~We are not just a team, we are family~

1 μήνα αργότερα

«Χα, χα, χα είδες την φάτσα του;» Έλεγα συνεχίζοντας να γελάω καθώς μου ερχόταν στο μυαλό η φάτσα του καημένου ταξιτζή.

«Χα, χα ναι! Μας κοιτούσε λες και βγήκαμε από κανένα τρελοκομείο!» είπε η Alice κάπως μεθυσμένα και ξεσπάσαμε πάλι σε γέλια πέφτοντας εγώ στο κρεβάτι και η Alice στα πατώματα.

Θα μου λείψει πολύ η τρελή τελικά.

«Αχ έχω καιρό να γελάσω τόσο πολύ» Συνέχισε η Alice καθώς σκούπιζε τα δάκρυα της από το τόσο γέλιο που ρίξαμε.

«Πάω να βγάλω αυτό το φόρεμα. Νιώθω ότι θα μου σταματήσει το αίμα.» είπε και έκανε μια παράξενη έκφραση κάνοντας με να ξανά γελάσω.

Έπεσα κατά πίσω στο κρεβάτι και κοίταζα το ταβάνι ενώ η μελαγχολική μου διάθεση εμφανίστηκε για ακόμα μια φορά στο προσκήνιο.

Αύριο φεύγω... Το ταξίδι μου εδώ τελειώνει.

Θα πάω στην πόλη που μεγάλωσαν οι γονείς μου. Σε μια μικρή πόλη μακριά από εδώ. Μακριά από τους Five, την οικογένεια μου.

Και ίσως αυτό να είναι και το χειρότερο κομμάτι.

Αλλά ο μόνος λόγος που θα πάω εκεί είναι για ψάξω στοιχεία για τον πατέρα μου.
Για τους δολοφόνους του περιβόητου Brody Anderson.

Μόλις το είπα στην Alice έβαλε τα κλάματα. Δεν θέλω να την αφήσω πίσω, δεν θέλω να αφήσω τίποτα πίσω. Αλλά πάντα είχα στόχο να μάθω ποια είναι αυτά τα τέρατα που μου κατέστρεψαν την ζωή.

Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου αλλά και στον πατέρα μου ότι θα τους βρω και θα τους κάνω να υποφέρουν όπως υποφέραμε και εμείς...

[...]

Η ώρα είχε πάει 3:00 αλλά δεν μπορούσα να κλείσω μάτι.

Στριφογύριζα στο κρεβάτι μου -στο οποίο θα περνούσα την τελευταία μου νύχτα- και το μόνο πράγμα που έκανα ήταν να ... Σκεφτόμουν.

 Σκεφτόμουν όλη μου την ζωή από την αρχή. 

Αν θεωρείται αυτό ζωή βέβαια...

Με σκότωσαν πριν καν την ζήσω.

Άρχισα να θυμάμαι την μέρα που το έσκασα και με βρήκαν οι Five. Το πρώτο άτομο που σκότωσα. Την πρώτη μου μέρα εδώ. Την συνάντηση μου με την υπόλοιπη ομάδα. Το πώς οι άνθρωποι που φοβόμουν έγιναν η οικογένεια μου. Όλες τις αποστολές.

Ακόμα και στις στιγμές που αναπολούσα ερχόταν συνέχεια στο μυαλό μου η συμμορία του πατέρα μου, η συμμορία που παράτησα πριν χρόνια... Η συμμορία που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να μου λείπει. Οι D.H (Dark Hunters).

Άλλα η καρδιά μου ακόμα ονειρεύεται την στιγμή που θα τους ξαναδώ και θα ξαναγυρίσουμε στα παλιά.

Αν υπάρχει περίπτωση να τους ξαναδώ δηλαδή.

Με έναν αναστεναγμό σηκώθηκα πάνω.

Ήθελα να δω για τελευταία ίσως φορά αυτό το μέρος.

Άνοιξα την πόρτα σιγά, σιγά με σκοπό να μην ξυπνήσω κανέναν.

