~Always loved, never forgotten, forever missed~

Δεν ξέρω αν έφταιγε το αλκοόλ, η προηγούμενη αδυναμία μου ή η ξαφνική του κίνηση που μου ήρθε απότομα αλλά ανταπέδωσα σχεδόν αμέσως στο φιλί.

Τα χείλη του ενάντια στα δικά μου ήταν απαλά σαν βελούδο.

Τοποθέτησε τα χέρια του στην μέση μου και με τράβηξε περισσότερο κοντά του.

Το φιλί ήταν αργό, γλυκό, χωρίς καμιά βιασύνη ή πίεση...

Καμία σχέση με του -

Τις σκέψεις που δεν έπρεπε να κάνω, όπως και το φιλί το διέκοψε ένας δυνατός θόρυβος.

Ο Derek μούγκρισε εκνευρισμένα όταν αναγκάστηκα να απομακρύνω τα χείλη μου από τα δικά του ενώ στην συνέχεια καταλαβαίνοντας πως όποιος και αν ήταν αυτός που έπαιρνε τηλέφωνο δεν θα σταματούσε, παραδόθηκε και έριξε την πλάτη του πίσω στο παγκάκι ξεφυσώντας.

Με βιαστικές κινήσεις άρχισα να ψάχνω στις τσέπες του δερμάτινου τζάκετ μου για το κινητό μου που δεν είχε σταματήσει στιγμή να χτυπάει.

Όταν κατάφερα να ανακαλύψω την κρυψώνα του, το πήρα στα χέρια μου και κοίταξα παράξενα το νούμερο που με καλούσε.

Άγνωστος αριθμός;

Πάτησα αποδοχή κλήσης και αφού έσυρα το σώμα μου προς την άκρη τοποθέτησα το ακουστικό στο αυτί μου.

«Παρακαλώ;» ρώτησα παραξενεμένα, παραδόξως ευγενικά ενώ απομάκρυνα το ακουστικό από το αυτί μου όταν από την άλλη γραμμή ακούστηκε ένας ήχος μπλέντερ;

Τι φάση ο Jigsaw με παίρνει τηλέφωνο;

Η επομένη φράση που περιμένω τώρα να ακούσω είναι "Hello Sky,I want to play a game"

«Sky γλυκιά μου εσύ είσαι;» άφησα μια ανάσα ανακούφισης όταν άκουσα την φωνή της θείας Jenna και όχι κάποιου τρομακτικού τύπου όπως των θρίλερ και χαλάρωσα την στάση μου.

«Ναι θεία Jenna εγώ είμαι, υπάρχει κάποιο πρόβλημα; και γιατί με παίρνεις από άλλο τηλέφωνο;» έριξα μια ματιά προς το μέρος του Derek μόνο για να τον παρατηρήσω με ένα τσιγάρο στο χέρι να φυσάει προς τα έξω τον καπνό.

Καπνίζει;

«Το κινητό μου έκλεισε από μπαταρία και σε πήρα από το τηλέφωνο του Logan. Και όχι δεν συνέβη κάτι το απίστευτο απλά Sky... Μπορείς να μου κάνεις μια χάρη;» ρώτησε κάνοντας την φωνή της πιο γλυκιά και είμαι σίγουρη πως αν βρισκόμουν εκεί αυτή την στιγμή και μπορούσα να την δω θα έκανε puppy face.

Ξεφύσηξα περνώντας τα χέρια μου μέσα από τα μαλλιά μου «Τι χάρη;»

«Να, εμ ο Logan θα κοιμηθεί απόψε το βράδυ στο σπίτι και... Θα κάνουμε τα δικά μας. Απλώς δεν θέλω να σε ενοχλούμε. Θα μπορούσες να πας στο σπίτι μιας φίλης σου ή κάτι τέτοιο;»

Τι καλοί άνθρωποι...

Πάντα βρίσκουν ευκαιρία να με διώξουν από το σπίτι.

Στριφογύρισα τα μάτια μου στα λόγια της αλλά ήξερα ότι δεν μπορούσα να της το αρνηθώ. Ήταν πολύ χαρούμενη που θα έβλεπε τον Logan μετά από το ταξίδι του στην Ευρώπη και ήθελε σαν τρελή να περάσει λίγο χρόνο μαζί του.

«Εντάξει θεία, κάτι θα βρω» απάντησα παραδομένη και την άκουσα να τσιρίζει ενθουσιασμένη.

Για τριάντα πέντε χρονών γυναίκα κάνει σαν ένα έφηβο κοριτσάκι.

