Chào các bạn! Truyen4U chính thức đã quay trở lại rồi đây!^^. Mong các bạn tiếp tục ủng hộ truy cập tên miền Truyen4U.Com này nhé! Mãi yêu... ♥

Part 63 {A Warrior}

~You are a Warrior. Warriors don't give up and they don't back down. So pick up your sword, your shield and fight for what really matters to you.~

(Διαβάστε μέχρι το τέλος. Καλή ανάγνωση <3)

Που βρίσκομαι; Είμαι νεκρή; Τι συνέβη; Γιατί πονάω τόσο πολύ;

Αυτές ήταν μερικές από τις ερωτήσεις που τριγυρνούσαν μέσα στο θολωμένο από τον πόνο κεφάλι μου καθώς προσπαθούσα να κατακτήσω τον έλεγχο του μυαλού μου και να βρω τις απαντήσεις στα ερωτήματα μου μόνη μου.

Τα μάτια μου ήταν πολύ κουρασμένα για να ανοίξουν έστω και ελάχιστα και το σώμα μου πονούσε σαν να είχε δεχτεί χιλιάδες χτυπήματα. Τα άκρα μου είχαν παγώσει επειδή το αίμα δεν κυκλοφορούσε πλέον στις φλέβες μου το ίδιο με πριν.

Αν είμαι όντως νεκρή γιατί νιώθω τόσο πόνο; Οι Νεκροί δεν νιώθουν τίποτα.

Τον χειρότερο πόνο τον δέχονται αυτοί που όσο είναι ζωντανοί νιώθουν νεκροί μέσα τους.

Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει με εμένα;

Έκανα μια απότομη κίνηση να κουνήσω το χέρι μου για να δω αν θα νιώσω πόνο και εκείνη την στιγμή ένιωσα κάτι να τρυπάει δυνατά το δέρμα μου από την μέσα πλευρά του καρπού μου. Ένα μούγκρισμα πόνου ξέφυγε από μέσα μου πριν προλάβω να το κρατήσω φυλακισμένο μέσα από σφιχτά κλεισμένα δόντια.

Τότε άκουσα βήματά να πλησιάζουν προς το μέρος μου βιαστικά «Ήρεμα γλυκιά μου. Μη κάνεις απότομες κινήσεις.» άκουσα αμυδρά την φωνή μιας γυναίκας να φτάνει στα αυτιά μου τα οποία ακόμα βούιζαν.

Ένιωσα το χέρι της να τυλίγεται γύρω από τον καρπό μου, να τραβάει μια βελόνα από την φλέβα μου και να την ξανά βάζει πιο απαλά σε ένα άλλο σημείο λιγότερο πληγωμένο.

«Πού είμαι;» προσπάθησα να ρωτήσω. Ωστόσο τα λόγια μου βγήκαν σαν ένα γρύλισμα ενός μικρού κουταβιού που έχει τραυματιστεί σκληρά.

Για μια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου και παρά τον πόνο μου μπόρεσα να παρατηρήσω τον χώρο γύρω μου με αρκετή λεπτομέρεια. Άσπροι τοίχοι με πίνακες να καλύπτουν τα σημεία στα οποία οι σοβάδες ήταν έτοιμοι να πέσουν, μακριά, άσπρα, βρόμικα τραπέζια με διάφορα μικρά βαζάκια και χρησιμοποιημένες ματωμένες γάζες πάνω σε αυτά να βρίσκονται κοντά σε αυτούς, μια μεσήλικη γυναίκα με σκουρόχρωμη επιδερμίδα και κοντά μαλλιά να στέκεται μπροστά στα πόδια μου, μια βελόνα συνδεδεμένη με έναν διαφανή ορό και ένα γεμάτο σακουλάκι με αίμα.

Θα σκεφτόμουν ότι βρισκόμουν σε κάποιο δωμάτιο ενός παλιού νοσοκομείου, αν δεν παρατηρούσα αμέσως μετά σε τι κατάσταση βρισκόμουν.

Δεν υπήρχε πουθενά κανένα κρεβάτι, το μέρος ήταν βρόμικο, το μοναδικό φως που υπήρχε στο δωμάτιο προερχόταν από μια λάμπα υγραερίου, ο ορός περιείχε πράσινες σταγόνες που προσπαθούσαν να γίνουν μάταια ένα με το πηχτό διάφανο υγρό, και το χειρότερο;

Ήμουν δεμένη χειροπόδαρα σε μια σιδερένια καρέκλα με όλο και περισσότερο από το αίμα μου να καταλήγει σε εκείνο το σακουλάκι που βρισκόταν στα πόδια μου.

«Τι στον διάολο συμβαίνει;» η φωνή μου βγήκε πιο δυνατή καθώς ο πανικός άρχισε να κατακλύζει κάθε κύτταρο του οργανισμού μου.

Η γυναίκα σήκωσε τα μάτια της σε εμένα κοιτώντας με με ένα συγκρατημένο, ψεύτικο χαμόγελο πριν μου απαντήσει με σχεδόν ψιθυριστή φωνή «Όλα είναι εντάξει δεσποινίς Anderson μην ανησυχείτε. Σε λίγο θα μπορέσετε να συναντηθείτε με τον κύριο David. Περίμενε αρκετή ώρα για να συνέλθετε.»

Μόλις τελείωσε την πρόταση της σηκώθηκε όρθια δίνοντας μου λίγη ώρα για να επεξεργαστώ τα λόγια της καθώς πλησίαζε ένα από εκείνα τα τραπέζια.

Κύριος David;

Ξάφνου τα μάτια μου γούρλωσαν ως ένδειξη ανησυχίας και ένιωσα τις ανοιχτές πληγές μου να τσούζουν ακόμα πιο πολύ, σαν κάποιος να είχε ρίξει τόνους αλάτι πάνω τους.

«Τι είναι αυτά που λες;» ούρλιαξα προς το μέρος της γυναίκας η οποία γύρισε ξανά το παγωμένο βλέμμα της πάνω μου «Δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσω αυτό το τέρας! Λύσε με αυτή την στιγμή και βγάλε αυτή την γαμημένη βελόνα από πάνω μου πριν δεις αυτό το μέρος να τυλίγεται στις φλόγες!»

