~You can't always save yourself. But there is someone who can save you from yourself~

~Την επόμενη μέρα~

Το τετράδιο που βρίσκεται μπροστά μου δεν θα μπορούσε να γεμίσει περισσότερο με διάφορα σχέδια και άχρηστες σημειώσεις.

Ο καθηγητής της φυσικής δεν έχει σταματήσει να μιλάει από την στιγμή που μπήκε στην τάξη κάτι που προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια σε όλους μας.

Σηκώνω το σκοτεινιασμένο βλέμμα μου,το οποίο αγκαλιάζεται από μαύρους κύκλους, από το τετράδιο μου -το οποίο φυσικά δεν περιέχει τίποτα σχετικό με το μάθημα- και κοιτάζω τις αγουροξυπνημένες φάτσες των συμμαθητών μου.

Βέβαια κανείς από αυτούς δεν φαίνεται πρόθυμος να απαντήσει στις ερωτήσεις του καθηγητή, με εξαίρεση τα 'διαβαστερά παιδιά' της πρώτης σειράς.

Κοιτάω για λίγο έξω από το παράθυρο, ακουμπώντας την πλάτη μου πίσω στην καρέκλα και πασχίζοντας με νύχια και με δόντια να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά.

Δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα, για ακόμη μια φορά.

Αυτός ο εφιάλτης με έχει καταστρέψει.

Είχα τους παλιούς που με βασάνιζαν τα βράδια γιατί έπρεπε να προστεθεί και ένας ακόμη;

Η βροχή που χτυπά ρυθμικά το παράθυρο και αγκαλιάζει με τις σταγόνες της ό,τι βρίσκεται έξω, μου δημιουργεί υπνηλία και υπνωτίζει τα βλέφαρα μου για να κλείσουν.

Βρέχει αρκετά συχνά εδώ, καμία σχέση με το Los Angeles.

Εκεί έχει ακόμα ζέστη και οι άνθρωποι κυκλοφορούν με κοντομάνικα.

Εγώ πάντως περιμένω πως και πως να δω λίγο χιόνι.

Πάντα μου άρεσε το χιόνι. Άσπρο, αγνό, με ηρεμούσε να το βλέπω να πέφτει και να σκεπάζει όλο τον χώρο σαν μια λευκή κουβέρτα.

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω τις αναμνήσεις των Χριστουγέννων που έχω από τους Dark Hunters.

Στολίζαμε μαζί όλους τους χώρους με στολίδια και όχι με πτώματα. Παίζαμε με χιονόμπαλες και όχι με όπλα. Βλέπαμε το χιόνι λευκό και όχι κόκκινο.

Τώρα ίσως να στολίζουν μόνοι τους... Αν είναι βέβαια ζωντανοί.

Χαμογέλασα πίκρα στην ειρωνεία.

Δεν ξέρω καν αν είναι ζωντανοί. Αν είναι καλά. Αν τους λείπω. Αν με σκέφτονται...

Και το ίδιο ισχύει και για τους Five.

Ο ήχος του κουδουνιού ήχησε στα αυτιά μου και όλοι με γρηγορότερη ταχύτητα από αυτή του φωτός ξεχύθηκαν σαν θύελλα έξω από την αίθουσα.

Σηκώθηκα κι εγώ πιο αργά από τος υπόλοιπους όμως. Μάζεψα τα πράγματα μου και τα έβαλα απρόσεκτα μέσα στην τσάντα χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα αν τσαλακώθηκαν.

Βγήκα από την αίθουσα και προχώρησα προς την έξοδο του σχολείου.

Κατεύθυνα τα πόδια μου κουρασμένα προς την πίσω αυλή και άραξα κάτω από ένα σκέπαστρο που με προστάτευε από τις σταγόνες της βροχής.

Άναψα ένα τσιγάρο και το τοποθέτησα στα χείλη μου χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα με έβλεπε κανείς να καπνίζω σε χώρο σχολείου.

Όπως και να 'χει κανένας δεν έρχεται εδώ πίσω. Έχει πάντα ησυχία, το υπέροχο μέρος για να χαλαρώσεις και να σκεφτείς.

Αλλά μάλλον το σύμπαν δεν με συμπαθεί αρκετά για να με αφήσει να κάνω και εγώ το ίδιο.

Άκουσα ομιλίες από κάπου πίσω μου αλλά δεν γύρισα το κεφάλι μου να κοιτάξω ποιοι είναι.

Μέχρι δηλαδή που άκουσα μια συγκεκριμένη, εκνευριστική φωνή.

Η οποία φωνή ανήκε σε ένα άτομο που ήλπιζα να μην έβλεπα ποτέ ξανά.

Η Ava μαζί με μια ομάδα κοριτσιών διέσχιζαν όλη την πίσω αυλή σαν αρπακτικά γεράκια που έψαχναν για το επόμενο θύμα τους.