«Σε ευχαριστώ πολύ Sky, ελπίζω να μην ενοχλήθηκες πολύ... Α! Ενημέρωσε και τον Lex να ξέρει, ποτέ δεν θυμάμαι το νούμερο του απ'έξω»

«Μην ανησυχείς θεία, δεν θα γυρνούσε σπίτι ούτως ή άλλως. Σίγουρα θα έχει βρει ήδη κάπου να κοιμηθεί... Στο σπίτι καμιάς κοπέλας πιθανότατα» άφησα ένα γελάκι να μου ξεφύγει καθώς άκουσα και το ξανθό αγόρι λίγα μέτρα μακριά μου να γελάει κουνώντας το κεφάλι του πέρα-δώθε.

Ακόμα μια διαφορά μεταξύ εμένα και του Lex : αυτός είχε πάντα όλες τις κοπέλες να σέρνονται στα πόδια του όταν εγώ δεν μπορούσα να στεριώσω αρσενικό γάτο.

Δεν ήταν ότι δεν είχα προτάσεις από ωραίους άνδρες ή κάτι τέτοιο... Απλά μετά από εκείνο το περιστατικό δεν μπόρεσα να εμπιστευτώ ποτέ κανέναν τους και κυρίως αισθηματικά.

Δεν άφησα την διάθεση μου να ξανά πέσει στην θύμηση του και τερμάτισα την κλήση με την θεία Jenna καληνυχτίζοντας την.

Γύρισα προς το μέρος του Derek ο οποίος ήταν ήδη στραμμένος προς εμένα.

«Συνέβη κάτι;» ρώτησε φυσώντας για μια τελευταία φορά τον καπνό προς τα έξω και πετώντας το πλέον τελειωμένο τσιγάρο του στο έδαφος, πατώντας το με την άκρη του παπουτσιού του.

«Όχι, όλα καλά... Αλλά μάλλον θα πρέπει να πηγαίνω. Θέλουν το σπίτι δικό τους για απόψε και -»

«Το κατάλαβα αυτό» μου χαμογέλασε καθώς έσυρε το σώμα του ενάντια στο ξύλινο παγκάκι, φέρνοντας το πιο κοντά στο δικό μου. «Έχεις κάπου να μείνεις;»

«Κάπου θα βρω. Θα ρωτήσω την Spencer ή την Vanessa και -»

Αυτός κλίκαρε την γλώσσα του κουνώντας τον δείκτη του  επιδεικτικά μπροστά στο πρόσωπο μου και τοποθετώντας το στα χείλη μου, αποτρέποντας με από το να μιλήσω.

«Τς τς τς λάθος απάντηση» απάντησε γελώντας παιχνιδιάρικα και εγώ τον κοίταξα παραξενεμένα, σμίγοντας τα φρύδια μου μεταξύ τους.

«Και γιατί ακριβώς το λες αυτό;» ρώτησα χαμογελώντας πονηρά και το ίδιο έκανε και αυτός.

Και ουαου πρώτη φορά τον είδα να το κάνει αυτό προς τα εμένα.

«Γιατί έτσι θα χαλούσες την πρόταση που σκοπεύω να σου κάνω... Να σε καλέσω σπίτι μου»

[...]

Το αμάξι σταμάτησε μπροστά από ένα τεράστιο, πολυτελές, σε αποχρώσεις του άσπρου και του ανοιχτού καφέ, σπίτι.

Το μονοπάτι προς την είσοδο ήταν στρωμένο από χαλίκια ενώ τα πλαϊνά του στόλιζαν κάποια είδη λουλουδιών όπως τουλίπες και τριαντάφυλλα.

Ενώ λίγο πιο πέρα μπορούσα να αντικρίσω ένα γυάλινο- σε διαστάσεις κανονικού σπιτιού- θερμοκήπιο.

Έκατσα για μια στιγμή να θαυμάσω το μέρος.

Το εξωτερικό όπως και το εσωτερικό - φαντάζομαι- φαίνονται να είναι πολύ προσεγμένα.

Ο Derek ξεκλείδωσε την εξώπορτα και κάνοντας ελαφρύ τζόκινκ- προσπαθώντας να μην πέσω από τις ψηλές γόβες που ακόμα φορούσα- κατάφερα να φτάσω προς το μέρος του εφόσον πριν από λίγο ήμουν χαμένη θαυμάζοντας τον εξωτερικό χώρο του σπιτιού.

Μπαίνοντας στο εσωτερικό το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν η μεγάλη ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στον πάνω όροφο.