Άρχισα να κουνιέμαι απεγνωσμένα πασχίζοντας να ξεγλιστρίσω μέσα από τις δερμάτινες χειροπέδες που με κρατούσαν σφιχτά στην θέση μου. Σε κάθε τριβή με αυτές ένιωθα το δέρμα μου να καίει.

Η άγνωστη γυναίκα, συνεργάτης των χειρότερων ανθρώπων που έχω γνωρίσει, με πλησίασε ξανά με γρήγορα βήματα και προσπάθησε να με κρατήσει ακίνητη «Πρόσεχε! Το αίμα σου κρύβει κάτι που είναι πολύτιμο για τον κύριο David.»

«Να πας στον διάολο κι εσύ και ο "κύριος" David! Δεν είμαι γαμημένο πειραματόζωο!» φώναξα δυνατά στο πρόσωπο της και εκείνη ακριβώς την στιγμή το πρόσωπο της άρχισε να αποκτά χαρακτηριστικά μίσους.

Σήκωσε το χέρι της για να με χαστουκίσει αλλά ξαφνικά η σιδερένια πόρτα άνοιξε διάπλατα με τόση δύναμη που έκανε το σίδερο να συγκρουστεί με τον τοίχο.

Πριν συνειδητοποιήσω τι ακριβώς συνέβαινε, η γυναίκα μπροστά μου ξαφνικά έμεινε ακίνητη. Οι κόρες των ματιών της διαστάλθηκαν καθώς αντίκριζαν τον ίδιο τον θάνατο ενώ παράλληλα αίμα άρχισε να ξεπηδάει από το στόμα της. Το πλέον άψυχο σώμα της έπεσε στα γόνατα μπροστά στα πόδια μου πριν σωριαστεί στο πάτωμα, αφήνοντας μια τελευταία ανάσα. Θα έπαιρνα όρκο πως η άκρη του μαχαιριού που έμελλε να της πάρει την ζωή, είχε διαπεράσει το στήθος της.

Ξεροκατάπια πριν πάρω τα μάτια μου από το νεκρό σώμα της -και τα ακόμα ανοιχτά μάτια της που με κοιτούσαν τρομοκρατημένα- και σηκώσω το βλέμμα μου δειλά προς τα πάνω για να αντικρίσω τον δολοφόνο της αλλά και σωτήρα μου.

Η ανάσα μου κόπηκε στην μέση, το σώμα μου σφίχτηκε και ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει και πάλι δυνατά στο στήθος μου με ρυθμούς που δεν μπορούσα να ελέγξω.

Το μισό χαμόγελο του έφτασε μέχρι τα μάτια του, το αίμα της γυναίκας στόλιζε τα χέρια του και τα χαρακτηριστικά του κάνοντας αυτό το χαμόγελο να φαίνεται πιο τρομακτικό, το μαχαίρι τριγύριζε στα δάχτυλα του με δεξιότητα και τα μάτια του έλαμπαν επικίνδυνα.

«Ζήτησες να πάει στον διάολο...» ο αντίχειρας του απομάκρυνε το αίμα της από το κάτω χείλος του καθώς τα μάτια του παρέμεναν στυλωμένα πάνω μου «...Απλά δεν μπορούσα να μην σου εκπληρώσω αυτή την επιθυμία.»

Διάολε.

Δεν μπορούσα να ξεστομίσω λέξη καθώς τον κοιτούσα, ο λαιμός μου είχε ξεραθεί σε δευτερόλεπτα και χρειάστηκε να πάρω μια ακόμα βαθιά ανάσα, η οποία όμως είχε την ίδια κατάληξη με όλες τις προηγούμενες, για να μπορώ να συνεχίσω να τον κοιτάζω. Ήταν ξανά μπροστά μου. Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του δεν είχαν υποστεί σημαντικές αλλαγές, αλλά εσωτερικά...

Ακόμα μια βαθιά ανάσα σε πνευμόνια που δεν μπορούσαν να την δεχτούν.

Στα αλήθεια βάφει τα χέρια του με αίμα.

Στα αλήθεια έχει γίνει ένα τέρας.

Ένα τέρας που όμως συνεχίζει να έχει αυτήν την ομορφιά που ακόμα και αν είναι συνηθισμένη, μοιάζει μοναδική.

«Τι έγινε; Δεν θα με ευχαριστείς; Δεν θα με βρίσεις έστω; Τίποτα;» το χαμόγελο του πλάτυνε επιτρέποντας σε εκείνα τα δύο λακκάκια που είχε από πάντα μέρος της γοητείας του να κάνουν την εμφάνιση τους «Μπορώ να πω πως νιώθω κάπως απογοητευμένος.»

«Leon! Την βρήκες;» χωρίς να το περιμένω για ακόμα μια φορά, στο δωμάτιο μπήκε ο Derek ο οποίος ήταν ντυμένος παρόμοια με τον άντρα μπροστά μου στα μαύρα, και με ένα αγχωμένο βλέμμα στο πρόσωπο του.

Μόλις τα μάτια του στάθηκαν στα δικά μου, είδα το πρόσωπο του να χαλαρώνει και μια έκφραση ανακούφισης πήρε θέση στα χαρακτηριστικά του προσώπου του.

Πλησίασε προς το μέρος μου παρατηρώντας τόσο τα αίματα της γυναίκας στο πρόσωπο μου και στα χέρια του Leon όπως και το νεκρό σώμα της στο πάτωμα. Αυτό όμως που φάνηκε να τον ανησυχεί περισσότερο ήταν το γεμάτο σακουλάκι με το αίμα μου.

Αμέσως βάλθηκε να λύσει τα δεσμά που με κρατούσαν ακινητοποιημένη στην καρέκλα. Καθώς απελευθέρωνε τα χέρια μου το βλέμμα του ξανά βρήκε το δικό μου με λιγότερη όμως ανησυχία «Είσαι καλά; Πονάς κάπου;»

Χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω σχεδόν όλη την δύναμη μου για να απαντήσω. Πλέον όχι επειδή ένιωθα τόσο δυνατά τον πόνο όπως πριν λίγο, αλλά επειδή αυτός βρισκόταν δίπλα μου και τα μάτια του δεν με άφηναν ούτε να αναπνεύσω κανονικά.