Μόλις με εντόπισε και αυτή με το βλέμμα της σταμάτησε να μιλάει στις άλλες και με κοίταξε με ένα χαιρέκακο χαμόγελο ενώ ξεκίνησε να πλησιάζει προς το μέρος μου μαζί με την 'καινούργια της παρέα'.

Όταν στάθηκε ακριβώς μπροστά μου, μου χάρισε ένα ψεύτικο χαμόγελο και το γνωστό βλέμμα ανωτερότητας που από πάντα θυμάμαι να είχε.

«Γεια σου Sky» και μόνο που άκουγα την φωνή της μου ερχόταν να την πνίξω επιτόπου και να πετάξω το άβιο κουφάρι της στα σκυλόψαρα.

Πήρα μια γερή τζούρα από το τσιγάρο μου και επιδεικτικά φύσηξα τον καπνό πάνω της κάνοντας την να βήξει και να στραβώσει την έκφραση της.

Θέλω πραγματικά να συγχαρώ τον οδηγό νταλίκας που την πάτησε και έγινε έτσι.

Αυτή με κοίταξε νευριασμένα για ένα λεπτό αλλά στην συνέχεια πήρε και πάλι την ψυχρή της έκφραση.

«Λέγε τι θες. Δεν έχω χρόνο να σπαταλώ μαζί σου» απαίτησα θυμωμένα μιας και η λιγοστή καλή διάθεση που είχα από το πρωί εξατμίστηκε μόλις την είδα μπροστά μου.

Αυτή σήκωσε τις άκρες των χειλιών της σε ένα ειρωνικό χαμόγελο.

«Γιατί Sky; Δεν μπορώ να έρθω απλά να χαιρετήσω μια παλιά φίλη;» στο άκουσμα των λέξεων της που βγήκαν με τόσο δηλητήριο από μέσα της μου ήρθε να ξεράσω.

Έσβησα το τσιγάρο μου στο ξύλινο παγκάκι στο οποίο καθόμουν ενώ άκουσα κάποια κορίτσια να σιγοψύθιριζουν από πίσω.

«Δεν είμαστε φίλες Ava. Ποτέ δεν ήμασταν» της απάντησα επιθετικά κάνοντας παύσεις ανάμεσα στα λόγια μου με σκοπό να τα κατανοήσει ενώ άρπαξα την τσάντα μου και ήμουν έτοιμη να σηκωθώ για να φύγω τρέχοντας από εδώ.

«Πολύ εύκολα ξεχνάς Sky...» απάντησε αυτή αλλά εγώ την αγνόησα και σηκώθηκα όρθια.

Αυτή με άρπαξε από το μπράτσο και με κράτησε στην θέση μου.

Αμέσως απομάκρυνα το χέρι της μακριά και την κοίταξα νευριασμένα για ακόμη μια φορά, συγκρατώντας τις επιθυμίες μου να την βρίσω.

«Τι στον διάολο θες πάλι;» η φωνή μου βγήκε πιο δυνατή από όσο περίμενα κάνοντας κάποια βλέμματα να μας παρατηρήσουν.

Ενώ κάποια άλλα άτομα έβαζαν στοιχήματα μεταξύ τους λες και ήμασταν σε κανένα ρινγκ και θα γινόταν μάχη.

«Μα δεν με άφησες να σου πω ακόμη τι ακριβώς θέλω» απάντησε αυτή και έκανε να συνεχίσει αλλά ένας ήχος από λάστιχα πίσω μας κατάφερε να μας αποσπάσει την προσοχή.

Μια μαύρη μηχανή είχε μόλις παρκάρει στο πάρκινγκ του σχολείου και πολλοί γύρισαν να κοιτάξουν προς τα εκεί.

Και μόνο από το δερμάτινο τζάκετ που έκρυβε ένα γυμνασμένο σώμα ζωγραφισμένο από μελάνι και τα αγέρωχα μαύρα μαλλιά του που είχαν ως στέγη ένα μαύρο κράνος, κατάλαβα ποιος είναι.

Οι φίλοι του όρμησαν πάνω του και αυτός τους χαμογέλασε με την κατάλευκη οδοντοστοιχία που έχει ενώ ξεκίνησε να προχωράει μαζί τους προς το εσωτερικό του σχολείου.

Για μια στιγμή νομίζω ότι το βλέμμα του έπεσε πάνω μου και μου χαμογέλασε αλλά μάλλον θα ήταν της φαντασίας μου καθώς την αμέσως επόμενη στιγμή είχε ήδη χαθεί από το οπτικό μου πεδίο.

Ένιωθα δύο μαύρα μάτια να με κοιτάνε με μίσος από δίπλα μου και όταν γύρισα το κεφάλι μου ξανά προς τα εκεί αντίκρισα αυτό που περίμενα.

Η Ava για κάποιον λόγο είχε γίνει έξαλλη και χτυπούσε το πόδι της νευριασμένα κάτω στο τσιμέντο, έτοιμη να βγάλει καπνούς από τα αυτιά.