Όλα τα έπιπλα, όπως και κάθε γωνιά του σπιτιού ήταν πεντακάθαρα και όλα έμοιαζαν να ήταν τοποθετημένα στην σωστή θέση ενώ όλο το σπίτι είχε μια μορφή vintage.

Αυτή την φορά δεν μου πήρε πολύ να θαυμάσω το εσωτερικό του σπιτιού και κατεύθυνα τον εαυτό μου προς το πάνω όροφο.

Ο Derek άνοιξε μια πόρτα που υπέθεσα ότι ήταν το δωμάτιο του και μπήκα μέσα.

Μπορώ να πω ότι σε σχέση με το υπόλοιπο σπίτι, αυτό το δωμάτιο ήταν το πιο ακατάστατο.

Κάλτσες πεταμένες από εδώ και από εκεί, ρούχα αφημένα παντού, στοίβες από χαρτιά στο γραφείο...

Τι περιμένεις; αγόρια...

Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο Lex δεν με αφήνει να μπαίνω στο δωμάτιο του.

Το μόνο πράγμα που με ενθουσίασε περισσότερο εδώ μέσα ήταν το μεγάλο, μαλακό κρεβάτι στην μέση του δωματίου στο οποίο χωρίς να μπορέσω να αντισταθώ έκανα ελεύθερη πτώση γελώντας ενθουσιασμένη όταν η πλάτη μου ακούμπησε το μαλακό, υβριδικό στρώμα.

«Λατρεύω αυτό το κρεβάτι!» αναφώνησα στροβιλίζοντας το σώμα μου πάνω του και ρίχνοντας τα περισσότερα μαξιλάρια στο πάτωμα.

Ο Derek γέλασε με τον ενθουσιασμό μου και βγάζοντας το μπουφάν του ήρθε προς το μέρος μου, ακουμπώντας το σώμα του στην άκρη του κρεβατιού.

Τον πλησίασα σιωπηλά και ακούμπησα το χέρι μου στον ώμο του. «Σε ευχαριστώ που με αφήνεις να κοιμηθώ σήμερα εδώ, πραγματικά το εκτιμώ»

Αυτός γύρισε το κεφάλι του προς τα πίσω έτσι ώστε να μπορεί να με βλέπει και μου χαμογέλασε γλυκά.

«Πάντως να ξες οτι δεν πρόκειται να σου κάνω την χάρη και να σε αφήσω να κοιμηθείς μαζί μου από το δεύτερο ραντεβού» του ξεκαθάρισα παιχνιδιάρικα και αυτός μούτρωσε δραματικά στην αρχή αλλά έπειτα χαμογέλασε.

«Και αυτό ακριβώς μου αρέσει σε εσένα Sky. Ότι δεν είσαι σαν όλα τα άλλα κορίτσια» κράτησε το γλυκό χαμόγελο του αλλά στην συνέχεια χαμήλωσε το κεφάλι του και έκλεισε ελαφρώς τα μάτια του.

Ωστόσο κάτι στο βλέμμα του είχε αλλάξει και πλέον εξέφραζε λύπη.

Και φυσικά δεν μπορούσα να το αγνοήσω από την στιγμή που έχω νιώσει αυτό το συναίσθημα άπειρες φορές.

Τοποθέτησα τον δείκτη μου στο πηγούνι του και έφερα το πρόσωπο του απέναντι από το δικό μου.

«Συνέβη κάτι; Μήπως μετάνιωσες την πρόσκληση σου και θέλεις να φύγω; Γιατί αν είναι έτσι φεύγω δεν υπάρχει πρόβλημα» τον καθησύχασα αλλά αυτός κούνησε το κεφάλι του πολλές φορές αρνητικά, πιάνοντας το χέρι μου μέσα στο δικό του.

«Οχι, όχι καμιά σχέση... Απλώς είχα ξεχάσει πως ήταν να έχω παρέα σε αυτό το σπίτι» απάντησε μελαγχολικά και εγώ έσμιξα τα φρύδια μου ξαφνιασμένη.

Τι ακριβώς εννοεί με αυτό;

Σιωπή επικράτησε για λίγο, όσο εγώ προσπαθούσα να το επεξεργαστώ μέχρι που δεν κατάφερα να βρω καμία σίγουρη εξήγηση- πέρα από κάποιες πιθανές  σκέψεις-και αποφάσισα να ρωτήσω.

«Τι εννοείς με αυτό;» ρώτησα και χαμήλωσε το κεφάλι του ενώ όταν το ξανά σήκωσε μπόρεσα να παρατηρήσω ότι τα μάτια του είχαν βουρκώσει.

