~Every Scar Tells A Story, Every Smile Hides One~

{Sky's POV}

«Κάτσε για λίγο ήσυχος» του είπα μέσα από σφιγμένα δόντια και πιεσμένα χείλη λόγω της συμπεριφοράς του.

Πέρασα για ακόμα μια φορά το βαμβάκι βρεγμένο με ιώδιο πάνω από την πληγή που είχε δημιουργηθεί στο σαγόνι του αλλά αυτός απαρνήθηκε το άγγιγμα μου στρέφοντας το κεφάλι του από την άλλη μεριά.

«Αυτό το πράγμα καίει σαν διάολος» τα χαρακτηριστικά του σκλήρυναν καθώς έστρεφε το βλέμμα του προς βαμβάκι κοιτώντας το απειλητικά σαν να ήταν κάποιος αιματοβαμμένος εχθρός.

«Φαίνεται ότι δεν έχεις δοκιμάσει ποτέ Vervain» του απάντησα ενώ έκανα ακόμα μια προσπάθεια να ξανά πλησιάσω το πρόσωπο του αλλά αυτός με απέφυγε για ακόμα μια φορά ρίχνοντας τον κορμό του πίσω στο στρώμα του κρεβατιού μου βολεύοντας τον εαυτό του πάνω σε αυτό.

Απαγόρεψα στους οφθαλμούς μου να κοιτάξουν προς το γυμνασμένο, χτισμένο από έντονες γραμμώσεις που δεν μπορούσες εύκολα να αγνοήσεις, σώμα του καθώς έκανα ένα βήμα πίσω.

Το άσπρο πουκάμισο του ήταν πεταμένο στην άλλη άκρη του δωματίου και η έλλειψη υφάσματος πάνω του ήταν σαν με προκαλούσε να ενδώσω στην διαβολική εμφάνιση του.

Πήρα μια βαθιά ανάσα προσπαθώντας να ηρεμήσω τους δαίμονες μου που έκαναν σατανικά σχέδια μέσα στο μεθυσμένο από την εξάντληση κεφάλι μου σχετικά με τους πόσους πολλούς τρόπους θα μπορούσα να διαπράξω την δολοφονία ενός συγκεκριμένου, εκνευριστικού πρασινομάτη.

«Trevor, αν σταματήσεις να κάνεις σαν παιδί και φερθείς σαν ενήλικας επιτέλους θα τελειώσουμε πολύ πιο γρήγορα» τον κοίταξα αυστηρά στα μάτια κουνώντας το δάχτυλο μου επικριτικά προς το μέρος του σαν να του έκανα κήρυγμα και αυτός με κοίταξε για μια στιγμή σοβαρός πριν δύο διαβολικά λακκάκια αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους στο χωρίς ατέλειες πρόσωπο του.

Πρώτο κακό σημάδι.

«Ποιος σου είπε ότι θέλω να τελειώσω γρήγορα μαζί σου;» ρώτησε με έναν πονηρό τόνο να επικρατεί στην φωνή του ενώ ανασήκωσε το σώμα του από το στρώμα με αποτέλεσμα να έρθει πιο κοντά σε εμένα. Δεύτερο πολύ κακό σημάδι.

Σχεδόν ανάγκασα τα πόδια μου να κάνουν δύο βήματα μακριά του ενώ σήκωσα το χέρι μου προς το μέρος του λες και με αυτόν τον τρόπο θα σταματούσα την ακαταμάχητη γοητεία του από το να επηρεάσει.

«Trevor πρόσεχε κρατάω ιώδιο. Θα στο ρίξω στο μάτι, σε προειδοποιώ» του έδειξα το βαμμένο κόκκινο βαμβάκι επιδεικτικά και αυτός σήκωσε το ένα του φρύδι ειρωνικά κοιτώντας το με απορία.

Από την στιγμή που το όπλο μου βρίσκεται κάτω από το στρώμα στο οποίο έχει απλώσει την κορμάρα του ο καζανόβας πρέπει να βρω άλλους τρόπους επίθεσης.

Ο εκνευριστικός πρασινομάτης όμως δεν φάνηκε να αντιλαμβάνεται το γεγονός ότι απειλούσα άμεσα την ζωή του και σηκώνοντας το σώμα του από το κρεβάτι άρχισε να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Τρίτο πάρα πολύ κακό σημάδι.

Στάθηκε ακριβώς μπροστά μου καθώς με τον δείκτη του απομάκρυνε μια ατίθαση τούφα μαλλιών που είχε βρεθεί στο πρόσωπο μου, βάζοντας την πίσω από το αυτί μου.

Κράτησα την αναπνοή μου καθώς έσκυψε προς τα εκεί. Η καυτή ανάσα του ενάντια στον λαιμό μου έστελνε για ακόμα μια φορά κύματα ηλεκτρισμού σε όλο μου το σώμα.

Η βαριά, σιγανή φωνή του ακούστηκε την ίδια στιγμή που οι χτύποι της καρδιάς μου άρχισαν να αυξάνονται.

Πρέπει σίγουρα να κλείσω ένα ραντεβού με τον καρδιολόγο μου μόλις γυρίσουμε πίσω.

«Μου αρέσει πάρα πολύ όταν γίνεσαι άγρια» ψιθύρισε με σιγανή, βαθιά φωνή στο αυτί μου και μπορούσα ακόμα και αν δεν τον έβλεπα να φανταστώ το πρόσωπο του να στολίζεται από ένα αλαζονικό χαμόγελο.

Πάλι παίζει τα παιχνίδια του.