Δεν της έδωσα άλλη σημασία και αποφάσισα επιτέλους να απομακρυνθώ από κοντά τους.

Η νευριασμένη φωνή της όμως είχε αντίθετη γνώμη για άλλη μια φορά.

«Θέλω να φύγεις από τις μαζορέτες»

Σταμάτησα ξαφνικά το βήμα μου και γύρισα να την αντικρίσω χωρίς να καταλαβαίνω.

«Τι είπες;»

«Θέλω να φύγεις από τις μαζορέτες. Να μην είσαι πια η αρχηγός τους» επανέλαβε ξανά τα λόγια της και στο επόμενο δευτερόλεπτο είχα βρεθεί ακριβώς μπροστά της.

Είναι σοβαρή;

«Και ποια είσαι εσύ» έτεινα επιθετικά τον δείκτη μου προς τα εκείνη «Που θα με διώξεις εμένα από αυτές;»

«Δεν έχεις κανένα νόημα πλέον σε αυτές και επειδή τώρα που ο αρχηγός της ομάδας είναι το αγόρι μου θα ήταν πιο ταιριαστό...»

Έμεινα για λίγο στα λόγια της.

Αποφάσισα να μην δώσω σημασία σε αυτά που είπε στην αρχή και επικεντρώθηκα στο δεύτερο κομμάτι.

Ο Trevor είναι το αγόρι της;

Στην αρχή ένιωσα κάτι μέσα μου να φουντώνει στην σκέψη αλλά στην συνέχεια το κάλυψα με ένα ψυχρό γέλιο που κατάφερε να παγώσει τις εκφράσεις όλων αυτών που μας παρακολουθούσαν.

Γελούσα ασταμάτητα κάνοντας την να με κοιτάξει παράξενα και την παγερή έκφραση που είχε μέχρι πριν λίγο, να εξατμιστεί.

«Ο Trevor είναι...» το ασταμάτητο γέλιο μου δεν με άφηνε να ολοκληρώσω την πρόταση μου και έτσι απλά το άφησα να με παρασύρει ξανά.

Έπειτα από λίγο σταμάτησα, σκουπίζοντας θεατρικά τα ψεύτικα δάκρυα μου από τις άκρες των ματιών μου και κοίταξα για μια στιγμή την εκνευρισμένη έκφραση της.

«Ο Trevor είναι το αγόρι σου;» ρώτησα για ακόμα μια φορά και αυτή επανέφερε στο πρόσωπο της την σοβαρή έκφραση της.

«Ναι» απάντησε σοβαρά και την κοίταξα εξεταστικά προσπαθώντας να εντοπίσω σημάδια που έδειχναν ότι έλεγε ψέμματα ή έκανε κάποια φάρσα.

Ο Trevor μπορεί να είναι μυστικοπαθής και ίσως να μην γνωρίζω αρκετά για αυτόν αλλά ξέρω πως δεν κάνει σχέσεις με κορίτσια.

Ούτε αυτό που είχαν με την Kat ήταν σχέση.

Το μόνο που θέλει είναι να περνάει καλά... Πράγμα που κάνει κάθε φορά, χωρίς ίσως να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες.

«Δεν σε είχα για τόσο αφελής Ava. Μια στιγμή που περάσατε μαζί δεν φτάνει για να δημιουργήσετε μια σχέση. Νόμιζα ότι δεν μπέρδευες αυτά τα δύο...» Χαμογέλασα ειρωνικά βλέποντας τις γωνίες του προσώπου της να σφίγγονται και τα χαρακτηριστικά της να γεμίζουν με οργή.

Δάγκωσε την γλώσσα της καθώς κούνησε το κεφάλι της πέρα δώθε. Φαινόταν ότι σκεφτόταν τα επόμενα λόγια της, προσπαθούσε μάταια να βρει κάτι που θα με λυγίσει ή θα με βγάλει λάθος.

Το κουδούνι χτύπησε αλλά καμία δεν κουνήθηκε από την θέση της.

Οι καινούργιες της φίλες όπως και άλλα παιδιά συνέχισαν να μας ρίχνουν κλέφτες ματιές ενώ απομακρύνονταν σιωπηλά.

Περίμενα μήπως πει κάτι αλλά αυτή είχε κατεβάσει το κεφάλι της κοιτώντας την υγρή πράσινη χλόη με τα φρύδια της ζαρωμένα στο μέτωπο της.

Κλίκαρα την γλώσσα μου ενάντια στον ουρανίσκο μου εκνευρισμένη που λάμβανα καμία σοβαρή απάντηση και άρχισα να προχωράω προς την αντίθετη κατεύθυνση αφήνοντας την πίσω μου.

Η βροχή έπεφτε πιο δυνατή πλέον και φόρεσα την μαύρη κουκούλα του φούτερ μου καλύπτοντας τα ήδη μουσκεμένα από πριν μαλλιά μου.

Ξεκίνησα να προχωράω προς το πάρκινγκ όταν άκουσα για ακόμα μια φορά την φωνή της σαν ψίθυρος από πίσω μου.