«Ότι μένω για πολύ καιρό μόνος μου σε αυτό το σπίτι. Sky, συγγνώμη που σου είπα ψέμματα αλλά αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους σου μιλάω τόσο καιρό... Δεν είναι οι πραγματικοί μου γονείς. Είναι απλώς κάποιοι λεφτάδες που αποφάσισαν να με πάρουν στο σπίτι τους. Οι πραγματικού μου γονείς είναι νεκροί» απάντησε με δυσκολία και κατάλαβα ότι σε λίγο θα έσπαγε.

Η φωνή του τον πρόδιδε ενώ τα μάτια του κοκκίνισαν και βούρκωσαν περισσότερο.

Πρώτη φορά έβλεπα τον Derek τόσο αδύναμο.

Κατέβηκα από το κρεβάτι και αποχωρώντας την θέση δίπλα του κάθισα ακριβώς μπροστά στα πόδια του, κάτω στο πάτωμα.

«Πραγματικά λυπάμαι Derek αλλά αν δεν θες να μιλάς για αυτό το θέμα μην το κάνεις -» προσπάθησα να τον βγάλω από την δύσκολη θέση αλλά κούνησε το κεφάλι του αρνητικά.

«Απλά θεωρώ ότι πρέπει να στο πω, σε εμπιστεύομαι κατά κάποιον τρόπο Sky» Μου απάντησε ρουφώντας την μύτη του σαν μικρό παιδί και κοιτώντας με στα μάτια «Δεν ξέρω αν έφταιξαν κάπου. Στα μάτια μου ήταν δύο αθώοι, άξιοι γονείς που όμως βρήκαν τραγικό θάνατο...» άφησε μια τρεμάμενη ανάσα πριν συνεχίσει ενώ τα χαρακτηριστικά του προσώπου του σκλήρυναν.

«... Από τα χέρια ενός πληρωμένου δολοφόνου»

Ξαφνικά ένιωθα το στόμα μου ξερό και άφησα τα χέρια μου να πέσουν από το πρόσωπο του.

«Πληρωμένου δολοφόνου;» ρώτησα τραυλίζοντας, προσπαθώντας να ηρεμήσω όσο το δυνατόν γρηγορότερο για να μην προλάβει να δει την ξαφνική αλλαγή.

Αυτός κούνησε το κεφάλι του θετικά με νεύρα «Ναι, κάποιος μπάσταρδος έβαλε αυτό το καθίκι να σκοτώσει τους γονείς μου! Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων με κουκούλες και περίεργα τατουάζ μπούκαρε μέσα στο σπίτι μας και άρχιζε να τα σπάει όλα. Φήμες λένε για ομάδες πληρωμένων δολοφόνων. Ο ένας από αυτούς πήρε ένα όπλο και τους σκότωσε και τους δύο εν ψυχρώ χωρίς να δείξει κανένα έλεος»ομάδες πληρωμένων δολοφόνων, πληρωμένοι δολοφόνοι, κουκούλες, τατουάζ.

«Αν έπιανα ποτέ στα χέρια μου αυτό το άτομο πραγματικά δεν ξέρω αν θα σταματούσα χωρίς να τον αποτελειώσω... Κάποιες φορές απορώ πως μπορεί κάποιος να είναι τόσο άκαρδος ώστε να σκοτώνει ανθρώπινες ψυχές μόνο για το χρήμα...»

Τα αυτιά μου βούιζαν κάνοντας με να μην μπορώ να ακούσω παραπάνω τα θυμωμένα, γεμάτα μίσος λόγια του.

Αυτός ο άνθρωπος που κατάφερε να καταστρέψει μια ολόκληρη οικογένεια ήταν σαν εμένα...

΄Τόσο άκαρδος ώστε να σκοτώνει ανθρώπινες ψυχές μόνο για το χρήμα'.

Τα λόγια του επαναλαμβάνονταν σαν σειρήνα στο μυαλό μου.

Όμως έχει δίκιο.

Πλέον έχω γίνει τόσο πολύ άκαρδη ώστε να ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους.

Γιατί κάποιος με έκανε έτσι.

Αλλά δεν πρόκειται να τελειώσει έτσι αυτό, θα το συνεχίσω.

Θα παίξω το παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσης και θα κρατήσω αυτήν την υπόσχεση μέχρι την τελευταία μου πνοή.

Ακόμα και αν χρειαστεί να δώσω την τελευταία μου πνοή για να την πετύχω.

Επανήλθα απότομα στην πραγματικότητα όταν ένιωσα τον Derek να σηκώνεται από το κρεβάτι.

Τον παρακολούθησα σιωπηλά καθώς κατευθύνθηκε προς το μικρό μπάνιο του δωματίου.