Με μια απότομη κίνηση, θέλοντας απεγνωσμένα να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση, τον έσπρωξα προς τα πίσω βάζοντας όλη μου την δύναμη στο στήθος του, με αποτέλεσμα να πέσει και πάλι πίσω στο κρεβάτι ξαφνιασμένος.

«Και άγρια και ανυπόμονη και απρόβλεπτη. Μου αρέσει ακόμα περισσότερο» έκανε για ακόμα μια φορά να σηκωθεί από το κρεβάτι αλλά βιαστικά τον εμπόδισα με τα χέρια μου κρατώντας τον εκεί.

«Trevor σταμάτα με όλο αυτό το φλερτ, δεν πρόκειται να πετύχεις κάτι!» τον κοίταξα σοβαρά στα μάτια ενώ τα χέρια μου συνέχιζαν να βρίσκονται στους ώμους του. Όσο και αν δεν ήθελα να κάνω τέτοιες σκέψεις εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι το δέρμα του ήταν τόσο καυτό και ταίριαζε σε απόλυτη αρμονία με το κρύο δικό μου.

Αυτός με κοίταξε στα μάτια έντονα μέσα από τις μαύρες τούφες που έμπαιναν μπροστά στο πρόσωπο του.

«Έχω καταφέρει να σε κάνω να με ερωτευτείς...» είπε σιγανά σαν να το έλεγε στον εαυτό του και τα μάτια μου γούρλωσαν απότομα στα λόγια του ενώ σχεδόν αμέσως πήρα τα χέρια μου από πάνω του.

Με το που απομακρύνθηκα λίγο από αυτόν, το βλέμμα του έπεσε κάτω ενώ επανέλαβε τα προηγούμενα λόγια του σαν να προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει κάτι που δεν ήταν αλήθεια.

Καθάρισα τον λαιμό μου και έριξα το βλέμμα μου έξω από το παράθυρο, προσπαθώντας να αποφύγω να ξανά δω το βλέμμα του να χάνεται στο δικό μου.

«Μην κάνεις πολλά όνειρα Trevor γιατί απογοητεύεσαι όταν δεν βγαίνουν αληθινά» του απάντησα κάνοντας την φωνή μου τελείως άχρωμη -όπως είχα μάθει να κάνω εδώ και καιρό- ενώ ξανά γύρισα το βλέμμα μου πιο σίγουρο αυτή την φορά πάνω του.

Ακόμα δεν με κοιτούσε, τα μάτια του ήταν στραμμένα στο πάτωμα με αποτέλεσμα να μπορέσω με αυτόν τον τρόπο να ανακαλύψω ακόμα περισσότερες ανοιχτές πληγές στο πρόσωπο του.

Πλησίασα προς το μέρος του και αρπάζοντας μια ξύλινη καρέκλα που υπήρχε στο δωμάτιο κάθισα ακριβώς μπροστά του παρακολουθώντας τον με ένα εξεταστικό βλέμμα.

«Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτές τις πληγές Trevor;» τον ρώτησα πολύ πιο ήρεμα από πριν δείχνοντας του τις ματωμένες γραμμές στο πρόσωπο του.

«Σταμάτα να νοιάζεσαι, το κάνεις ακόμα πιο δύσκολο» ψέλλισε ο λύκος με τα πράσινα μάτια σχεδόν από μέσα του έτσι ώστε το κορίτσι να μην μπορέσει να τον ακούσει.

«Δεν είναι τίποτα σημαντικό. Έχει συμβεί χιλιάδες φορές» προτίμησε να μου απαντήσει κάτι που γνώριζα ήδη πάρα να μου δώσει μια σωστή απάντηση στην σοβαρή ερώτηση μου.

«Γνώρισα τον αδερφό σου σήμερα» του είπα σοβαρά προσπαθώντας να πάρω τις απαντήσεις μου με ένα πιο διαφορετικό τρόπο και αυτός με κοίταξε για μια στιγμή ανησυχητικά.

«Τι έγινε;» ρώτησε σαν να μην μπορούσε να κατανοήσει αυτό που του είχα πει πιο πριν ενώ παρατήρησα ότι οι μύες του σώματος του τσιτώθηκαν στην αναφορά του αδερφού του.

«Τον συνάντησα στις σκάλες λίγο πριν έρθεις εσύ ενώ γυρνούσα. Φαινόταν και αυτός χάλια. Πιάστηκες στα χέρια μαζί του ή είναι κάποιος άλλος υπεύθυνος για αυτή την εικόνα σου;» τον ρώτησα παρατηρώντας προσεκτικά τις κινήσεις του. Προσπαθούσε να μείνει χαλαρός όμως οι αντιδράσεις του σώματος του τον πρόδιδαν. Το καταπράσινο δάσος στα μάτια του σκοτείνιασε.

Φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά...

«Καλύτερα να μείνεις μακριά από τον αδερφό μου και γενικά από όλον τον οικογενειακό μου κύκλο» με προειδοποίησε ενώ απέφευγε ακόμα το βλέμμα μου.

«Ποιος είναι πιο επικίνδυνος από όλους; Ποιος σου δημιούργησε αυτά;» Μου έριξε μια φλογερή ματιά προσπαθώντας να με κάνει να υποχωρήσω αλλά και οι δύο ξέραμε πολύ καλά ότι αυτό δεν θα γινόταν.

«Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτά Trevor;» πίεσα ακόμα περισσότερο το σκοινί. Δεν ξέρω αν το έκανα από περιέργεια ή από ενδιαφέρον. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι ήθελα να μάθω, ήθελα να με εμπιστευτεί.

Οι υποψίες μου μεγάλωναν όλο και περισσότερο. Ένα όνομα έκανε σβούρες στο μυαλό μου:

Andre Sage.