«Το ίδιο πίστευα και για εσένα Sky. Αλλά εσύ ήσουν πιο αφελής από εμένα. Στα αλήθεια πίστευες ότι θα σε ερωτευόταν ποτέ αληθινά;»

Τα λόγια της σαν αιχμηρά μαχαίρια με μαχαίρωσαν πισώπλατα στην πλάτη.

Γύρισα προς τα πίσω και την κοίταξα. Είχε ένα χαμόγελο στα χείλη της και γελούσε τρανταχτά χωρίς σταματημό.

«Πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν κάτι παραπάνω για αυτόν από ένα στοίχημα;»

Ένιωθα το μέσα μου να αιμορραγεί στα λόγια της. Το νεκρό σώμα μου να κάνει τους τελευταίους του σπασμούς. Όλο μου το είναι να λιώνει στο πάτωμα και να συσσωρεύεται σε ένα κλουβί με τέρατα του παρελθόντος.

Και ξαφνικά ζούσα πίσω στο παρελθόν με τις αναμνήσεις πιο ζωντανές από ποτέ.

Πιο σκληρές από την πραγματικότητα.

{a/n: Ακολουθούν σκληρές περιγραφές, όποιος δεν επιθυμεί να το διαβάσει απλώς ας προσπεράσει τη συγκεκριμένη αναδρομή}

{Flashback}

Ένιωσα το ήδη παραδομένο στα πολλά χτυπήματα σώμα μου να συγκρούεται με τεράστια δύναμη στο παγωμένο, σκληρό πάτωμα.

Έβγαλα μια κραυγή πόνου και έπιασα το πονεμένο κεφάλι μου.

Το ακούμπησα με τα δάχτυλα μου και αμέσως ένιωσα ένα τσούξιμο εκεί.

Τα έφερα μπροστά στο πρόσωπο μου και τα είδα καλυμμένα με ένα παχύρευστο, κόκκινο υγρό.

Αίμα.

Ακούμπησα τα χέρια μου στο πάτωμα προσπαθώντας να δώσω ώθηση για να σηκωθώ προς τα πάνω αλλά τότε ένιωσα δύο χέρια να τυλίγονται γύρω από τα μαλλιά μου και να με σηκώνουν βίαια από το πάτωμα.

Ούρλιαξα δυνατά όταν το πίσω μέρος του κεφαλιού μου χτύπησε με δύναμη κάτι αιχμηρό.

Τα σπασμένα γυαλιά του καθρέφτη που μόλις με έσπρωξαν πάνω του είχαν μπει βαθιά στο δέρμα μου.

Τα μαλλιά μου είχαν γίνει κόκκινα από το αίμα. Ενώ το πρόσωπο μου ήταν αγνώριστο από τις ανοιχτές πληγές και μελανιές.

Με έριξαν για ακόμα μια φορά στο πάτωμα ενώ άκουσα την πόρτα της τουαλέτας να κλειδώνει και τα τρανταχτά γέλια τους να αντηχούν στους τοίχους του μικρού δωματίου.

Ένιωσα έναν πολύ δυνατό πόνο στην κοιλιά μου και όταν σήκωσα το κεφάλι μου με μισόκλειστα μάτια από το κλάμα είδα την Ava μαζί με τις φίλες της να με έχουν περικυκλώσει και να μου ρίχνουν κλοτσιές σε όλο μου το σώμα κάνοντας κάθε πλευρά του να πονάει.

Μαζεύτηκα σαν μια μπαλίτσα και έβαλα το πρόσωπο μου ανάμεσα στα γόνατα μου κλαίγοντας.

Τα δάκρυα είχαν θολώσει την όραση μου και με το ζόρι τα κρατούσα ανοιχτά.

Συνέχισαν να με κλωτσάνε, δημιουργώντας μου περισσότερες μελανιές σε όλο μου το σώμα και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτό.

Ήμουν αδύναμη. Σχεδόν νεκρή πλέον.

Δεν μπορείς να πολεμήσεις χωρίς όπλα. Μπορείς μόνο να ριχτείς στα λιοντάρια περιμένοντας να σε φάνε.

Ο λαιμός μου έτσουζε από τα μάταια ουρλιαχτά μου που καλούσαν για βοήθεια ενώ κατά στιγμές ένιωθα την μεταλλική γεύση του αίματος στην γλώσσα μου.

Κάποιος να με βοηθήσει σας παρακαλώ!

Έκλεισα τα μάτια μου και περίμενα όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει.

Τα χτυπήματα σταμάτησαν ενώ ένιωσα μια παρουσία να στέκεται μπροστά μου.

Για μια στιγμή νόμιζα ότι κάποιος ήρθε να με σώσει και ένιωσα την ελπίδα μέσα μου να γεμίζει.

Αλλά όταν άνοιξα τα μάτια μου είδα την Ava να με κοίτα με μάτια που έσταζαν θυμό, αηδία και μίσος.