«Μόνο το κεφάλι μου και το χέρι μου. Όμως είμαι καλά.» τα μισόκλειστα μάτια μου κοίταξαν προς το μέρος του Leon που εκείνη την στιγμή έσκυβε για να αφαιρέσει την βελόνα από το δεξί μου χέρι.

Στην πραγματικότητα πονούσα παντού, κυρίως στην ψυχή μου που μάτωνε περισσότερο από το σώμα μου.

Το άγγιγμα του πάνω στο παγωμένο δέρμα μου έκανε το σώμα μου να αναριγήσει και θα του έλεγα να απομακρύνει τα χέρια του από πάνω μου αν μπορούσα να πω έστω και μια ολοκληρωμένη πρόταση χωρίς να νιώθω πόνο.

Δεν τόλμησα να τον κοιτάξω στα μάτια όταν αυτός σήκωσε το κεφάλι του. Γύρισα ξανά απότομα το βλέμμα μου προς τον Derek «Που είναι--» τα λόγια μου διακόπηκαν από έναν ακόμη πόνο. Έκλεισα τα μάτια μου καθώς έσφιξα τα δόντια μου για να βρω την δύναμη μέσα μου να ρωτήσω «Πού είναι ο Trevor;»

Δεν μου απάντησε, ούτε με κοίταξε καθώς με βοήθησε να σηκωθώ από την καρέκλα. Μόλις βρήκα την ισορροπία μου ξανά ρώτησα την ίδια ερώτηση με περισσότερη δύναμη νομίζοντας πως δεν με είχε ακούσει την πρώτη φορά. Η απάντηση που πήρα ήταν ένα ξερό «Θα τα πούμε όλα αυτά μετά.»

Στο πρώτο βήμα που επιχείρησα να κάνω, τα γόνατα μου λύγισαν με αποτέλεσμα να παραπατήσω. Ο Leon που βρισκόταν από πίσω μου και τακτοποιούσε το πτώμα της γυναίκας άπλωσε τα χέρια του για να με αγγίξει αλλά εγώ αποτραβήχτηκα από το άγγιγμα του γρυλίζοντας ένα «Είμαι εντάξει.»

Κοίταξα σοβαρά τον Derek αρνούμενη να προχωρήσω άλλο «Πρέπει να ξέρω. Πού βρισκόμαστε; Τι έγινε μετά το ατύχημα; Και το σημαντικότερο...» ήξερα πως η ανησυχία και το ενδιαφέρον που έδειχνα για τον Trevor θα τον πλήγωνε, αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ για τίποτα άλλο εκτός από το αν «Ο Trevor είναι καλά;»

Το κλάμα της Spencer και οι απεγνωσμένες φωνές των Wolves μέσα από το τηλέφωνο ζάλιζαν το μυαλό μου και έκαναν την ύπαρξη μου να τρέμει από ανησυχία.

Ο Derek έριξε μια γρήγορη ματιά στον Leon «Δεν- Δεν ξέρω αν είναι καλά...» απάντησε τραυλίζοντας καθώς αρνιόταν να με κοιτάξει στα μάτια «Οι Wolves τον ψάχνουν παντού σε ολόκληρη την πόλη αλλά δεν έχουν βρει κανένα ίχνος του.»

Κανένα ίχνος του... «Δεν ήταν κάποιος από τα θύματα, έτσι δεν είναι;»

Ο Derek ήταν έτοιμος να μου απαντήσει όταν ο Leon τον διέκοψε «Δεν μπορούμε να τα συζητήσουμε όλα αυτά κάπου αλλού; Οι Dragons θα είναι εδώ από στιγμή σε στιγμή για να σε μαζέψουν. Πρέπει να φύγουμε.» είπε εκνευρισμένος και μόνο τότε γύρισα επιτέλους να τον κοιτάξω.

«Πρέπει να ξέρω τι γίνεται! Για τον Trevor μιλάμε! Μπορεί αυτό να μην σημαίνει τίποτα αλλά για εμένα είναι σημαντικό...» Του είπα εκνευρισμένη με την φωνή μου να ανεβαίνει μερικές οκτάβες και από το βλέμμα που έλαβα από το μέρος του κατάλαβα πως δεν περίμενε να του φωνάξω. Πέρασα με νεύρα τα δάχτυλα μέσα από τις τρίχες των μαλλιών μου καθώς ένα ειρωνικό γέλιο μου ξέφυγε καθώς θυμόμουν κάποια συγκεκριμένα πράγματα.

«Αν και ποτέ δεν σε ένοιαξε αν κάτι ήταν σημαντικό για εμένα. Με την πρώτη ευκαιρία κατέστρεφες το οτιδήποτε για το οποίο νοιαζόμουν δίχως καν να σε νοιάζει. Πάντα έτσι ήσουν και απογοητεύομαι που δεν έχεις αλλάξει ούτε στο ελάχιστο.» ξεστόμισα λίγα από τα παράπονα που είχαν για αυτόν και καθώς ολοκλήρωνα την πρόταση μου είδα κάτι να αλλάζει στο βλέμμα του. Θα έπαιρνα όρκο ότι για μια μονάχα στιγμή το βλέμμα που μου έριξε ήταν πληγωμένο... αλλά αμέσως μετά όποιο συναίσθημα κι αν ήταν αυτό που αντίκρισα είχε εξαφανιστεί.

Ήταν σειρά του να καγχάσει καθώς έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου με το πρόσωπο του να γίνεται ξανά ανέκφραστο «Ουάου Skyler. Σε γάμησε μια φορά και κάποιος άλλος και αυτόματα έγινε σημαντικός για εσένα; Τόσο καλός ήταν;»

Πριν προλάβει να ολοκληρώσει εκείνο το μισό χαμόγελο που άρχισε να σχηματίζεται στα χείλη του, η παλάμη μου ήρθε σε βίαιη επαφή με το πρόσωπο του, το οποίο γύρισε στο πλάι.

Έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του προσπαθώντας να συγκρατήσει τον εκνευρισμό που γνώριζα ότι παλλόταν στις φλέβες του. Έπειτα γύρισε ξανά το βλέμμα του πάνω μου γεμάτο με οργή μόνο για να αντικρίσει και το δικό μου πρόσωπο να έχει αποκτήσει παρόμοια χαρακτηριστικά. «Βγάλτην τώρα αμέσως έξω πριν μπω στον πειρασμό να την αφήσω να καεί μαζί με ολόκληρο το κτήριο.» απευθύνθηκε στον Derek, όμως συνέχιζε να κοιτάει εμένα.

Ο Derek χωρίς να πει κάτι παραπάνω, υπάκουσε και άρχισε να με τραβάει απαλά από το χέρι προς την έξοδο. Λίγο πριν πατήσω το πόδι μου έξω από την πόρτα, άφησα τον Derek να περπατήσει πιο μπροστά ενώ εγώ γύρισα να κοιτάξω ξανά πίσω μου και με φωνή πληγωμένη που κατάφερα να μετατρέψω σε σκληρή είπα ακόμα κάτι τελευταίο.

«Μαζί με το κτήριο, βάλε φωτιά και στον εαυτό σου μέχρι να γίνεις στάχτες... Όπως έκανες και την καρδιά μου τότε που χτυπούσε δυνατά μόνο για εσένα.»

[...]

«...Δυστύχημα σημειώθηκε πριν από αρκετές ώρες στο κέντρο της Νέας Υόρκης όταν οδηγός ταξί έχασε τον έλεγχο του οχήματος, το όποιο με απίστευτη ταχύτητα βρέθηκε σε μια φημισμένη καφετέρια. Όλοι υποψιάζονται ότι αυτό δεν ήταν ένα απλό ατύχημα, καθώς στο συγκεκριμένο όχημα βρέθηκε εκρηκτικός μηχανισμός ο οποίος ενεργοποιήθηκε μόλις λίγα λεπτά μετά την σύγκρουση του οχήματος, στοιχίζοντας την ζωή σε τριάντα μέχρι τώρα άτομα, ενώ πολλοί ακόμα είναι αυτοί που βρίσκονται αυτή την στιγμή σε κρίσιμη κατάσταση δίνοντας μάχη για να κρατηθούν στην ζωή. Μια ακόμα επίθεση έλαβε χώρα στα περίχωρα, όταν μασκοφόροι εισέβαλαν σε ένα μπαρ και άρχισαν να ρίχνουν πυρ προς τους πελάτες, πριν βάλουν φωτιά στο κτήριο. Η αστυνομία αναζητεί τους ενόχους ενώ οι οικογένειες των θυμάτων βρίσκονται μαζεμένες και στα δύο σημεία, με δάκρυα στα μάτια με σκοπό να θρηνήσουν τον βάναυσο θάνατο των αγαπημένων τους προσώπων...»

Τα θλιμμένα λόγια του δημοσιογράφου έπαιζαν ξανά και ξανά στο μυαλό μου σαν να τα άκουγα σε κασέτα. Τα πλάνα με τα δακρυσμένα μάτια των ανθρώπων, τα λουλούδια, οι φωτογραφίες των θυμάτων, οι απεγνωσμένες φωνές μιας μητέρας που ούρλιαζε το όνομα του παιδιού της χωρίς να θέλει να συνειδητοποιήσει τι του είχε συμβεί και έπειτα να πέφτει στο έδαφος κλαίγοντας ασταμάτητα... Όλα αυτά που έβλεπα έκαναν την καρδιά μου να πονάει.

Τόσες αθώες ψυχές...

Άραγε αν πέθαινα κι εγώ μαζί τους... Θα έκλαιγε κανείς έτσι για εμένα;

Οι αρθρώσεις των πληγωμένων μου χεριών έγιναν άσπρες καθώς έσφιγγα με δύναμη και μίσος την κούπα ζεστής σοκολάτας που βρισκόταν ανάμεσα στα χέρια μου.

Οι Dragons το έκαναν... Σίγουρα αυτοί είναι υπεύθυνοι και για τις δύο επιθέσεις. Πλήγωσαν τόσο κόσμο για να πιάσουν εμένα.

Αλλά δεν πρόκειται να ξεφύγουν τόσο εύκολα. Αν κάποιος άλλος δεν πάρει εκδίκηση για όλα αυτά τα αθώα θύματα, τότε θα το κάνω εγώ. Θα πάρω εκδίκηση για αυτούς, για τους Dark Hunters, για τους Five, για τον Trevor, για εμένα αλλά και για όλες τις άλλες καταδικασμένες ψυχές όπως εμένα.

Θα πληρώσουν. Θα τους κάνω να υποφέρουν ακόμα και αν θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνω.

Ακόμα και αν πεθάνω καθώς εξαπολύω την τελευταία σφαίρα του θανάτου προς το μέρος τους.

«Έτοιμα και τα μπισκότα!» η Sia εμφανίστηκε από την μικρή κουζίνα προσπαθώντας να δείξει χαρούμενη ώστε να ανεβάσει έστω και λίγο την απαίσια διάθεση μου. Ωστόσο πίσω από εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο που δεν έφτανε ούτε μέχρι τα σκοτεινά μάτια της, υπήρχε η ίδια ανησυχία και ο φόβος που υπήρχε σε όλους μας.

Μου έριξε μια φευγαλέα ματιά την οποία δεν ανταπέδωσα καθώς το άδειο βλέμμα μου ήταν στραμμένο προς την τηλεόραση, η οποία ακόμα έδειχνε πλάνα από τις οικογένειες των θυμάτων να διηγούνται τις ιστορίες των χαμένων ψυχών. Η κοπέλα με τα κοντά, βαμμένα γκρι μαλλιά και τα αμέτρητα τατουάζ άρπαξε το τηλεχειριστήριο από το τραπεζάκι μπροστά μας και αμέσως έκλεισε την τηλεόραση.