«Κάποιες φορές τις μεγαλύτερες και πιο επώδυνες πληγές τις δημιουργούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας...» απάντησε με μια ήρεμη χροιά στην φωνή του που έκανε αυτόματα κάθε σκέψη στο μυαλό μου να εξατμιστεί.

Γιατί αυτές οι λέξεις ακούστηκαν με τόσο πόνο;

Ήταν έτοιμος να σηκωθεί από το κρεβάτι, αυτή την φορά για να εξαφανιστεί από το δωμάτιο αλλά τον εμπόδισα πλησιάζοντας προς το μέρος του.

Έσκυψα μπροστά του καθώς πέρασα τα πόδια μου γύρω από την μέση του χωρίς να το σκέφτομαι πολύ. Το κοντό, μαύρο σορτσάκι και η μακριά μαύρη μπλούζα που είχα φορέσει πρόχειρα όταν ήρθε εδώ ανέβηκαν πιο πάνω προκαλώντας ακόμα ένα κύμα ανατριχίλας στο σώμα μου όταν το δέρμα μου αισθάνθηκε το δικό του.

Τα μάτια μου δεν άφησαν το πρόσωπο του για να κοιτάξουν το σώμα του. Δεν σκεφτόμουν τίποτα προκλητικό ή σεξουαλικό εκείνη την στιγμή. Το μόνο που ένιωσα κοντά του ήταν ασφάλεια και ζεστασιά.

Και αυτό ήταν που με ανησυχούσε περισσότερο από όλα.

«Sky τι κα--» έκανε να ρωτήσει με φρύδια σφιγμένα από απορία αλλά τοποθέτησα το δάκτυλο μου πάνω στα χείλη του κάνοντας τον να σωπάσει.

«Σςς...» έφερα με αργές κινήσεις ξανά το βαμβάκι με το ιώδιο προς το πρόσωπό του και το ακούμπησα στις ανοιχτές πληγές του με απαλές κινήσεις.

Αυτός έκανε ένα μικρό μορφασμό αλλά όταν τα χέρια μου αγκάλιασαν το πρόσωπο του, οι τεντωμένοι μύες του αμέσως χαλάρωσαν.

Τα μάτια του παρακολουθούσαν κάθε κίνηση μου προσεκτικά, έψαχνε το βλέμμα μου σαν να προσπαθούσε να βρει κάτι που ήταν καλά κρυμμένο.

Συνέχιζα να καθαρίζω τις πληγές του με προσοχή. Ήταν χτυπήματα από γροθιές, αυτό μπορούσα να το καταλάβω καλά.

Εκτός από μια στο μάγουλο του, εκείνη ήταν σίγουρα από μαχαίρι. Ήταν πιο βαθιά και το κόκκινο υγρό έτρεχε ακόμα από μέσα της.

Καθώς επεξεργαζόμουν το πρόσωπο του παρατήρησα και κάποιες άλλες πληγές, παλιές που είχαν κλείσει αλλά είχαν αφήσει ακόμα τα σημάδια τους.

Μερικά από τα χτυπήματα αυτά ήταν από σιδερογροθιά. Μπορούσα να ξεχωρίσω τα χωρίσματα των δαχτύλων. Είχαν γίνει με τόση δύναμη που σίγουρα το χτύπημα θα έκανε να θεραπευτεί για μέρες. Υπήρχαν και κάποιες άλλες που ήταν ακόμα πιο βαθιές σαν κάποιος να είχε μπήξει μια λεπίδα στο δέρμα του.

Ένιωσα την καρδιά μου να μειώνει τους τρελούς χτύπους της για λίγο.

Τι έχεις περάσει Trevor; Ποιοι δαίμονες σε κυνηγάνε;

«Ποτέ καμία άλλη δεν με είχε προσέξει τόσο πολύ» έσπασε την ησυχία με την βαριά φωνή του και έριξα ξανά το βλέμμα μου στα μάτια του «Ούτε καν η μητέρα μου» συνέχισε και η έκφραση του έγινε πιο σκυθρωπή χωρίς ο ίδιος να το ελέγχει.

Πήρα μια βαθιά ανάσα συνεχίζοντας να περιποιούμαι τις πληγές του.

Ειρωνεία το πως εγώ συνήθιζα να ανοίγω πληγές και τώρα τις κλείνω.

«Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά, υποθέτω» απάντησα ενώ απομάκρυνα μερικές μαύρες τούφες από το μέτωπο του για να μπορώ να συνεχίσω «Για εσένα ήρθε τώρα η πρώτη φορά για μια γυναίκα να κλείσει τις πληγές σου...»

Το χέρι του αγκάλιασε το πρόσωπο μου και το ελαφρύ τράβηγμα του με ανάγκασε να επιτρέψω στο βλέμμα μου να χαθεί μέσα στο δικό του για ακόμα μια φορά.

«Είμαι τόσο λάθος για εσένα» ψιθύρισε αρκετά όμως δυνατά για να τον ακούσω.

«Μην ανησυχείς Trevor» το χέρι μου ακούμπησε το δικό του και το χάιδεψε.

«Δεν πρόκειται να σε ερωτευτώ»

Το κορίτσι χαμογέλασε στον λύκο, αφήνοντας τους τοίχους της ψυχρής καρδιάς της να πέσουν με την δική της βούληση.

Μέχρι τα ξημερώματα κάθισαν μαζί σε εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου. Κάποιες στιγμές μιλούσαν κάποιες άλλες απλά απολάμβαναν την ησυχία.