Ξεκούμπωσε το πουκάμισο του και με μια κίνηση το έβγαλε και το πέταξε στον κάδο με τα άπλυτα ενώ άνοιξε την βρύση και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του.

Εγώ σηκώθηκα πάνω και κάθισα ξανά όπως πριν πάνω στο κρεβάτι στρέφοντας το βλέμμα μου προς τα μπλεγμένα μου δάκτυλα.

Αφού έριξε νερό στο πρόσωπο του έπιασε μια πετσέτα και άρχισε να προχωράει προς το μέρος μου.

Στάθηκε ακριβώς μπροστά μου και σήκωσα το κεφάλι μου για να τον αντικρίσω.

«Συγγνώμη αν σε τρόμαξα με τα λόγια μου αλλά δεν ελέγχω τον εαυτό μου όταν μιλάω για αυτό το θέμα. Δεν θέλω να πιστεύεις λάθος πράγματα για εμένα ούτε για την συμπεριφορά μου -»

Πριν προλάβει να τελειώσει τον διέκοψα χαμογελώντας του καθήσυχαστικα «Μην ανησυχείς Derek, χαίρομαι που μου ανοίχτηκες και με εμπιστεύτηκες. Και μην σκας  για την συμπεριφορά σου. Και εγώ το ίδιο θα έκανα... Ίσως και χειρότερα» απάντησα συνεχίζοντας να του χαμογελάω και αυτός έσκυψε προς το μέρος μου φιλώντας με πεταχτά στα χείλη, ξαφνιάζοντας με για ακόμα μια φορά.

Έπειτα προχώρησε ξανά προς το μπάνιο «Έχω θα μπω να κάνω ένα ντουζ. Αν θέλεις για να είσαι πιο άνετη έχω μερικά ρούχα της θετής αδερφής μου στην ντουλάπα. Νιώσε σαν το σπίτι σου» Μου έκλεισε το μάτι χαρίζοντας μου ένα χαμόγελο και μπήκε στο μπάνιο κλείνοντας την πόρτα πίσω του.

Μόλις βεβαιώθηκα ότι είχε μπει στο ντουζ έτρεξα προς την ξύλινη καφέ ντουλάπα και άνοιξα τα συρτάρια ψάχνοντας για εκείνα τα ρούχα που ανέφερε μιας και δεν άντεχα άλλο με αυτό το φόρεμα.

Άνοιξα το τελευταίο συρτάρι και ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο μου όταν παρατήρησα πολλά ρούχα σε σκούρες αποχρώσεις να ξεχύνονται μπροστά στα μάτια μου.

Άρπαξα ένα μαύρο κολλάν και μια μπορντό μπλούζα και τα φόρεσα κατευθείαν βγάζοντας το μπλε φόρεμα μου και βάζοντας το πάνω στο κρεβάτι.

Έπειτα άρπαξα κάτι μαύρα αθλητικά παπούτσια.

Ήταν κάποια νούμερα μικρότερα, αλλά δεν βαριέσαι; Θα τα φορέσω μόνο όταν φύγω από εδώ το πρωί.

Μπορεί η ώρα να ήταν περασμένες μία αλλά δεν ένιωθα καθόλου την ανάγκη του ύπνου ακόμα και αν το νερό που έτρεχε από το μπάνιο θα μπορούσε άνετα να με νανουρίσει και να με παρασύρει σε έναν γαλήνιο ύπνο.

Έτσι άρχισα να κάνω μια βόλτα στο δωμάτιο.

Το μάτι μου έπεσε στην μεγάλη στοίβα χαρτιών στο γραφείο και δεν μπορούσα να σταματήσω την περιέργεια μου από το να με οδηγήσει προς τα εκεί.

Άρχισα να ψαχουλεύω μερικά επεξεργάζοντας τα και ξεφυλίζοντας τα. Ωστόσο τα περισσότερα ήταν άρθρα εφημερίδας, περιοδικά αυτοκινήτων και σημειώσεις του σχολείου.

Πήρα στα χέρια μου ένα περιοδικό με θέμα τις μηχανές και έκανα να ξανά πάω στο κρεβάτι απογοητευμένη που δεν βρήκα κάτι περισσότερο αξιόλογο να κοιτάξω όμως το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε κάτι γυαλιστερό κάτω από το τραπέζι.

Έσκυψα και το τράβηξα προς τα έξω, διώχνοντας από πάνω του όλα τα άλλα άχρηστα περιοδικά και μόλις το έπιασα στα χέρια μου είδα ότι ήταν ένα κουτί.