Το βλέμμα της με επεξεργάστηκε για ακόμα μια φορά «Το να βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση δεν πρόκειται να βοηθήσει και το ξέρεις.» μου είπε αναστενάζοντας καθώς έτρωγε ένα από τα σπιτικά μπισκότα που είχε ψήσει.

«Πρέπει να τον βρω.» ξανά επανέλαβα την ίδια φράση που έλεγα στον καθένα από αυτούς.

Η Sia κούνησε τα χέρια της στον αέρα κατηγορηματικά «Αυτό αποκλείεται! Είσαι πληγωμένη και ο γιατρός είπε να καθίσεις να ξεκουραστείς τουλάχιστον για τα επόμενα δύο εικοσιτετράωρα. Μην ανησυχείς τόσο, όλοι είναι εκεί έξω και τον ψάχνουν. Ο Trevor δεν θα έχει πάθει τίποτα, είναι σκληρό καρύδι.» προσπάθησε να με καθησυχάσει.

Κοίταξα τα χέρια της που έτρεμαν «Πώς μπορώ να μην ανησυχώ; Τον έχουν οι Dragons! Ένας θεός ξέρει τι έχουν σκοπό να του κάνουν!»

Η νεαρή κοπέλα των Wolves με κοίταξε με ένα ελαφρύ χαμόγελο να τρεμοπαίζει στα χείλη της «Τον αγαπάς στα αλήθεια, έτσι δεν είναι;»

«Δεν- εγώ...» η ερώτηση της με έπιασε απροετοίμαστη. Δεν ήμουν ακόμα σίγουρη αν τον αγαπούσα, είχα ξεχάσει πως είναι να αγαπάς κάποιον...

Το μόνο που ήξερα στα σίγουρα ήταν ότι ανησυχούσα για αυτόν και ότι ήθελα να είναι καλά.

«Πρέπει να τον βρω, δεν μπορώ να βασίζομαι στους άλλους!» προτίμησα να απαντήσω καθώς σηκωνόμουν από τον φθαρμένο καναπέ της μικρής μεζονέτας που άνηκε σε ένα μέλος των Wolves.

Πριν προλάβει να με αρπάξει η Sia είχα φτάσει ήδη στην εξώπορτα αλλά μόλις την άνοιξα το σώμα μου συγκρούστηκε με ένα άλλο που ήξερα πολύ καλά. Σήκωσα το βλέμμα μου στο δικό του.

«Είσαι ακόμα ζωντανός βλέπω...» τα χαρακτηριστικά μου ξίνισαν απευθείας μόλις είδα το καστανό χρώμα των ματιών του.

Αυτός δεν σχολίασε τα λόγια μου και απλά σταύρωσε τα χέρια του καθώς έμπαινε μέσα στον χώρο και έκλεινε την πόρτα πίσω του «Πού νομίζεις ότι πας;»

«Όπου γουστάρω, δεν θα σου δώσω λογαριασμό!» του είπα εκνευρισμένη καθώς έκανα να τον προσπεράσω προσπαθώντας να μην τον ακουμπήσω ούτε στο ελάχιστο, όμως αυτός με εμπόδισε όταν τύλιξε τις λαβές του γύρω από τους καρπούς μου και με γύρισε ξανά από την άλλη.

«Τι κάνεις; Μην με ακουμπάς!» του φώναξα καθώς προσπαθούσα να ξεφύγω από το κράτημα του. Μια προσπάθεια που αποδείχτηκε μάταια καθώς όχι μόνο ήταν πιο δυνατός από εμένα, αλλά και κάθε φορά που έκανα κάποια κίνηση εναντίον του οι ανοιχτές πληγές μου πονούσαν.

«Φέρεσαι με όλους τόσο ανώριμα ή μου έχεις απωθημένο;» με ρώτησε εκνευρισμένος όπως με ανάγκαζε να κάτσω ξανά στον καναπέ. Αμέσως μόλις άφησε τα χέρια μου ελεύθερα, τραβήχτηκα από κοντά του.

Το βλέμμα του γύρισε στην Sia «Άφησε μας μόνους για λίγο. Έχω να συζητήσω κάτι μαζί της.»

«Εγώ δεν έχω τίποτα να συζητήσω μαζί σου. Άσε με να φύγω!»

Ο Leon στριφογύρισε τα μάτια του και η Sia έβηξε για να μου τραβήξει την προσοχή. Μόλις την κοίταξα μου έκανε νόημα προς την κουζίνα «Εγώ θα είμαι μέσα, αν χρειαστείς βοήθεια στο να τον σαπίσεις στο ξύλο απλά βάλε μια φωνή.» μου είπε κλείνοντας μου το μάτι καθώς έφευγε από το δωμάτιο.

Ο Leon γέλασε με αυτό που άκουσε καθώς γύρισε να με κοιτάξει «Τόσο αδύναμη έχεις γίνει πια που δεν μπορείς να με δείρεις μόνη σου;»

Ως απάντηση έλαβε ένα εκνευρισμένο γρύλισμα. Το γέλιο του συνέχισε «Η πολλή παρέα με τους λύκους σε έχει κάνει μία από αυτούς.»

«Τι θέλεις Leon;» τον ρώτησα σταυρώνοντας τα χέρια μου και κοιτώντας τον σοβαρά πασχίζοντας να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να παρασυρθεί σε διάφορες αναμνήσεις στο άκουσμα του γέλιου του που παρέμενε το ίδιο γλυκό με τότε παρά όλες τις άλλες αλλαγές που είχαν γίνει πάνω του.

Το πρόσωπο του σοβάρεψε. Η πλάτη του έπεσε πίσω στην πολυθρόνα απέναντι μου κουρασμένα. Το κεφάλι του έγειρε στο πλάι και με αυτόν τον τρόπο κατάφερα να δω κάποιες από τις ουλές που είχε αποκτήσει το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπο του.

«Θέλω απλά να μιλήσουμε.» κοίταξε έξω από το παράθυρο τον ουρανό που σιγά σιγά καλυβόταν από το σκοτεινό πέπλο της νύχτας.