Κάνεις από τους δύο δεν περίμενε ότι αυτοί θα κατέληγαν κάπως έτσι. Να συζητάνε σε ένα δωμάτιο μόνοι, χωρίς να τσακώνονται, χωρίς να υπάρχουν εντάσεις μεταξύ τους, χωρίς να επικρατεί ένα καταστροφικό χάος στις σκέψεις τους.

Είχαν αφήσει τα πάντα στην άκρη για λίγο και μιλούσαν σαν παλιοί, καλοί φίλοι που είχαν χρόνια να τα πουν.

Ήταν για λίγο ελεύθεροι από τους δαίμονες τους.

Αυτό που δεν γνώριζαν όμως είναι ότι η ελευθερία έχει πάντα ένα τίμημα.

Πάντα έναν φόβο, ένα βαρύ συναίσθημα...

Την σκλαβιά.

[...]

Το επόμενο πρωί με βρήκε στο πιο απρόβλεπτο μέρος με το πιο απρόβλεπτο άτομο.

Σε ένα πολυκατάστημα της Βαρκελώνης με την Kat.

Και αυτό γιατί το πάρτι των Sages είναι απόψε το βράδυ και αναγκαστικά έπρεπε να αγοράσω ένα καινούργιο φόρεμα -μιας που η Spencer μου απαγόρεψε να πάω με ένα κλασικό μαύρο τζιν και μια απλή μπλούζα, θυμίζοντας μου πόσο λαμπερά είναι τα πάρτι στο μέγαρο των Sages- οπότε κατέληξα να κάνω βόλτες στα μαγαζιά μέχρι να βρω ένα κατάλληλο φόρεμα για την περίσταση.

Το πως βρέθηκα να ψάχνω για ρούχα με την Kat προέκυψε επειδή ήταν και αυτή καλεσμένη στο πάρτι και απλά όπως είχε ενημερώσει δεν ήταν προετοιμασμένη ιδιαίτερα οπότε πήρε την απόφαση να με ακολουθήσει για ψώνια.

Το κάρμα με λατρεύει.

«Πολύ στενό και μαύρο είναι θα προτιμούσα κάτι πιο ροζ» έκανε για ακόμα μια φορά κριτική για ένα φόρεμα που είχα πιάσει στα χέρια μου και στριφογύρισα τα μάτια μου εκνευρισμένη.

«Αν θες κάτι πιο ροζ πήγαινε στο απέναντι μαγαζί που ξεχειλίζει από γκλίτερ και χρυσόσκονη και άφησε εμένα να κάνω την δουλειά μου» της απάντησα με σφιγμένα τα δόντια και αυτή μου έριξε ένα απαξιωτικό βλέμμα.

«Εγώ φταίω που προσπαθώ να βοηθήσω έναν δολοφόνο της μόδας όπως εσένα» τίναξε τα ξανθά μαλλιά της προς το μέρος μου προτού προχωρήσει πιο πέρα για να δοκιμάσει κάτι ροζ δωδεκάποντες γόβες.

Ξεφύσηξα μια φορά προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου καθώς είχα χωθεί κυριολεκτικά ολόκληρη μέσα στα φορέματα.

Για κάποιον λόγο ήμουν πάρα πολύ νευρική και παραδόξως όχι εξαιτίας της Kat.

Από χθες το βράδυ αφού έφυγε ο Trevor από το δωμάτιο στο μυαλό μου είχε καρφωθεί η σκέψη για το πόσο είχα αποτύχει στο να φέρω εις πέρας την μοναδική αποστολή που ακόμα με κάνει να νοιάζομαι που είμαι ζωντανή. Να βρω τον δολοφόνο του πατέρα μου.

Έχουν περάσει περισσότερο από πέντε μήνες από τότε που πήρα απόφαση να παρατήσω τους Five και να ψάξω περισσότερο την υπόθεση  και το μόνο που έχω καταφέρει είναι να βρω μια παλιά φωτογραφία που τραβήχτηκε από τις κάμερες ασφαλείας ενός καταστήματος την ημέρα της δολοφονίας.

Αυτή η σκέψη είχε στοιχειώσει το μυαλό μου όλο το βράδυ χωρίς να με αφήνει να κλείσω μάτι. Όλο το βράδυ ήμουν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και πάνω από χιλιάδες χαρτιά ψάχνοντας και σκαλίζοντας την υπόθεση μέχρι να ανατείλει ο ήλιος.

Καταφέρνοντας να χακάρω το σύστημα της τοπικής αστυνομίας του Los Angeles ανακάλυψα πολλές υποθέσεις οι οποίες σχετίζονται στενά με την δολοφονία του πατέρα μου όπως επίσης και καταθέσεις μαρτύρων ή υπόπτων. Ψάχνοντας τους υπόπτους όμως συνειδητοποίησα πως όλοι ήταν πλέον νεκροί. Είχαν πεθάνει όλοι σε χρονικό διάστημα τριών μηνών μετά την ταυτοποίηση των στοιχείων τους δημοσίως.

Άλλοι από δηλητηρίαση, άλλοι από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, άλλοι από εσωτερική αιμορραγία έπειτα από σοβαρό τραύμα στο κεφάλι...

Στο τέλος όλοι κατέληξαν νεκροί και η αστυνομία έκλεισε την υπόθεση αφήνοντας τον υπόκοσμο να ασχοληθεί μαζί της, μάλλον επειδή ήταν δειλοί και φοβόντουσαν ότι θα αποκτήσουν και αυτοί την ίδια μοίρα με κάποιους που χώθηκαν πολύ βαθιά σε αυτή την υπόθεση.

Θα μπορούσα και εγώ να τα είχα παρατήσει. Να είχα πειστεί ότι ο δολοφόνος είναι πλέον νεκρός και να είχα σταματήσει εδώ και καιρό να σκαλίζω μια χαμένη υπόθεση αλλά...