Ήταν κλειστό και σφραγισμένο καλά ωστόσο όμως αυτό δεν με σταμάτησε από το να θέλω να μάθω τι κρύβει μέσα.

Άρπαξα ένα ψαλίδι από το γραφείο και κάνοντας όσο περισσότερη ησυχία μπορούσα άνοιξα το κουτί, σκίζοντας τις ταινίες.

Μόλις όμως παρατήρησα το εσωτερικό του ένιωσα τι αίμα μου να παγώνει και τα μάτια μου να γουρλώνουν αφύσικα.

Μέσα στο κουτί υπήρχαν πολλές φωτογραφίες, άρθρα, έρευνες...

Όλα αναφέρονταν σε εμένα.

Τα τρεμάμενα χέρια μου άρχισαν να ελέγχουν το κάθε τι που υπήρχε μέσα στο κουτί αγχωμένα.

Υπήρχαν φωτογραφίες από εμένα παλιά.

Σε όλες το πρόσωπο μου ήταν κυκλωμένο με έναν κόκκινο μαρκαδόρο.

Υπήρχαν και ειδήσεις για την 'εξαφάνιση' μου από τους Dark Hunters.

Όλα τα άρθρα εφημερίδας έγραφαν το ίδιο πράγμα.

Την ίδια λέξη.

Missing
Dissappeared
Lost

Τι δουλειά έχουν όλα αυτά εδώ μέσα; Και πως έφτασαν στα χέρια του Derek;

Χωρίς δεύτερη σκέψη και νιώθοντας το οξυγόνο να εξασθενεί στην ατμόσφαιρα, έριξα όλα τα στοιχεία ξανά μέσα στο κουτί μαζί με τα πράγματα που είχα αφημένα πάνω στο κρεβάτι βιαστικά και παίρνοντας τα στα χέρια μου άνοιξα την πόρτα και άρχισα να κατεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορούσα τα σκαλιά της τεράστιας ξύλινης σκάλας προσπαθώντας να βρω την εξώπορτα και να βγω στην σωτηρία μου.

Μπορούσα να ακούσω αχνά την φωνή του Derek, η οποία έφτανε με δυσκολία στα αυτιά μου να φωνάζει το όνομα μου αλλά δεν γύρισα πίσω.

Ήξερε όλο αυτόν τον καιρό; Με παρακολουθούσε;

Βγήκα στον δρόμο και άρχισα να τρέχω προς μια τελείως άγνωστη κατεύθυνση για εμένα χωρίς να κοιτάξω στιγμή πίσω μου.

Σταμάτησα όταν τα μάτια μου εντόπισαν ένα σταματημένο  αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου.

Προχώρησα προς τα εκεί προσεκτικά και είδα ένα ζευγάρι νεαρής ηλικίας να φιλιέται μέσα στο δάσος.

Με προσοχή, έκρυψα τον εαυτό μου στα πλαινά και προχώρησα ως την πόρτα του οδηγού.

Έριξα το μαύρο κουτί στην θέση του συνοδηγού από το παράθυρο και κατευθείαν άνοιξα την πόρτα του οδηγού τοποθετώντας τον εαυτό μου εκεί και γυρνώντας το κλειδί της μηχανής.

Όταν ο νεαρός κατάλαβε ότι κάποιος προσπαθούσε να του κλέψει το αυτοκίνητο, παράτησε την κοπέλα και έτρεξε προς τα εδώ ενώ εγώ κάλυψα το πρόσωπο μου χρησιμοποιώντας μια πράσινη ζακέτα που βρισκόταν στα πίσω καθίσματα, ώστε να μην μπορεί να δει τα χαρακτηριστικά μου.

Κατέβασα το παράθυρο του συνοδηγού και αμέσως αντίκρισα - μέσα από το ύφασμα της ζακέτας- το τρομαγμένο αγόρι να προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα, την οποία εγώ είχα ήδη κλειδώσει από μέσα.

«Συγγνώμη φίλε, αλλά μην περιμένεις να ξανά δεις το αμαξάκι σου» τον ενημέρωσα χαμογελώντας μέσα από το ύφασμα της ζακέτας πριν πατήσω το γκάζι και αρχίσω να τρέχω με μεγάλη ταχύτητα στον δρόμο, αγνοώντας τις φωνές του που πλέον ακουγόντουσαν σαν ψιθύρους καθώς το αμάξι ανέπτυξε όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα.

