άφησα μια ανάσα ανακούφισης να βγει από μέσα μου.

Την γλίτωσα... Για τώρα.

Αφού είχα ηρεμήσει έριξα μια ματιά γύρω μου.

Φαίνεται να είμαι σε ένα παλιό υπνοδωμάτιο.

Τα έπιπλα ήταν σκεπασμένα με άσπρα σεντόνια ενώ παντού υπήρχαν παλιά αντικείμενα.

(a/n και η Αναμπελ εκεί μέσα ήταν λολ)

Στην άλλη πλευρά του δωματίου παρατήρησα κάτι να λαμπυρίζει.

Άρχισα να προχωράω μπουσουλώντας προς τα εκεί.

Ένιωσα κάτι αιχμηρό να τρυπαει το δάχτυλο μου και έπειτα το αίμα μου να κυλάει.

Γαμωτο, κόπηκα.

Έσφιξα το δάχτυλο μου με σκοπό να σταματήσω την αιμορραγία.

Ήταν αρκετά βαθύ το κόψιμο.

Βέβαια... Έχω περάσει και χειρότερα.

Συνέχισα να προχωράω αγνοώντας για λίγο τον πόνο.

Μόλις έφτασα παρατήρησα ότι ήταν ένα παλιό μπαούλο.

Το ξεσκέπασα και το άνοιξα με ευκολία αφού κάποιος είχε ήδη καταφέρει να σπάσει την κλειδαριά.

Παράξενο...

Δεν φαίνεται να ζει κάποιος εδώ μέσα.

Σήκωσα το καπάκι του και μέσα παρατήρησα πολλά και διάφορα μικρό-πράγματα.

Μέσα υπήρχαν ρούχα, πανιά,εφημερίδες, τετράδια, κορνίζες και παράσημα.

Έπιασα στα χέρια μου ένα που φαινόταν να είχε τοποθετηθεί πιο πρόσφατα μιας και γυάλιζε.

Το γύρισα από την μπροστινή πλευρά και το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν ένα σύμβολο.

Το ξεσκονίσα ελαφρώς για να μπορέσω να το ξεχωρίσω.

Έπειτα το έβαλα μπροστά από το λιγοστό φως του φεγγαριού για μεγαλύτερη βοήθεια και στένεψα τα μάτια.

Ήταν ένα σύμβολο λύκου.

Ενώ από κάτω με χρυσά γράμματα αναγραφόταν η λέξη...

"Wolves"

-----------------------------------------------------------

Γειά σας λοβς ❤️

Αποφάσισα να βάλω κεφάλαιο πιο γρήγορα γιατί σας αγαπάω ❤️

Σας εύχομαι καλό Πάσχα και Χριστός Ανέστη ❤️*αργοπορημένη χιαρ*

Φάγατε αρνάκι χθες ; :')

Λοιπόν και τώρα στις καθιερωμένες μας ερωτήσεις :

Πως σας φάνηκε το κεφάλαιο;

Είχε μόνο δύο σκηνές γιατί ήθελα να δώσω έμφαση σε αυτό που έγινε.

Ποιοι λέτε να είναι όλοι αυτοί που εμφανίστηκαν;

Η Sky ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που είδε πάντως :')

Ήσυχη πόλη κατά τα άλλα :')

Τι δουλειά πιστεύετε ότι έχει ο Hunter μαζί τους;

Νομίζετε ότι η περίεργη Sky δεν θα ξανά σκαλίσει αυτό το θέμα;

Και... Τι ακριβώς ήταν αυτό που έγινε με μια ανάμνηση της Sky;

Λοιπόν αυτά από εμένα και ελπίζω να απολαύσατε το κεφάλαιο ❤️

Επίσης δείτε το trailer/teaser στο προηγούμενο κεφάλαιο και πείτε μου τις γνώμες σας :')

Φιλάκια ❤️

-YourDisaster