Μέσα μου επικρατεί ακόμα αυτό το συναίσθημα ότι ο δολοφόνος είναι ακόμα κάπου εκεί έξω ελεύθερος και ζωντανός και συνεχίζει να διαπράττει ανενόχλητος τα εγκλήματα του.

«Skyler σε φωνάζω!» πίσω στην πραγματικότητα με επανέφερε η τσιριχτή φωνή της Kat και γύρισα σχεδόν αμέσως το κεφάλι μου  προς τα πίσω για να την δω να κάθεται σε έναν αναπαυτικό σκαμπό και να δοκιμάζει γόβες.

«Τις μοβ ή τις ροζ;» Μου έδειξε δύο ζευγάρια και εγώ τις κοίταξα για μόνο μια στιγμή.

«Τις μοβ» απάντησα χωρίς να έχω πολλή όρεξη.

«Τις ροζ λοιπόν θα αγοράσω» απάντησε αγνοώντας την απάντηση μου θεωρώντας για ακόμα μια φορά πως δολοφονώ και την μόδα εκτός από ανθρώπους και γύρισε προς την άλλη για να ζαλίσει την καημένη την πωλήτρια που σίγουρα αυτή την στιγμή εύχεται να είχε διαλέξει ένα διαφορετικό επάγγελμα.

«Ωραίο φόρεμα διάλεξες» ακούστηκε μια φωνή από κάπου κοντά μου και γύρισα αμέσως το βλέμμα μου προς μια πωλήτρια που κοιτούσε προς το μέρος μου χαμογελώντας.

Κοίταξα παραξενεμένα τα χέρια μου και παρατήρησα ότι όση ώρα σκεφτόμουν όλα τα προηγούμενα είχα αρπάξει από τις κρεμάστρες ένα φουντωτό,μακρύ, πανάκριβο φόρεμα.

«Θα το αγοράσεις;» ρώτησε η πωλήτρια καθώς εγώ παρατηρούσα κάθε ραφή του φορέματος εξεταστικά. Το μπούστο του ήταν σαν να ήταν ραμμένο από αληθινό χρυσάφι και άστραφτε στο φως. Το κάτω μέρος ήταν όλο μαύρο και επίσης γυαλιστερό. Ήταν σίγουρα ένα από τα πιο εντυπωσιακά φορέματα που είχα δει.

Αλλά ωστόσο ήταν πολύ ακριβό και δεν είχα μεταφέρει από το Los Angeles στην Ισπανία ένα τέτοιο χρηματικό ποσό. Μπορεί να είμαι από τις πιο ακριβοπληρωμένες δολοφόνους άλλα πάντα όσα λεφτά μάζευα δεν τα κρατούσα ποτέ για τον εαυτό μου.

«Είναι υπέροχο αλλά δεν νομίζω πως θα το αγοράσω, ευχαριστώ» απάντησα δίνοντας το πίσω στα χέρια της πωλήτριας όταν μια γνώριμη φωνή από πίσω μου με έκανε να γυρίσω απότομα προς το μέρος από όπου προερχόταν.

«Φυσικά και θα το αγοράσει» η γνωστή παρουσία πλησίασε προς το μέρος μου και στάθηκε λίγα μόνο μέτρα μακριά μου βγάζοντας το πορτοφόλι του από την τσέπη του παντελονιού του και δίνοντας στην πωλήτρια το απαραίτητο χρηματικό ποσό η οποία αποχώρισε γρήγορα με ένα χαμόγελο για να το βάλει σε σακούλα.

Η αρκετά γνωστή παρουσία έσκυψε προς το μέρος μου γελώντας καθώς παρατήρησε την έκπληκτη έκφραση μου και μου ψιθύρισε στο αυτί «Δώρο από εμένα»

Τον κοίταξα για λίγο με τα χείλη μου χωρισμένα από την έκπληξη και τα μάτια μου καρφωμένα στα δικά του «Είσαι τρελός;» τον ρώτησα απόλυτα σοβαρή και αυτός γέλασε για ακόμα μια φορά κάνοντας τα αθώα λακκάκια του να εμφανιστούν.

«Μπορεί και να είμαι, με εσένα που έμπλεξα» απάντησε κλείνοντας μου το μάτι παιχνιδιάρα και εγώ του έριξα μια αδύναμη γροθιά στο μπράτσο κάνοντας τον να μορφάσει κοροϊδευτικά.

«Ω Sky είσαι τόσο δυνατή, σχεδόν μου έσπασες το κόκαλο» απάντησε κάνοντας πως υποφέρει ενώ μπορούσα να δω ξεκάθαρα ότι κρατιόταν να μην γελάσει.

Στριφογύρισα τα μάτια μου ενώ απομακρύνθηκα από κοντά του.

«Είσαι γελοίος Derek» απάντησα βγαίνοντας από το μαγαζί ενώ αυτός δεν άργησε να με ακολουθήσει από πίσω κρατώντας την σακούλα με το φόρεμα που αυτός είχε αγοράσει για εμένα.

Περπάτησα προς την καφετέρια του τεράστιου πολυκαταστήματος έχοντας και αυτόν να με ακολουθεί.

Παρήγγειλα έναν καφέ και κάθισα σε μια απομακρυσμένη θέση κοιτώντας τον εξεταστικά καθώς μου έδινε την σακούλα.

«Σε ευχαριστώ για το δώρο αλλά γιατί όμως το αγόρασες; Νόμιζα πως ήσουν εξαρχής αντίθετος στο να πάω σε αυτό το πάρτι» τον ρώτησα και αυτός ξεφύσηξε μια φορά χωρίς ωστόσο να αφήσει την καλή του διάθεση να φύγει.