«Νομίζω πως ο,τι είχαμε να πούμε το είπαμε.» του απάντησα ξερά, επαναφέροντας στο μυαλό μου εκείνη την συζήτηση που είχαμε κάνει περίπου έναν μήνα πριν, όμως αυτός κούνησε το κεφάλι του χωρίς ακόμα να με κοιτάει.

«Αυτή την φορά είναι διαφορετικά.» γέμισε τα πνευμόνια του με αέρα πριν συνεχίσει «Τώρα μπορεί και να πεθάνω.»

Η ανάσα μου κόπηκε στην μέση. Είχα σχεδόν ξεχάσει με όλα όσα είχαν γίνει ότι στο αίμα του κυλούσε ένα θανατηφόρο ναρκωτικό από το οποίο εγώ ήμουν η μόνη που είχα επιζήσει τόσα χρόνια.

«Leon...» το όνομα του βγήκε σαν ψίθυρος από μέσα μου, τόσο σιγανά που ευτυχώς για εμένα δεν κατάφερε να φτάσει στα αυτιά του.

Για ένα μόνο κλάσμα του δευτερολέπτου το χέρι μου ήθελε να απλωθεί προς το μέρος του με την δική του θέληση. Παρασυρμένο από αναμνήσεις και αισθήματα του παρελθόντος... Ήθελε να ξανά αγγίξει τα καστανόξανθα μαλλιά του και να χαιδέψει εκείνο το γνώριμο πρόσωπο του που ενώ τώρα είχε αποκτήσει ουλές, σημάδια και κηλίδες φρέσκου αίματος, συνέχιζε να έχει την δική του μοναδική του γοητεία.

Όμως εκείνο το πληγωμένο κομμάτι της καρδιάς μου που είχε πάνω γραμμένο το όνομα του, κατάφερε να συγκρατήσει εκείνη την παρόρμηση του χεριού μου και να ξανά κλειδώσει όλες τις αναμνήσεις μας μέσα στην ψυχή μου.

Την επόμενη στιγμή είχα ξανά ανακτήσει το ανέκφραστο προσωπείο μου «Γιατί έμπλεξες με αυτούς;»

«Γιατί... Ήθελα να σε βρω.» απάντησε «Όταν εξαφανίστηκες μετά από όσα έγιναν τρελάθηκα. Πραγματικά έχασα το μυαλό μου. Ήθελα να σου μιλήσω, να σου εξηγήσω... Αλλά δεν σε έβρισκα πουθενά και τότε έκανα μια συμφωνία με τους Dragons. Ένας από τους όρους της συμφωνίας όμως ήταν να μην σου κάνουν κακό, κάτι που έκαναν και με εκνεύρισε πολύ...» το βλέμμα του βρήκε το δικό μου. Σκοτεινό, κενό, επικίνδυνο.

«Sky δεν ήθελα να σου κάνουν κακό. Αν ήξερα τι σου είχαν κάνει δεν θα τους βοηθούσα να σε βρουν. Δεν θα έπαιρνα το μέρος τους.»

«Ναι, όμως ήθελες να με πληγώσεις. Ξανά. Αιχμαλώτισες τους Five, βοήθησες στην απαγωγή μου από τους Dragons, τραυμάτισες την φίλη μου και έστειλες τον Lex στο νοσοκομείο. Ήθελες να με σκοτώσεις...» χρειάστηκε να πάρω μια βαθιά ανάσα πριν ξεστομίσω το τελευταίο. Δεν προσπάθησε να αρνηθεί τίποτα από αυτά. «Έκανες πολλά και δεν νομίζω πως--»

«Δεν ζητώ την συγχώρεση σου Sky. Δεν την αξίζω. Το μόνο που ήθελα ήταν να σου πω την αλήθεια μετά από όλο αυτόν τον καιρό. Ίσως το γεγονός ότι υπάρχει μια περίπτωση να πεθάνω να με κάνει να τα λέω όλα αυτά αλλά θέλω να τα ξέρεις...»

Τα μάτια του σκοτείνιασαν ακόμα περισσότερο «Ο δεύτερος λόγος που μπήκα στους Dragons ήταν επειδή με ανάγκασε ο πατέρας μου. Έμπλεξε μαζί τους και όταν πλέον δεν είχε χρήματα να πληρώσει τα ναρκωτικά που έπαιρνε από αυτούς, αποφάσισε να δώσει εμένα ως αντάλλαγμα, με αυτόν τον τρόπο τους γνώρισα κιόλας. Μέχρι τότε είχα καταφέρει να μάθω να χειρίζομαι τα όπλα και να παλεύω σε παράνομους αγώνες πυγμαχίας. Θεώρησαν δίκαιη την ανταλλαγή και άφησαν αυτό το κάθαρμα να ζήσει.»

Ο πατέρας του Leon. Τον είχα δει μόνο δύο φορές μέσα στους μήνες που ήμασταν μαζί και μπορούσα να πω πως πάντα κάτι πάνω του με τρόμαζε. Και τις δυο φορές που τον είχα συναντήσει τυχαία στο σπίτι του Leon ήταν μεθυσμένος, έλεγε ασυναρτησίες, παρατούσε και έβριζε συχνά τον γιο του. Ήταν ένα μαύρο χάλι που ποτέ δεν υπήρξε αληθινός πατέρας για τον Leon ο οποίος αναγκαζόταν από πολύ μικρός να δουλεύει για να βγάζει χρήματα που έφταναν μονάχα για τα απαραίτητα.

Θυμάμαι πως τότε τον παρακαλούσα να φύγει από εκείνο το μέρος, να πάει να ζήσει με την μητέρα του που ζούσε σε άλλη πολιτεία και είχε ξανά φτιάξει την ζωή της, ή να έρθει να μείνει μαζί μου. Από το τότε εφηβικό, αφελή και επαναστατικό μυαλό μου είχε περάσει μέχρι και η ιδέα να παρατήσω ακόμα και τους Five και να το σκάσω μαζί του στο άγνωστο.