Το κτήριο είναι αρκετά μεγάλο και από έξω φαίνεται σαν εγκαταλελειμμένο. Έχει πέντε ορόφους και ένα υπόγειο μαζί με τρεις αποθήκες όπου βάζουμε μέσα τα όπλα και τα εκρηκτικά. Εγώ μένω στον πέμπτο μαζί με τους Αρχηγούς /Αρχικούς Five. Στον τέταρτο μένουν οι χάκερς, εκεί μένει και η Alice αφού είναι χάκερ και μπορώ να παραδεχτώ ότι είναι πολύ περήφανη για την σημαντική θέση που κατέχει στους Five .

 Στον τρίτο μένουν οι αρκετά καλοί και στους άλλους δύο οι μαθητευόμενοι των Five. Στο ισόγειο βρίσκεται και η είσοδος. Ενώ στο υπόγειο είναι το γυμναστήριο και το μέρος που προπονούμαστε,αν τύχει και δεν πάμε στο άλλο κτήριο.

Όλοι μας χωριζόμαστε σε ειδικότητες σχετικά με τις επιδόσεις μας.

Εμένα με κήρυξαν πληρωμένο δολοφόνο λόγο του επιδέξιου τρόπου μου να χειρίζομαι κάθε είδος όπλου και του -πάντα στοχευμένου- σημαδιού μου.

Βέβαια σε κάτι τέτοιες ομάδες τελούνται και τα γνωστά "εμπόρια".

Ομάδες δίνουν το απαραίτητο χρηματικό ποσό -σχετικά με την αξία των ατόμων- ή διαφορετικά,γίνονται ανταλλαγές.

Όταν ήρθε η δική μου σειρά να μεταφερθώ σε μια ομάδα τελέστηκε ένα είδος δημοπρασίας.

Τα χρηματικά ποσά έπεφταν βουνό εκείνη την ημέρα.

Οι ομάδες ήταν έτοιμες να σκοτωθούν για να πάρουν με το μέρος τους το διαμάντι των Dark Hunters.

Κούνησα ειρωνικά το κεφάλι μου σε αυτή την σκέψη και συνέχισα τον δρόμο μου, προσπερνώντας τις πόρτες με τα διάφορα ονόματα κολλημένα πάνω τους.

Κατέβηκα στον τέταρτο και είδα μισάνοιχτη την πόρτα του δωματίου της Alice. Την άνοιξα περισσότερο και την είδα να κοιμάται στο πάτωμα και να ροχαλίζει.

Είχαμε βγει έξω πριν και μάλλον τα πάρα έτσουξε.

Έριξα ένα χαμηλόφωνο γελάκι και έκλεισα την πόρτα της.

Κατέβαινα τους ορόφους περνώντας έξω από κάθε πόρτα και δωμάτιο.

Έφτασα στο ισόγειο αλλά το προσπέρασα γρήγορα και πήγα στο γυμναστήριο. Είχε διαδρόμους, βάροι, στόχους, εμπόδια, τοξοβολία και σάκους του μποξ καθώς και πολλά άλλα πράγματα που ποτέ δεν κατάφερα να μάθω τι ακριβώς είναι.

Πήγα και βάρεσα έναν σάκο με δύναμη έχοντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μου.

Πάντα μου άρεσε το μποξ.

Θυμάμαι τον εαυτό μου από πολύ μικρή να χώνομαι μέσα σε αεραγωγούς με σκοπό να τρυπώνω κρυφά στα στάδια των παράνομων αγώνων που διοργάνωναν οι D.H και να παρακολουθώ με θαυμασμό τον πατέρα μου να κερδίζει κάθε αγώνα.

Ξαφνικά άκουσα βήματα από τον επάνω όροφο και σταμάτησα.

Ανέβηκα τα σκαλιά και είδα τον Harry να κάθεται μπροστά από το τζάκι.

Πήγα και κάθισα δίπλα του και τον ένιωσα που ταράχτηκε λίγο αλλά δεν γύρισε.