Την κοίταξα τρομοκρατημένη και έκανα να κυλήσω το σώμα μου προς τα πίσω μέχρι που ένιωσα μια δυνατή κλοτσιά από την φίλη της που μου έκλεινε τον δρόμο.

Κοίταξα την Ava παρακλητικά ενώ δάκρυα συνέχισαν να κατακλύζουν σαν καταρράκτες το πρόσωπο μου.

«Σε-Σε παρακαλώ στα-σταματά... Δεν, δεν αντέχω α-άλλο»

Το κλάμα μου δεν έδινε περιθώρια στην φωνή μου να ακουστεί.

Έκανα να απλώσω το χέρι μου προς το μέρος της αλλά αυτή το έπιασε και το γύρισε προς τα πίσω με δύναμη.

Άκουσα ένα κρακ και ούρλιαξα για ακόμα μια φορά δυνατά όταν πλέον κατάλαβα πως δεν μπορούσα να το κουνήσω.

Τα νύχια της μπήγονταν σαν δόντια θηρίου στο δέρμα μου αλλά πλέον δεν ένιωθα κανένα σχεδόν πόνο εκεί.

Έκανα προσπάθειες να απελευθερωθώ με κάποιο τρόπο ή να καλέσω για βοήθεια ξανά αλλά όλα ήταν μάταια.

Κανένας δεν μπορούσε να με βοηθήσει.

Αλλά και κανένας δεν προσπάθησε ποτέ.

Το ειρωνικό χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη της.

«Στα αλήθεια Sky νόμιζες πως θα ήταν πραγματικά ερωτευμένος μαζί σου;» ρώτησε ειρωνικά και ανεπηρέαστη από το κλάμα μου, τα δάκρυα μου, το αίμα να κυλάει παντού πάνω μου και τον πόνο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μου συνέχισε.

«Σε θεωρεί ένα τίποτα. Όπως σε θεωρούμε όλοι γιατί είσαι ένα τίποτα. Δεν αξίζεις να βρίσκεσαι πουθενά. Δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ κάποιος που θα σε αγαπήσει αληθινά, γιατί δεν είσαι άξια της αγάπης.»

Τα λόγια της άνοιγαν περισσότερες πληγές από τα χτυπήματα. Με πονούσαν περισσότερο.

Αν η ψυχή μου μπορούσε να ματώσει τότε θα το έκανε.

Έσκυψα το κεφάλι μου προς τα κάτω ταπεινωμένη και πληγωμένη από τα λόγια της που επαναλαμβανόντουσαν συνέχεια στο μυαλό μου.

Είσαι ένα τίποτα, δεν πρόκειται ποτέ κάποιος να σε αγαπήσει αληθινά, δεν είσαι άξια της αγάπης...

Το γέλιο της για ακόμα μια φορά ήχησε στα αυτιά μου πιο τρομακτικό από ποτέ.

«Αω μωρέ τι έγινε; Το μικρό κοριτσάκι θέλει να κλάψει;» Συνέχισε γελώντας να με κοροιδεύει και να με κάνει να νιώθω σαν σκουπίδι.

Της αρέσει στα αλήθεια να με βλέπει να πονάω...

Ρούφηξα την κόκκινη μυτούλα μου και την κοίταξα με τα κόκκινα πλέον μάτια μου.

Με έδειξε με το χέρι της γελώντας μαζί με τις φίλες της που ακολουθούσαν το παράδειγμα της και ξεκίνησαν και αυτές να με σχολιάζουν με τον πιο άσχημο τρόπο.

«Μα κοίτα πως είσαι... Εγώ αν ήμουν σαν εσένα θα αυτοκτονούσα»

«Όπως και να 'χει θα πεθάνει από αυτήν την αηδιαστική αρρώστια»

«Ιου αν μας κολλήσει και εμάς; Δεν θέλω να πεθάνω εξαιτίας και να βλέπω την ασχημόφατσα της και εκεί!»

«Φυσικά και την κορόϊδευε, κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει αυτό το φρικιό!»

«Της αξίζουν τα χειρότερα»

«Κοίτα πόσο αδύναμη είναι δεν μπορεί να σταματήσει να κλαίει το κακόμοιρο»

«Μάλλον ο Brody θα σκηνοθέτησε τον θάνατο του ή θα αυτοκτόνησε στην πραγματικότητα. Ποιος θα ήθελε να έχει για παιδί αυτό εδώ το πράγμα!»

Άκουγα τις φωνές και τα γέλια τους να μου κατασπαράζουν την ψυχή.

Συνέχισα να κλαίω και αυτές συνέχισαν να μου δημιουργούν πληγές στο σώμα αλλά και στην ψυχή.

Το κουδούνι για μάθημα χτύπησε και αυτές σιγά σιγά άρχισαν να φεύγουν από τις σκοτεινές τουαλέτες του σχολείου, ρίχνοντας μου από μια κλοτσιά καθώς έπαιρναν τον δρόμο για έξω.

Η Ava σηκώθηκε τελευταία.