Όταν πλέον είχα απομακρυνθεί αρκετά από εκείνη την μοναχική περιοχή ξεφύσηξα τοποθετώντας το κεφάλι μου πάνω στο χέρι μου και πιέζοντας  τους κροτάφους μου ενώ πολλές σκέψεις ξεπετάχτηκαν για ακόμα μια φορά στο ήδη ζαλισμένο μου κεφάλι.

Πως βρήκε αυτές τις φωτογραφίες ο Derek;

Αν ήξερε την πραγματική μου ταυτότητα όλον αυτόν τον καιρό δεν ξέρω πως θα το διαχειριστώ...

Ξαφνικά και για ακόμα μια φορά το κινητό μου άρχισε να χτυπάει, όμως αυτήν την φορά ήταν ήχος από μήνυμα.

Αρχικά αποφάσισα να το αγνοήσω μιας και είχα ήδη πολλά στο μυαλό μου όπως και το γεγονός ότι οδηγούσα, όμως ο εκνευριστικός αυτός ήχος ειδοποίησης δεν σταμάτησε στιγμή να ζαλίζει τα αυτιά μου.

Το πήρα στα χέρια μου και παρατήρησα το νούμερο που αναγραφόταν στο πάνω μέρος.

Άγνωστος;

Δεν μπορεί να είναι πάλι η θεία Jenna, αποθήκευσα την επαφή του Logan στο κινητό μου την στιγμή που με πήρε τηλέφωνο.

Πάτησα το εικονίδιο των μηνυμάτων και μόλις διάβασα τα πρώτα μηνύματα από αυτόν τον άγνωστο αριθμό ένιωσα το αίμα μου να σταματάει να ρέει στις φλέβες μου.

Σαν να ήμουν ήδη νεκρή.

Ηταν ο ίδιος αποστολέας με τότε...

Εκείνος που μου είχε στείλει εκείνο το μήνυμα την πρώτη μέρα μου στο σχολείο, σχετικά με τον διευθυντή και την υπόθεση της αναγνώρισης μου.

Βλέπω ότι χορεύεις πολύ ωραία Anderson. Και αυτό το φόρεμα, το ίδιο με εκείνο που φορούσε η μητέρα σου.

Λες να έχετε την ίδια κατάληξη;

Λατρεύω να σε βλέπω να παίζεις παιχνίδια πάντως, για αυτό θα σου αναθέσω μία ακόμα αποστολή...

Βρες τον δολοφόνο σου πριν σε βρει αυτός.

Θα σου έδινα μια μικρή βοήθεια αλλά δεν μου χάρισες έναν χορό σήμερα οπότε θα σε αφήσω να χορέψεις μόνη σου στα αίματα παρέα με τις αμαρτίες σου και τους δαίμονες σου.

Καλή τύχη Skyler...

Πίστεψε με, θα την χρειαστείς ;)

Τι στο-;

Πριν προλάβω να επεξεργαστώ αυτό το ανατριχιαστικό μήνυμα που κατάφερε να κάνει ολόκληρο το σώμα μου να τρέμει, ένιωσα να χάνω τον έλεγχο του αυτοκινήτου.

Προσπάθησα να πατήσω το φρένο, αλλά δεν δούλευε.

Ηταν σαν κάποιος να το είχε κόψει.

Η καρδιά μου χτυπούσε ενάντια στο στήθος μου τρομοκρατημένη καθώς το αμάξι αναποδογύρισε και πλέον βρισκόμουν ανάποδα με το σώμα μου να ακουμπάει πάνω στην οροφή, η οποία τώρα ήταν ένα με το πάτωμα.

Ένας οξύς και πολύ δυνατός πόνος διαπέρασε την περιοχή του κεφαλιού μου την στιγμή που ένας άλλος άγγιξε την σπονδυλική μου στήλη και κατέληξε στα πόδια μου.

Σχεδόν ούρλιαξα από τον πόνο όταν τα σπασμένα τζάμια μπήκαν μέσα στο δέρμα μου, δημιουργώντας μου πληγές.

Πήρα μερικές βαθιές ανάσες και δάγκωσα τα χείλη μου τόσο πολύ από τον πόνο που ένιωθα εκείνη την στιγμή, που άρχισα να γεύομαι την μεταλλική γεύση του αίματος στην γλώσσα μου.

Προσπάθησα να ελευθερώσω το πόδι μου από το κάθισμα και όταν τα κατάφερα - καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια- προσπάθησα να κλοτσήσω την πόρτα μέχρι να ανοίξει.

Απογοητεύτηκα όμως όταν το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάσω κάποια κομμάτια από το παράθυρο που δεν είχαν σπάσει ακόμα.