«Sky μετά από πολλή σκέψη και έχοντας στο μυαλό την έντονη συζήτηση που είχαμε όταν πρώτο ήρθαμε εδώ, κατάλαβα καλύτερα κάποια πράγματα» απάντησε ενώ ρούφηξε μια γουλιά από τον καφέ που αυτός είχε παραγγείλει πιο πριν προτού συνεχίσει.

«Ακόμα και αν συνεχίζω να είμαι ενάντια σχετικά με τις αποφάσεις και τις παρορμητικές σκέψεις σου... Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι η ζωή σου, και θέλω να την ζήσεις όπως εσύ θες για όσο αυτό κρατήσει. Ξέρω πως ακόμα και αν σε κλείσω μέσα χωρίς την θέληση σου εσύ πάλι θα βρεις τρόπο να βγεις έξω και να κάνεις αυτό που θέλεις οπότε ποιο το νόημα;» συνέχισε κοιτώντας με βαθιά μέσα στα μάτια παρατηρώντας την έκπληκτη έκφραση μου.

«Ήμουν υπερβολικός σχετικά με την προστασία σου και σου ζητάω συγγνώμη για αυτό. Το μόνο που θέλω είναι να είσαι χαρούμενη και όταν κάποια στιγμή όλα αυτά έχουν τελειώσει και με σκέφτεσαι -αν θα το κάνεις- δεν θέλω να με έχεις στο μυαλό σου σαν τον άνθρωπο που έκρινε συνέχεια τις αποφάσεις σου. Θέλω να με θυμάσαι σαν έναν φίλο που σε πρόσεχε και σε υποστήριζε...» Αφού δεν μπορούμε να γίνουμε κάτι άλλο. Σκέφτηκε ο Derek και το χαμόγελο του έπεσε.

Καθώς μιλούσε έδινα ιδιαίτερη προσοχή στα λόγια του. Ένα χαμόγελο είχε αρχίσει να εμφανίζεται στα χείλη μου και ασυναίσθητα έπιασα το χέρι του στο δικό μου πάνω στο τραπέζι.

Αυτός ξεφύσηξε ενώ χαμήλωσε το βλέμμα του.

Πλησίασα με την καρέκλα μου προς το μέρος του «Derek σε ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για εμένα και πίστεψε δεν υπάρχει περίπτωση να σε ξεχάσω ο,τι και αν γίνει. Είσαι από τους λίγους ανθρώπους που μου έχουν φερθεί καλά σε αυτή την ζωή και θα σε θυμάμαι σαν αυτό που πραγματικά είσαι. Ένας πολύ καλός άνθρωπος και φίλος.» Του απάντησα με λόγια που σπάνια χρησιμοποιούσα και αυτός γύρισε να με κοιτάξει χαρίζοντας μου ένα χαμόγελο.

«Το πολύ δράμα δεν είναι για εμάς» απάντησε κάνοντας με να γελάσω καταφέρνοντας να επαναφέρει μια πιο χαλαρή ατμόσφαιρα.

«Όχι, δεν είναι για εμάς» Τράβηξα το χέρι μου από το δικό του συνεχίζοντας να τον κοιτάω με ένα ελαφρύ χαμόγελο καθώς έπινα από τον καφέ μου.

«Μιας που το θυμήθηκα...» τον κοίταξα για μια στιγμή έντονα και ξαφνικά σοβάρεψε «Από πότε είσαι ο προσωπικός μου Stalker;»

Αυτός γέλασε στην ερώτηση μου καθώς έτριψε τον αυχένα του αμήχανα «Όχι πάντως από τότε που γεννήθηκες, θα ήταν πιο τρομακτικό αυτό» έλεγξε μια φορά τον χώρο γύρω του πριν συνεχίσει.

«Μετά τον θάνατο του πατέρα σου. Στην αρχή όταν εξαφανίστηκες λίγες εβδομάδες μετά την κηδεία του όλοι οι Dark Hunters είχαν πάθει πανικό. Ο νους τους πήγαινε συνέχεια στο χειρότερο και οι περισσότεροι από αυτούς πίστευαν πως ήσουν νεκρή. Δεν ασχολιόμουν τόσο πολύ με τα θέματα των D.H αλλά η υπόθεση σου, η ξαφνική εξαφάνιση της κόρης του αρχηγού, δηλαδή η δική σου, μου τράβηξε το ενδιαφέρον, όπως και σε πολλούς άλλους...»

Τον κοίταξα σηκώνοντας το φρύδι μου «Δηλαδή μου λες ότι υπάρχουν και άλλοι Stalkers της συμμορίας που με παρακολουθούν;»

«Στην αρχή υπήρχαν και άλλοι που σε έψαχναν μέσα σε αυτούς και ο Ian ο φίλος του πατέρα σου» έκανε μια παύση σε εκείνο το όνομα αφήνοντας με να αναπολήσω για λίγο τις στιγμές που είχαν σημειωθεί με ανεξίτηλο μελάνι στο μυαλό μου. Ο Ian ήταν ο θετός πατέρας του Lex και σε εμένα φέρθηκε σαν κάτι περισσότερο από ένα απλό μέλος της συμμορίας, ήταν ο πατέρας μου κάθε φορά που ο πραγματικός δεν ήταν εκεί. «αλλά όλοι σχεδόν σταμάτησαν μόλις έλαβαν ένα μήνυμα που έλεγε ότι...»