Στάθηκε από πάνω μου καθώς με έβλεπε να κυλιέμαι στο πάτωμα.

Ήμουν νεκρή. Ένιωθα νεκρή.

Το αίμα μου είχε κάνει ρυάκια στα πλακάκια της τουαλέτας. Τα γυαλιά από τον σπασμένο καθρέφτη είχαν μπει βαθιά στο δέρμα μου. Τα μάτια μου είχαν γίνει κόκκινα από το κλάμα. Ο λαιμός μου είχε κλείσει από τα ουρλιαχτά και τις φωνές μου.

Σήκωσα το ματωμένο πρόσωπο μου και την κοίταξα για μια τελευταία φορά.

«Γιατί τα κάνεις ο-όλα αυτά;»

Βρήκα το θάρρος να ρωτήσω το κορίτσι που κάποτε θεωρούσα φίλη μου. Τώρα πια δεν την αναγνωρίζω.

Με κοίταξε για λίγο και για μια στιγμή παρατήρησα κάτι διαφορετικό στο βλέμμα της αλλά μετά αυτό το διαφορετικό χάθηκε και η έκφραση της μετατράπηκε σε ψυχρή, κενή, γεμάτη μίσος.

Μου έδωσε ένα τελειωτικό χτύπημα με το πόδι της στην κοιλιά μου κάνοντας με να διπλωθώ στα δύο.

«Γιατί σου αξίζει να πεθάνεις»

Και με αυτά τα λόγια έφυγε. Με αυτά τα λόγια που μου σημάδεψαν την ζωή και δεν κατάφερα να ξεχάσω ποτέ.

Με αυτά τα λόγια και αυτές τις εικόνες που έμειναν χαραγμένες στην ψυχή μου.

Μόλις η πόρτα έκλεισε άφησα όλα αυτά που κατάφερα να κρύψω να βγουν στην επιφάνεια.

Να ξεφύγουν από τα σύνορα της ψυχής μου.

Πλέον έκλαιγα και φώναζα ασταμάτητα. Ήξερα ότι κανένας δεν πρόκειται να με ακούσει αλλά συνέχιζα.

Χτυπιόμουν κάτω στο πάτωμα τυραννώντας τον εαυτό μου περισσότερο.

Κοίταξα προς την κλειστή πόρτα και τον ματωμένο καθρέφτη.

Η εικόνα μου αυτή σίγουρα θα με κυνηγάει για πάντα.

Σκούπισα τα υγρά μάτια μου και προσπάθησα να σηκωθώ.

Δεν τα κατάφερα όμως και το σώμα μου ήρθε ξανά σε επαφή με το πάτωμα.

Κάθισα στα γόνατα μου και έκανα ακόμα μια μάταιη προσπάθεια.

Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά ανήμπορη να φωνάξω ή να κλάψω πλέον.

Δεν σου αξίζει να ζεις...

Άρπαξα με τρεμάμενα χέρια ένα αιχμηρό κομμάτι γυαλί από το πάτωμα.

Το κοίταξα για λίγο προσεκτικά.

Έβλεπα την χειρότερη πλευρά του εαυτού μου σε αυτό.

Όλη αυτή η ασχήμια της ψυχής μου είχε βγει προς τα έξω.

Θα πεθάνω όπως και να 'χει...

Γιατί να μην τελειώσω όλο αυτό το μαρτύριο πιο νωρίς;

Έκανα να χαράξω μια κόκκινη γραμμή στο σώμα μου αλλά τελευταία στιγμή σταμάτησα.

Όχι, δεν μπορώ να το κάνω. Δεν θέλω να τους δώσω αυτή την ευχαρίστηση. Δεν αξίζει σε κανέναν.

Μπορεί όλα αυτά που λένε να είναι αλήθεια και να είμαι πάντα εγώ αυτή που σκορπάει προβλήματα στους ανθρώπους που αγαπάει.

Αλλά δεν θέλω ποτέ να τους δω δυστυχισμένους.

Άφησα κάτω το σπασμένο γυαλί με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα βρεθεί κάποιος που θα με κάνει εμένα ευτυχισμένη.

Που θα μου δώσει ζωή.

Που θα μου μάθει πως είναι να ζεις, να αγαπάς,να αγαπιέσαι,να χαμογελάς αληθινά, να ρισκάρεις και να πολεμάς.

Να γίνει ο λόγος που θα πολεμάς.

Να γίνει αυτός που θα σου διδάξει μαθήματα ζωής.

Να γίνει αυτός που θα σε παρασύρει μαζί του και εσύ θα τον αφήσεις.

Να γίνει αυτός που θα εμπιστεύεσαι με κλειστά μάτια γιατί θα ξέρεις πως δεν υπάρχει περίπτωση να σε πληγώσει.

Να είναι αυτός που θα πάρει μακριά σου κάθε πόνο σου και θα τον μετατρέψει σε αγάπη.