«Πως και δεν κοιμάσαι;»Ρώτησε ενώ συνέχιζε να κοιτάει την φωτιά ενώ έπινε από την μπύρα του.

Κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά «Δεν μπορώ». Κούνησε και αυτός το κεφάλι του με κατανόηση και γύρισε το βλέμμα του στο πάτωμα.

«Θα μας λείψεις. Σε όλους»είπε και κοίταξα με ένα λυπημένο χαμόγελο την φωτιά.

Φωτιά... Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από εκείνη την μέρα.

"Το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσες να κάνεις είναι να κυριαρχήσεις την φωτιά μέσα σου. Δεν ρίχνεσαι στην φωτιά, είσαι η φωτιά"

Είχα διαβάσει μια φορά στο ημερολόγιο της μαμάς μου...

Τι γίνεται όμως όταν η φωτιά κυριαρχεί την ζωή σου;

«Και εμένα θα μου λείψετε... Πολύ»είπα μετά από λίγο και πήρα το βλέμμα μου μακριά από τις φουντωμένες φλόγες.

Ο Harry γύρισε προς το μέρος μου και έπιασε το χέρι μου, κοιτώντας το τατουάζ μου.

«Θα έχεις κάτι να θυμάσαι»είπε χαμογελώντας και εγώ κοίταξα το τατουάζ μου. Το είχα κάνει στα δεκαπέντε μου, όταν έφερα τα πάνω - κάτω στη ζωή μου...

Όταν άλλαξα.

Χαμογέλασα αχνά βλέποντας το, ήταν ένα V και από κάτω έγραφε με μυστικούς κώδικες : "We are not just a team, we are family"

Ναι, αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα θέλω να έχω για πάντα πάνω μου.

Να μου τους θυμίζει...

Καθόμασταν και κοιτάζαμε την φωτιά για κάνα δεκάλεπτο χωρίς να λέμε τίποτα. Ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του.

Ο Harry έσκυψε δίπλα από τον καναπέ και έβγαλε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες.

«Έλα πάρτο, αυτό είναι δικό σου» Είπε και μου το έδωσε. Εγώ το επεξεργάστηκα αγγίζοντας με τα δάκτυλα μου τις χρυσές επιγραφές.

Είχε πάνω το όνομα μου με καλλιγραφικά "Sky Anderson". Χαμογέλασα και το άνοιξα.

Μέσα είχε φωτογραφίες από εμένα και όλη την ομάδα. Στις περισσότερες ήμουν εγώ μαζί με την Alice, τον Lex ή τον Brian μαζί και με την Louisa (αρραβωνιαστικιά του Zayn).

Το μάτι μου έπεσε στην πρώτη φωτογραφία που είχαμε βγάλει μαζί με όλη την ομάδα.

Αμέσως μου ήρθε η ανάμνηση της ημέρας που τους είδα για πρώτη φορά.

[Flashback]

13/12/2014

Ηλικία :13

Καθόμουν στο στενό εκείνης της πολυκατοικίας, έκανε πάρα πολύ κρύο επειδή είχε μπει ήδη ο Δεκέμβρης και εγώ είχα μαζευτεί σαν κουβάρι ακουμπώντας την πλάτη μου στον τοίχο.

Η κυρία Mary δεν είχε έρθει εδώ και τρεις μέρες για να μου δώσει φαγητό,όπως συνήθιζε να κάνει τους τελευταίους μήνες.

Φυσικά και πεινούσα αλλά δεν θα πήγαινα με τίποτα στο μαγαζάκι του τρελού, δεν θέλω να μου πετάει πάλι πράγματα και να με κυνηγάει στους δρόμους της Virginia.

Αισθανόμουν σαν αδέσποτο σκυλί.

Το μέρος ήταν ήδη χιονισμένο και το λευκό κυριαρχούσε σε αυτήν την μαύρη πόλη .