«Ότι η κόρη του άρχοντα της νύχτας είναι νεκρή και ότι όποιος τολμήσει να αναζητήσει περισσότερα θα βρεθεί νεκρός. Ναι... Η αλήθεια είναι ότι εγώ το είχα γράψει αυτό» του απάντησα εντελώς ήρεμα σε αντίθεση με αυτόν που σχεδόν πνίγηκε με τον καφέ του.

«Τι έκανες;» με ρώτησε σοκαρισμένος και εγώ ανασήκωσα τους ώμους μου σαν να ήταν το πιο απλό πράγμα στον κόσμο.

«Αυτό το μήνυμα το έστειλα όταν μπήκα στους Five και έμαθα ότι οι Dark Hunters ακόμα με αναζητάνε. Δεν ήταν εύκολο να τους αποκαλύψω η ίδια ότι ήμουν νεκρή αλλά το έκανα για να προστατέψω τόσο τον εαυτό μου όσο και τους ίδιους. Η Sky Anderson που ήξεραν αυτοί πέθανε την ίδια μέρα που η νύχτα έγινε μέρα, την ίδια μέρα που ο ουρανός πήρε το χρώμα του αίματος. Ήταν καλύτερο για όλους μας αυτό το κορίτσι να παρέμεινε νεκρό. Εγώ την έθαψα με τα ίδια μου τα χέρια και το έκανα για όλους μας.» Τον κοίταξα τόσο βαθιά στα μάτια που κατάλαβα ότι ανατρίχιασε.

«Το κερασάκι στην τούρτα της κηδείας μου ήταν να τους στείλω εκείνο το γράμμα. Αν ο δολοφόνος του πατέρα μου μάθαινε ότι ήμουν ζωντανή θα χρησιμοποιούσε την αγάπη μου για αυτούς εναντίον μου. Θα τους έκανε κακό μέχρι να πιαστώ στην φάκα σαν το ποντίκι. Έκανα πως δεν νοιαζόμουν για αυτούς μόνο για αυτόν τον λόγο. Ήδη είχαν περάσει αρκετά εξαιτίας μου και σαν υπεύθυνη για αυτούς έπρεπε να τους προστατέψω πάση θυσίας. Στον μόνο που είπα την αλήθεια, ότι ήμουν ζωντανή ήταν ο Lex τον οποίο έκανα πρώτα να ορκιστεί ότι δεν θα αποκαλύψει τίποτα στην οικογένεια μου και αυτό γιατί ήθελα τον καλύτερο μου φίλο στο πλάι μου. Δεν θέλω καν να ξέρω πως θα ένιωθαν αν μάθαιναν ότι εκείνο το κορίτσι πρόδωσε αυτό που ήταν και έγινε μια από τους  πιο ακριβοπληρωμένους δολοφόνους της Αμερικής και όχι μόνο. Καλύτερα να με θυμούνται όπως ήμουν τότε, να με θυμούνται ζωντανή»

Όση ώρα μιλούσα ο Derek με κοιτούσε με μάτια ορθάνοιχτα σαν να του έλεγα μια μυθοπλασία που δεν έβγαζε νόημα μέσα στο κεφάλι του.

Αγνόησα αυτό το βλέμμα του ενώ του έκανα νόημα να συνεχίσει «Δεν θέλω να αναλύσω περισσότερο αυτό το θέμα οπότε συνέχισε»

Αυτός συνέχισε να με κοιτάει σοκαρισμένος ανοιγοκλείνοντας πολλές φορές τα μάτια του αλλά έπειτα επανήλθε στην πραγματικότητα.

«Λοιπόν μετά από εκείνο το μήνυμα είχα σταματήσει για λίγο να σε ψάχνω ωστόσο είχα κάποιες υποψίες ότι αυτό το απειλητικό μήνυμα είχε κάποια κενά μέσα που έπρεπε να ελέγξω. Τυχαία μια νύχτα βρέθηκα σε ένα από τα κλαμπ των πέντε οικογενειών* στην Νέα Υόρκη. Στο κλαμπ το οποίο την ίδια στιγμή τυλίχθηκε στις φλόγες και μετατράπηκε σε στάχτες από εσένα. Ρώτησα έναν μαφιόζο από εκεί και μου είπε το πραγματικό σου όνομα και από τότε ξεκίνησα να σε παρακολουθώ, αλλά όχι τόσο στενά όσο νομίζεις. Απλά σε πρόσεχα.» είπε κοιτώντας με σοβαρά και εγώ κούνησα το κεφάλι μου.

«Θα ήθελα πολύ να πω ότι θυμάμαι για τι ακριβώς μιλάς αλλά έχω βάλει φωτιές σε πολλά κλαμπ των πέντε οικογενειών, αυτοί ήταν κιόλας που μου έδωσαν το όνομα --»

«Των Μπονάνο» απάντησε κοιτώντας με σοβαρά και εγώ σχεδόν πνίγηκα με τον καφέ μου όπως αυτός προηγουμένως.

«Βρήκες να βρεθείς σε κλαμπ των πιο αγαπημένων μου» απάντησα ειρωνικά στριφογυρίζοντας τα μάτια μου, φέρνοντας στο μυαλό μου την στιγμή που ο αρχηγός τους σχεδόν μου κάρφωσε ένα μαχαίρι στην πλάτη και μια σφαίρα στο πόδι και χρειάστηκε να ακυρώσω τις υπόλοιπες τρεις αποστολές επειδή είχα βρεθεί στο χειρότερο μέρος, στο νοσοκομείο για δύο ολόκληρες εβδομάδες.

«Τα περισσότερα θύματα σου είναι μαφιόζοι... Γιατί;» ρώτησε με ενδιαφέρον και εγώ ανασήκωσα τους ώμους μου χωρίς να έχω κάποιον συγκεκριμένο λόγο.