Να είναι αυτός που θα διώξει μακριά τα δάκρυα σου και θα έχει την ικανότητα να σε κάνει να γελάς όταν εσύ δεν θα θέλεις ούτε καν να χαμογελάσεις.

Να είναι αυτός ο σωτήρας σου που θα σε αναστήσει από τον θάνατο και θα σε κάνει να νιώσεις ζωντανή.

Να γίνει αυτός που μαζί θα γράψετε την δική σας ιστορία.

Να ζεις εσύ για αυτόν και αυτός για εσένα.

Σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά και πάνω σε όλον αυτόν το πόνο που ένιωθα, χαμογέλασα.

Έστω και λίγο, μια απλή προσπάθεια.

Σωτήρα μου, οπουδήποτε και αν βρίσκεσαι, αν υπάρχεις... Σε παρακαλώ έλα να με σώσεις.

Δεν αντέχω άλλο μόνη μου, δεν μπορώ να πολεμάω μόνη μου.

Δεν θέλω να νιώθω έτσι. Το απεχθάνομαι.

Τόσο πόνο, τόσα δάκρυα, τόσα άδεια συναισθήματα.

Σε παρακαλώ, έλα να με σώσεις...

Έλα να με πάρεις αγκαλιά και να μην με αφήσεις ποτέ ξανά.

Να μου πεις ότι όλα θα φτιάξουν ακόμα και αν αυτό είναι ψέμα.

Θα το δεχτώ γιατί πλέον δεν αντέχω την αλήθεια.

Έλα να με βοηθήσεις να παλέψω και μετά ας εξαφανιστείς από κοντά μου.

Απλά... Έλα να με σώσεις...

{End of flashback}

Περίμενα καιρό να έρθεις, είχα έστω και μια μικρή ελπίδα ότι κάποιος θα με έσωζε από αυτόν τον κόσμο.

Αλλά δεν ήρθε ποτέ κανένας...

Για αυτό έμαθα μόνη μου να στηρίζομαι στα πόδια μου.

Να δείχνω ζωντανή ακόμα κι αν δεν είμαι.

Να πολεμάω μόνη μου για τον εαυτό μου χωρίς να περιμένω κανέναν να με σώσει.

Δεν περίμενα πλέον την σωτηρία μου από κανέναν.

Την δημιούργησα μόνη μου.

Δεν ξέρω αν τα κατάφερα αλλά έμαθα πολλά.

Κατάφερα να σταθώ στα πόδια μου για ακόμα μια φορά.

Το μόνο που δεν κατάφερα ήταν να αποκτήσω συναισθήματα.

Από αυτά είμαι άδεια.

Και αυτό με κάνει το τέρας που είμαι τώρα.

Με βλέμμα κενό έβγαλα το όπλο μου από την τσάντα.

Το όπλο που μου είχες χαρίσει εσύ μπαμπά.

Μου έλεγες ότι αυτό θα με προστατέψει.

Αλλά στην συνέχεια έμαθα ότι το πραγματικό όπλο είσαι εσύ.

Μόνο εσύ έχεις την δύναμη να προστατέψεις, να παλέψεις, να σκοτώσεις.

Κάποτε ήμουν ένα γεμάτο όπλο. Οι σφαίρες αναλογούσαν σε συναισθήματα.

Παλιά ένιωθα.

Τώρα είμαι ένα άδειο όπλο που χρειάζεται την δύναμη κάποιου άλλου για να γεμίσει.

Αυτές οι σφαίρες που έλαβα τώρα όμως δεν αναλογούν σε συναισθήματα που ένιωθα παλιά.

Αυτές οι σφαίρες με έχουν γεμίσει με μίσος, πόνο, δάκρυα,αδυναμία,φόβο, θυμό, εκδίκηση.

Με έχουν δημιουργήσει στο τέρας που είμαι σήμερα.

Οι δαίμονες που με προέτρεψαν να κάνω αυτή την κίνηση δεν ήταν άλλοι από τα τέρατα των αναμνήσεων.

Από τα λόγια κάποιων που με έκαναν να αισθάνομαι ένα τίποτα.

Όπλισα το όπλο και το έφερα ακριβώς μπροστά μου σημαδεύοντας προς το μέρος της.

Αυτή με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια γεμάτα από φόβο.

Κάποτε εγώ ήμουν αυτή που φοβόταν.

Τοποθέτησα τον δείκτη μου στην σκανδάλη.

Το πρόσωπο μου ήταν κενό, η έκφραση μου δεν μπορούσε να διαβαστεί από κανέναν.

«Sky... Τι-τι κάνεις;» ρώτησε τρομαγμένη ενώ άρχισε να κάνει μικρά βήματα προς τα πίσω.

Κοίταξα για μια στιγμή το όπλο που βρισκόταν ανάμεσα στα χέρια μου.

Έπειτα σήκωσα το βλέμμα μου αποφασιστικά προς τα επάνω.

Ένιωθα όλο μου το σώμα να βρίσκεται στις φλόγες. Δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου.

Είχα χάσει τον έλεγχο.