Έσυρα το σώμα μου μέχρι εκεί, προσπαθώντας να βγω έξω και να καλέσω για βοήθεια όμως τα γυαλιά που τρύπωναν στο δέρμα μου έκαναν την δουλειά μου ακόμα πιο δύσκολη.

Έριξα ξανά το σώμα μου πίσω ενώ προσπαθούσα να φωνάξω όσο πιο δυνατά μπορούσα, στην προσπάθεια μου να με ακούσει κάποιος.

Έβλεπα τις πληγές μου να αιμορραγούν καθώς ένιωθα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν.

Γύρισα το κεφάλι μου προς την μεριά της πόρτας του συνοδηγού και μετά...

Μαύρο.

Όχι, δεν λιποθύμισα ακόμα.

Απλά το χρώμα του αυτοκινήτου που ήταν σταματημένο λίγα μέτρα μακριά μου όπως επίσης και τα ρούχα του ανθρώπου που είχε αρχίσει να με πλησιάζει...

Ηταν μαύρα.

-----------------------------------------------------------

ΜΑΎΡΗ ΜΑΥΡΊΛΑ ΠΛΆΚΩΣΕ!!

*Ναι ίσως η κατάσταση δεν χωρούσε αστείο :/*

SKY ΕΛΠΊΖΩ ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΚΑΛΆ ΕΚΕΊ ΠΈΡΑ!!!

*από το βάθος ακούγεται ένα "Με εσάς που έμπλεξα πως να είμαι καλά;!"

*σιγή επικρατεί στο πλατό και ο Μπομπ Σφουγγαρακης εμφανίζεται για να πει : One eternity laterrr (σε ευχαριστώ Μπομπ που έκανες γκεστ σταρ... Ορίστε πάρε μια σπάτουλα) *

Μπομπ: Μα... Αυτό δεν είναι σπάτουλα. Είναι ο-όπλο.

The producer aka Ντιζαστερ: Μπομπ αγορ- ε σφουγγάρι μου, δεν βρίσκεσαι στον τραγανό κάβουρα... Στο Control βρίσκεσαι, εδώ μόνο αυτά έχουμε. Α! Και κούκλους πρωταγωνιστές;) ΔΎΟ ΣΕ ΈΝΑ!

*Ο Μπομπ παίρνει το όπλο μουτρωμένος και φεύγει (τελικά μετά από χρόνια καταλήγει εγκληματίας που ληστεύει μαγαζιά με λουτρινα) και η Ντιζαστερ θυμάται ξαφνικά ότι πρέπει να ενημερώσει για την πρωταγωνιστρια της η οποία χαροπαλευει να βγει από το αυτοκίνητο που τελικά αποδείχτηκε φόρμουλα ένα*

Ντιζαστερ: Οκευ μια χαρά είναι το κορίτσι μας. Τώρα πίσω στις δουλειές σας. Α! Και φέρτε μου και λίγα σουβλάκια, η πολύ έμπνευση σου φέρνει πείνα*

*Το πλάνο κλείνει με την Ντιζαστερ να τρώει σουβλάκια και να στέλνει φιλιά στις αναγνώστριες της για να τις ευχαριστήσει που διαβάζουν αυτήν την πατάτα*

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩΩΩ :') <3

Πως σας φάνηκε το κεφάλαιο αγάπες; 🖤

Ποια είναι η γνώμη σας για τον Derek μετά από αυτό το κεφάλαιο;

Λέτε να έχει κάποια ανάμιξη σε όλο αυτό;

Ποιος νομίζετε πως βρίσκεται πίσω από αυτά τα μυστηριώδη μηνύματα;

(όσο για αυτήν την μυστηριώδη εξαφάνιση της Sky θα μάθουμε στα επόμενα κεφάλαια περισσότερες λεπτομέρειες)

Και τέλος... Τι λέτε να γίνει τώρα που τα πράγματα είναι λίγο σκούρα για την Sky;

(Εμ τι το ήθελε και αυτή να κλέψει ένα ξένο αμάξι, Grand Theft Auto το είδαμε ολοι εδώ μέσα; :')

Λέτε να την σώσει κάποιος ή αυτός ο "άντρας- ή γυναίκα,θα δείξει- με τα μαύρα" δεν θέλει να την βγάλει από εκεί μέσα;

*Εγώ εντωμεταξύ που ζω αυτήν την ιστορία και σαν αναγνώστης εκτός από συγγραφέας έχω ενθουσιαστεί :') *

Spoiler for the next chapter : επειδή θέλω να σας κρατήσω σε αγωνία δεν θα σας πω χεχε :')

Bye, bye my beautifuls and see you next time ❤️

-YourDisaster