«Τους θεωρώ αηδιαστικούς, του περισσότερους -- γιατί υπάρχουν και πιο καλοί. Μου θυμίζουν ύαινες. Είναι έτοιμοι να ρουφήξουν το αίμα ακόμα και από μέλη της ίδιας τους της οικογένειας μόνο γιατί είναι εγωκεντρικοί, θέλουν όση περισσότερη εξουσία μπορούν να μαζέψουν σκοτώνοντας και παρανομώντας αλλά δεν είναι κάτι προσωπικό αν εξαιρέσεις ότι πολλοί από αυτούς είχαν προσπαθήσει να με εξαγοράσουν με τρόπους που δεν γουστάρω.» ήπια χαλαρά από τον καφέ μου και αυτός γέλασε για λίγο στα λόγια μου.

«Ωστόσο αυτοί δεν είναι οι χειρότεροι μου. Οι χειρότεροι άνθρωποι για εμένα είναι αυτοί που ασχολούνται με το εμπόρευμα κυρίως παιδιών. Τους σιχαίνομαι και θα τους σκότωνα με ευχαρίστηση χωρίς πληρωμή. Ότι έχει να κάνει με κακοποίηση ή εμπόριο αθώων παιδιών είναι για εμένα ό,τι χειρότερο. Δεν έχω σκοτώσει ή πειράξει ποτέ κανένα παιδί, ποτέ. Και αποφεύγω να σκοτώσω οικογενειάρχες γιατί δεν θέλω να νιώσουν εκείνα τα παιδιά τον πόνο που ένιωσα εγώ. Γιατί μπορεί οι γονείς τους να είναι οι χειρότεροι εγκληματίες αλλά στα μάτια των παιδιών τα πράγματα ίσως να είναι διαφορετικά. Ο πατέρας μου στα μάτια του κόσμου ήταν ο χειρότερος άνθρωπος, ωστόσο στα μάτια μου ήταν ο ήρωας μου.» Απάντησα χωρίς να τον κοιτάω στα μάτια και αυτός ξεφύσηξε.

«Έχεις δίκιο, ο πατέρας σου ήταν πολύ καλός άνθρωπος και αρχηγός...» είπε με σκυμμένο το κεφάλι και εγώ πάνω στην ώρα τελείωσα τον καφέ μου και σηκώθηκα πάνω.

«Λοιπόν... Ευχαριστώ για τον καφέ και το φόρεμα. Πρέπει να πάω στο ξενοδοχείο τώρα, να ετοιμαστώ. Θα τα πούμε στο πάρτι»

«Sky» τύλιξε το χέρι του γύρω από τον καρπό μου πριν προλάβω να απομακρυνθώ «Ο Trevor ξέρει ότι θα πας απόψε;»

«Δεν χρειάζεται να ξέρει, δεν πρόκειται να πάει τίποτα στραβά»

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια χωρίς να τα απομακρύνει στιγμή. Τα πόδια μου δεν έκαναν βήμα παραπάνω ακόμα και όταν άφησε το χέρι του. Το βλέμμα του φαινόταν τόσο έντονο, έμοιαζε σαν να ήθελε να μου πει κάτι, σαν να φοβόταν κάτι αλλά κάτι άλλο τον κρατούσε πίσω.

«Απλά να προσέχεις απόψε»

Κατέβασε το βλέμμα του, φέρνοντας το κάτω χείλος του ανάμεσα στα δόντια του και μαζεύοντας τον εαυτό του στην καρέκλα.

«Θα προσέχω» απάντησα χωρίς να μπορώ να χαμογελάσω ούτε ψεύτικα εξαιτίας όλων των σκέψεων που τριγυρνούσαν μέσα στο ζαλισμένο από απορίες μυαλό μου καθώς άρχισα να απομακρύνομαι.

Θα προσέχω...

-----------------------------------------------------------

Γεια σας αγαπημένα μου λυκάκια (ναι καινούργιο ψευδώνυμο γιατί μου άρεσε :') <3

Τι κάνετε; Πως τα περνάτε;

Πως σας φάνηκε το σημερινό κεφάλαιο;

Τι λέτε να συμβαίνει πίσω στην Grandline όσο οι ήρωες μας είναι ακόμα στην Ισπανία;

(Ξέρω ότι πάλι δεν κατάφερα να εφαρμόσω το σπόιλερ εδώ αλλά αν το έκανα και πάλι το κεφάλαιο θα έβγαινε πάνω από 5.000 λέξεις - και είναι ήδη 4.700 :')

*Πέντε Οικογένειες αποκαλούνται οι βασικές εγκληματικές οικογένειες του οργανωμένου εγκλήματος στην Νέα Υόρκη της Ιταλο-Αμερικανικής Μαφίας. (Μπονάνο, Κολόμπο,Γκαμπίνο, Γκενοβέζε, Λουκέσε)

Απλά πείτε μου ότι δεν είμαι η μόνη που έχει ψάξει όλες τις πληροφορίες για την μαφία και έχει δει την τριλογία του Νονού για δεύτερη φορά στην καραντίνα, θα χαρώ πάρα πολύ :')

Προτείνετε μου εδώ ξένα αλλά και ελληνικά ονόματα για πρωταγωνιστές (και για γυναικείους και για ανδρικούς χαρακτήρες):

*Είναι για μια άλλη ιστορία που ετοιμάζω και η βοήθεια σας θα μου ήταν πολύ χρήσιμη :) <3

Στο επόμενο κεφάλαιο σας περιμένει η μεγάλη έκπληξη!

Αντίο αγάπες μου και να προσέχετε <3