«Αυτό που έπρεπε να κάνω εδώ και καιρό»

Το επόμενο πράγμα που έκανα ήταν να απελευθερώσω την σφαίρα.

Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου αλλά το επόμενο λεπτό ένιωσα ένα σώμα να πέφτει πάνω στο δικό μου.

Με μια κίνηση πήρε το όπλο από τα χέρια μου και το πέταξε μακριά.

Το σώμα μου έπεσε κάτω στο υγρό γρασίδι καθώς ένιωσα και ένα άλλο να πέφτει μαζί μου.

Άνοιξα τα μάτια μου και είδα ένα άλλο σώμα να είναι πάνω από το δικό μου και να πιέζει το σώμα μου στο έδαφος.

Όταν παρατήρησα το πρόσωπο του έμεινα με το στόμα ανοιχτό χωρίς να έχω την δύναμη να αρθρώσω λέξη.

-----------------------------------------------------------

Oh my God :0

Εμ πως να αρχίσω τώρα για να μην με βρίσετε που το έκοψα εδώ;

ΣΑΣ ΑΓΑΠΏ ΠΟΛΎ ΚΑΙ ΞΈΡΩ ΌΤΙ ΚΑΤΑΒΑΘΟΣ ΜΕ ΑΓΑΠΆΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΟΥΠΙΕΣΣΣ :')

Ξέρω πως ίσως άργησα να ανεβάσω λιγάκι αλλά μάλλον κανείς δεν το παρατήρησε χεχε :')

Θέλω πραγματικά να ακούσω αν σας αρέσει αυτή η ιστορία (ειλικρινά, δεν πρόκειται να θυμώσω. Εδώ πέρα είμαστε για να βελτιωνόμαστε και η γνώμη σας μετράει)

Ακόμα και εσείς οι 'Ghost readers' να απαντήσετε για να ξέρω αν θέλετε να συνεχιστεί ή αν επιθυμείτε να υπάρξουν κάποιες αλλαγές :') (ακόμα και εσάς σας αγαπάω γιατί διαβάζετε την ιστορία)

Πάντως να ευχαριστήσω όλους που διαβάζετε την ιστορία. Με κάνετε πολύ χαρούμενη πραγματικά ❤️

Δεν είχα πολύ έμπνευση σε αυτό το κεφάλαιο αλλά κάτι έκανα (νομίζω) :')

Και τώρα πάμε στις κλασσικές ερωτήσεις:

🖤 Σκέψεις για την Ava μετά το σημερινό;

🖤Πιστεύετε ότι στα αλήθεια ότι ο Trevor τα έφτιαξε μαζί της;

🖤Σε ποιον αναφερόταν η Ava;

🖤Λέτε η Sky να βρει ποτέ αυτόν τον κάποιο που θα την σώσει και θα την κάνει να νιώσει όλα αυτά που αποζητάει;

🖤Το flashback πως σας φάνηκε;

Ήταν κάπως σκληρό, αλλά και η ζωή η ίδια είναι σκληρή και πρέπει να βλέπουμε όλες τις πλευρές της ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν :(

Εμένα πάντως μου ήρθε να κλάψω. Απορώ πως κρατήθηκα :(

🚨Πάντως θέλω να πω: Αυτό το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Αν δέχεστε οποιουδήποτε είδος κακοποίησης (λεκτική, σωματική κτλ.) ή για οποιοδήποτε άλλο θέμα που χρειάζεστε βοήθεια, πρέπει άμεσα να μιλήσετε για αυτό. Μην κρατάτε τίποτα μέσα σας, ζητήστε για βοήθεια. Απευθυνθείτε σε κάποιον μεγαλύτερο σας (γονιό, καθηγητή) ή σε κάποιο άτομο που εμπιστεύεστε. Ή αλλιώς καλέστε ειδικές υπηρεσίες που μπορούν να σας βοηθήσουν. Μιλήστε, μην φοβάστε! Πρέπει να κάνετε κάτι άμεσα τα πράγματα μπορεί να ξεκινούν διαφορετικά και στο τέλος να αποκτήσουν μια τελείως διαφορετική τροπή. Επίσης αν παρατηρήσετε εσείς οι ίδιοι τέτοια περιστατικά να συμβαίνουν στον καθένα, βοηθήστε τον. Αυτό το άτομο μπορεί να σας χρειάζεται. Προστατέψτε τον εαυτό σας και τους γύρο σας και μην φοβάστε να απευθυνθείτε για βοήθεια!!!🚨

Αν χρειαστείτε καμιά φορά να μιλήσετε σε κάποιον, θα είμαι εδώ για εσάς. Εδώ πέρα είμαστε μια οικογένεια, μην διστάσετε να μου στείλετε ❤️

🖤Ποιος λέτε να βρέθηκε στο δρόμο της Sky στο τέλος;

*ερώτηση κρίσεως*

Spoiler: Μια αλήθεια αποκαλύπτετε

Goodbye loves ❤️