Και ίσως και να το έκανα αν τα πράγματα δεν έπαιρναν την τροπή που πήραν τελικά.

«Έκανες το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου όταν τους εμπιστεύτηκες.» είπα κοιτώντας έξω από το παράθυρο την στιγμή που σταγόνες βροχής άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους και να δημιουργούν διαφανή σχέδια στο γυαλί.

«Όχι...» το βλέμμα του στράφηκε επίσης έξω από το παράθυρο. Κενό και άδειο. Ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι δεν ένιωθε τίποτα πλέον καθώς ξεστόμιζε τις επόμενες λέξεις του «Το μεγαλύτερο μου λάθος ήταν να σε αφήσω να φύγεις. Να σε προδώσω με τέτοιον τρόπο. Να σε αφήσω να πιστέψεις ότι είμαι ένα τέρας.»

«Δηλαδή δεν είσαι;» η φωνή μου έσταξε την ίδια ποσότητα δηλητήριου που έσταξε και το βλέμμα του καθώς έβρισκε το δικό μου.

Σηκώθηκα όρθια από εκείνον τον καναπέ, αγνοώντας το τρέμουλο που ένιωσε ολόκληρο το σώμα μου από μόνο ένα βλέμμα μισούς από αυτόν.

Προχώρησα προς την πόρτα αφήνοντας τον πίσω μου, αρπάζοντας μαζί μου ένα όπλο που είχα αφήσει στο τραπέζι «Αρκετά τα είπαμε. Αν ζήσω, μην με ξανά ενοχλήσεις.»

Καθώς γυρνούσα το πόμολο και χωρίς να το περιμένω ένιωσα το δυνατό του χέρι να τυλίγεται γύρω από το δικό μου και την πλάτη μου να συναντά με τόση δύναμη τον τοίχο που άκουσα τα κόκκαλα μου να τρίζουν. Έβγαλα ένα βαθύ μουγκρητό εξαιτίας του πόνου των πρόσφατων, ακόμη ανοιχτών πληγών μου και έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά. Όταν τα ξανά άνοιξα, το πρόσωπο του Leon βρισκόταν μονάχα μερικές ίντσες μακριά από το δικό μου, ενώ ένα μικρό μαχαίρι βρισκόταν στον λαιμό μου.

Έχασα την ανάσα μου απευθείας νιώθοντας την αιχμηρή λεπίδα του να βρίσκεται τόσο κοντά στην σάρκα μου.

Έκανα να μιλήσω όμως με διέκοψε αμέσως «Μπορεί να είμαι στα αλήθεια ένα τέρας όπως νομίζεις...» τα μάτια του ήταν τόσο ψυχρά που με έκαναν να κρυώνω «Αλλά τουλάχιστον δεν πρόκειται να σε αφήσω να πεθάνεις απόψε.»

Δεν έχασα οπτική επαφή καθώς το χέρι μου κατέβηκε προς την τσέπη του δερμάτινου τζάκετ μου «Δεν το κάνεις πολύ απλά επειδή δεν είμαι διατεθειμένη να πεθάνω για εσένα. Αν ήθελα να πεθάνω για εσένα, θα με άφηνες να το κάνω μόνο για να γευτείς αυτή την αρρωστημένη ικανοποίηση.» τράβηξα το όπλο ήσυχα «Όμως είσαι τόσο εγωιστής που δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι αυτή την φορά θα θυσιαστώ για κάποιον άλλον και όχι για εσένα.»

Ένιωθα την λεπίδα σχεδόν να σκίζει την σάρκα αλλά αυτό δεν με φόβιζε καθόλου. Έφερα το πρόσωπο μου ακόμα πιο κοντά στο δικό του.

«Για εσένα Leon...» τα χείλη μου σχεδόν άγγιζαν τα δικά του και για μια στιγμή τον είδα να τα χάνει.

Άλλα όσο απαλά κι αν ήταν τα χείλη μου ενάντια στα δικά του, το λόγια μου ήταν αυτά που ήταν σκληρά και έσταζαν δηλητήριο.

«Δεν θα έκανα ούτε ένα βήμα στην κόλαση.»

Εκμεταλλεύτηκα το γεγονός ότι το μυαλό του είχε παραλύσει εκείνη την στιγμή για να τοποθετήσω με σταθερές κινήσεις την κάννη του όπλου στον κρόταφο του.

«Άλλα μπορούμε να κάνουμε μαζί αυτό το βήμα.» Το βλέμμα του στράφηκε για λίγο προς το χέρι μου που κρατούσε σταθερό το όπλο και όταν επιτέλους γύρισε στην θέση του, στα χείλη μου απλώθηκε ένα πλατύ χαμόγελο «Είναι δική σου η απόφαση. Μετακινείς αυτό το μαχαίρι ακόμα ένα χιλιοστό προς το δέρμα μου και εγώ σε πυροβολώ απευθείας.»

Ο δείκτης μου στάθηκε στην σκανδάλη καθώς ταυτόχρονα ένα υπόκοσμο γέλιο έβγαινε από τα βάθη της ψυχής μου και τότε καθώς τον κοιτούσα στα μάτια να με κοιτάει με αυτό το τρελό βλέμμα, γεμάτο μίσος που τον κοιτούσα κι εγώ συνειδητοποίησα πόσο ίδιοι ήμασταν...

Δύο ξεχασμένες, χαμένες ψυχές σε μια ατελείωτη τρέλα σε έναν κόσμο καταδικασμένο από ανθρώπους σαν εμάς.

«Τι λες μωρό μου; Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος;»

Την στιγμή που έκανε να μιλήσει, η εξώπορτα άνοιξε αποκαλύπτοντας το σοκαρισμένο πρόσωπο του Derek. Ο Leon δεν έκανε καμιά κίνηση, ούτε καν έριξε έστω μια ματιά προς το μέρος του σε αντίθεση με εμένα που βρήκα την ευκαιρία να τον απομακρύνω από πάνω μου.