Έκλεισα τα μάτια μου για να κοιμηθώ αλλά ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος πίσω από το τοιχάκι και έπειτα από λίγο κάποιοι πυροβολισμοί.

Άνοιξα τα μάτια μου φοβισμένη και σηκώθηκα όρθια-σέρνοντας τα γεμάτα μώλωπες,γυμνά πόδια μου- ενώ κοιτούσα εκείνο το μέρος.

Είδα έναν άντρα γύρω στα τριάντα πέντε να πηδάει το τοιχάκι κρατώντας ένα μαχαίρι ενώ ήταν γεμάτος αίματα.

Έκανα τρομαγμένη ένα βήμα πίσω αλλά καταλάθος κλότσησα με το πόδι μου ένα κουτάκι αναψυκτικού με αποτέλεσμα να γυρίσει το βλέμμα του προς την κατεύθυνση μου και να με δει.

Άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου μουρμουρίζοντας κάτι σε μια άλλη γλώσσα που δεν καταλάβαινα .

«Ε εσύ κοριτσάκι θα έρθεις μαζί μου!» Είπε ενώ με πλησίαζε με πιο γρήγορα βήματα.

Εγώ πήγα να τρέξω αλλά με έπιασε από τα μαλλιά. Πήγα να ουρλιάξω αλλά έβαλε το χέρι του καλύπτοντας το στόμα μου και μετά με πέταξε με δύναμη στον τοίχο.

Έβγαλα μια τσιρίδα πόνου όταν η πλάτη μου συγκρούστηκε με δύναμη στον τοίχο.

 Ήμουν τρομοκρατημένη.

Αυτός ήρθε από επάνω μου και προσπαθούσε να με ακινητοποιήσει ενώ εγώ προσπαθούσα να αμυνθώ.

Πράγμα αδύνατο μιας και η δύναμη μου ενάντια στην δική του ήταν πολύ λιγότερη.

«Μην τολμήσεις και φωνάξεις γιατί είσαι τελειωμένη κοριτσάκι» Φώναξε και με χαστούκισε δυνατά καθώς συνέχισε να γελάει αρρωστημένα.

Πόνεσε τόσο πολύ που δάκρυα άρχισαν να τρέχουν μόνα τους από το πρόσωπο μου.

Γαμώτο ,γιατί να είμαι τόσο αδύναμη;

Έπειτα έβγαλε από την τσέπη του μια ένεση με ένα πράσινο υγρό και εγώ τον κοιτούσα έντρομη.

Όχι πάλι!!!

Χτυπιόμουν και ούρλιαζα από κάτω του ενώ πλέον είχα χάσει κάθε έλεγχο του σώματος μου και του μυαλού μου.

Φοβόμουν πολύ.Δεν ήθελα να ξανά δω αυτό το πράγμα στην ζωή μου.

Δεν ήθελα να το ξανά ζήσω .

Γύρισα το βλέμμα μου από την άλλη μέχρι που παρατήρησα κάτι.

Λίγο πιο πέρα ήταν πεσμένο το όπλο του πατέρα μου.

Αυτό που μου είχε δώσει λίγο πριν πεθάνει.

Με δυσκολία και χωρίς να το καταλάβει αυτός, το πήρα στα χέρια μου και όπλισα.

Εκείνος ήταν έτοιμος να μου βάλει την ένεση. Αλλά εγώ χωρίς να το σκεφτώ έτσι όπως ήταν από πάνω μου.. Τον πυροβόλησα.

Αυτός ούρλιαξε από τον πόνο και έπεσε κάτω. Εγώ αμέσως σηκώθηκα πάνω σοκαρισμένη κρατώντας ακόμα το όπλο στα χέρια μου.

Στην αρχή έκανε κάποιους σπασμούς και ούρλιαζε μέχρι που σταμάτησε απότομα.

Τότε κατάλαβα τι είχα κάνει.

Τον σκότωσα. Σκότωσα άνθρωπο.

Υπήρχαν παντού αίματα ,όπως τότε .

Είδα κάποιους να πηδάνε και αυτοί το τοιχάκι και να βρίσκονται λίγα μέτρα μακριά μου κοιτάζοντας μπερδεμένοι και σοκαρισμένοι μια το πτώμα και μια εμένα με το όπλο στα χέρια και λερωμένη με αίμα.

Τρόμαξα και τους σημάδεψα και αυτούς. Ήταν πέντε άτομα.

«Εσύ το έκανες αυτό;» Με ρώτησε ένας με μπούκλες και έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.

«Μην πλησιάζεις!» του φώναξα στρέφοντας το όπλο προς το μέρος του απότομα και με τρεμάμενες κινήσεις.

«Δεν θα σε πειράξουμε, απλώς ηρέμησε» είπε με μια σιγανή φωνή ένας άλλος με κάστανα μαλλιά κουνώντας τα χέρια του.

«Όλοι αυτό λένε στην αρχή!!» Φώναξα ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να ηρεμήσω τον εαυτό μου.

Άρχισα να παίρνω βαθιές ανάσες και προσπαθούσα να μην στρέψω το βλέμμα μου στον άνθρωπο που ήταν πεσμένος μπροστά στα πόδια μου.

Μετά από λίγο άρχισα να ηρεμώ και κατέβασα πιο κάτω το όπλο.

 Τους κοίταξα καλύτερα.

Αυτοί είναι! Είναι οι αρχηγοί μιας ομάδας assassin! Είχα ακούσει τους Dark Hunters να μιλάνε για αυτούς!

«Δεν πιστεύω τι έκανα» μουρμούριζα συνέχεια ενώ ένας λυγμός ξέφυγε από τα χείλη μου .

«Μην φοβάσαι δεν θα σε πειράξουμε... Είσαι πληγωμένη, έλα μαζί μας. Μην φοβάσαι»Μου είπε αυτός ξανά με τα κάστανα μαλλιά και τότε κατάλαβα ότι από το πέσιμο είχα χτυπήσει το χέρι μου και είχε σκιστεί λίγο το γόνατο μου.

Τους κοίταξα ακόμα μια φορά και άρχισα να κατευθύνομαι διστακτικά προς το μέρος τους.

Δεν ήξερα τι έκανα, αλλά τα πόδια μου με πήγαιναν προς τα εκεί.

Αυτοί με έπιασαν από το χέρι και ένας με ξανθά μαλλιά έβγαλε το παλτό του, περνώντας το πάνω από τους ώμους μου και με οδήγησαν προς ένα μαύρο φορτηγάκι.

Εγώ κοίταξα πίσω και είδα για τελευταία τον άνθρωπο που είχα σκοτώσει.

Το πτώμα του ήταν περικυκλωμένο με μια λίμνη αίματος ενώ τα μάτια του ήταν ακόμη ανοιχτά και έμοιαζε σαν να με κοιτάει.

Ανατρίχιασα ακαριαία ενώ ένας πνιγμένος λυγμός ξέφυγε από τα μισάνοιχτα χείλη μου.

Αυτός με τις μπούκλες και τα σμαραγδένια μάτια που φαινόταν να ήταν λίγο μόνο μεγαλύτερος μου, γύρισε το κεφάλι μου σιγά-σιγά προς την μεριά του, ώστε να μην κοιτάω πίσω και με πήρε αγκαλιά- προσπαθώντας να με ηρεμήσει- καθώς ακόμα έτρεμα από το σοκ.

«Πως σε λένε;» με ρώτησε με ήρεμη φωνή.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και κλείνοντας τα κουρασμένα μάτια μου απάντησα.

«Sky. Sky Anderson»

-----------------------------------------------------------
Γειά σας λοβς ❤️

Αρκετά μεγάλο έχω να πω το κεφάλαιο :')

Ελπίζω να σας άρεσε ♥️

Spoiler : Αρχίζει το ταξίδι...

Φιλάκια ♥️

-YourDisaster