Πλησίασα προς το μέρος του, αφήνοντας αυτό που έγινε πριν να εξατμιστεί, και με αληθινή ανησυχία τον ρώτησα «Έχουμε κανένα νέο;»

Ο Derek είχε το βλέμμα του στυλωμένο πίσω μου καθώς απαντούσε «Είναι κάποιος κάτω που θέλει να σου μιλήσει.»

Η απάντηση του με προβλημάτισε. Με γρήγορα βήματα, σαν να ξέφευγα από κάποια φυλακή, κατέβηκα γρήγορα την σιδερένια σκάλα και αγνοώντας την βροχή βγήκα έξω, ακούγοντας ταυτόχρονα τα βήματα του Derek από πίσω μου να με ακολουθούν.

Αυτό που αντίκρισα έξω από την πόρτα ήταν η πλάτη ενός ψηλού άνδρα. Γύρισε προς το μέρος μου καθώς κατέβαινα τα εξωτερικά σκαλιά. Ήταν γύρω στα τριάντα, τα μάτια του ήταν σκοτεινά και το μισό του πρόσωπο ήταν κατεστραμμένο -ίσως από φωτιά- ενώ ένα μεγάλο, αδιάκριτο τατουάζ ενός πράσινου δράκου ήταν ζωγραφισμένο στην κατεστραμμένη πλευρά.

Ούτε εγώ ξέρω πως κρατήθηκα να μην στρέψω το όπλο που είχα ετοιμάσει για τον Leon, προς το μέρος του καθώς το βλέμμα του με σκάναρε από την κορυφή ως τα νύχια. Και μόνο που γνώριζα ότι ένα μέλος των Dragons στεκόταν ακριβώς μπροστά μου και με κοιτούσε με έναν τέτοιο τρόπο, το αίμα έβραζε στις φλέβες μου.

Ο άγνωστος, ανατριχιαστικός άνδρας χαμογέλασε ελάχιστα καθώς γυρνούσε το βλέμμα του στο δικό μου «Είσαι στα αλήθεια η κόρη του Brody Anderson.»

Στο άκουσμα της βραχνής, απαίσιας φωνής να λέει αυτό το όνομα τα δάχτυλα μου έσφιξαν γύρω από το όπλο που βρισκόταν ξανά στην τσέπη μου «Τι θέλεις;»

«Ψάχνεις τον αγαπημένο σου έτσι δεν είναι;» Το βλέμμα του έπεσε πάνω στον Derek και θα ορκιζόμουν πως αν τα μάτια μπορούσαν να βγάλουν ήχο τα δικά του θα γελούσαν.

«Πού βρίσκεται; Τι του κάνατε;» έκανα ένα βήμα προς το μέρος και ταυτόχρονα αυτός έκανε ακόμα ένα πίσω.

«Αν είσαι διατεθειμένη να ρισκάρεις την ζωή σου για αυτόν, θα μπορέσεις να δεις και μόνη σου με τα ίδια τα μάτια σου...» το πρόσωπο του σοβάρεψε «Τα οποία έχουν παρεμπιπτόντως το ίδιο χρώμα με αυτά του πατέρα σου. Δεν θέλω καν να φανταστώ πως είναι να κοιτάς κάθε μέρα στον καθρέφτη και να βλέπεις αυτόν. Λύσε μου μια απορία... Νιώθεις έστω και λίγες τύψεις που ευθύνεσαι εσύ για τον θάνατο του;»

Ούτε το κράτημα του Derek γύρω από τον καρπό μου ήταν αρκετό για να με κρατήσει από το να βγάλω το όπλο από την θέση του, να οπλίσω πολύ γρήγορα και να το στρέψω προς την κατεύθυνση του.

«Πες τι θέλεις και πήγαινε στον διάολο πριν σε στείλω εγώ!»

Αυτός γέλασε, ωστόσο είδα για μια στιγμή να αντανακλάται στα μάτια του ο φόβος πριν χαθεί. Έκανε ακόμα ένα βήμα και έπειτα ένα άλλο καθώς άπλωνε τα χέρια του.

«Πήγαινε στην δυτική πλευρά, στην οδό με τις νάρκες τα μεσάνυχτα. Εκεί θα βρεις αυτό που θέλεις...» τα βήματα συνέχισαν προς τα πίσω.

Χωρίς να κοιτάξει οπουδήποτε αλλού, οι άκρες των χειλιών του ανασηκώθηκαν ξανά χαρίζοντας μου ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο.

«Θα δώσω τους χαιρετισμούς σου στον πατέρα σου.» είπε.

«Καλή τύχη, θα την χρειαστείς.» χαμογέλασε ακόμα περισσότερο.

Και πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω το πόσο γρήγορα κύλησε ο χρόνος, ένα απερχόμενο φορτηγό που έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα τον παρέσυρε μαζί του.

Χρειάστηκε η τσιρίδα μιας περαστικής γυναίκας και το κλάμα ενός νεογέννητου μωρού για να επανέλθω ξανά στην μακάβρια πραγματικότητα.

Ο δρόμος είχε γεμίσει με αίματα, τα άψυχα μάτια του άνδρα κοιτούσαν προς το μέρος μου χωρίς όμως να εστιάζουν κάπου.

Ίσως να έβλεπε όλη την ζωή του να ξετυλίγεται μπροστά του σαν ταινία, ίσως να χαιρόταν, ίσως και να πονούσε καθώς προχωρούσε προς το ατελείωτο τούνελ...

«Πήγαινε με εκεί.» είπα στον Derek χωρίς να τον κοιτάω.

«Sky--» προσπάθησε να με λογικέψει. Λίγο ήξερε πως ήταν ήδη πολύ αργά για αυτό.

«Απλά κάντο.» του ξανά ζήτησα αυτή την φορά πιο απαιτητικά.

Μια ακόμα γνώριμη φωνή έφτασε στα αυτιά μου «Το αυτοκίνητο θα είναι έτοιμο σε λίγο.» απάντησε ο Leon.

«Είσαι τρελός;» Τον ρώτησε με εμφανή σύγχυση ο Derek, ωστόσο ο Leon δεν έκανε τον κόπο να απαντήσει και απλά γύρισε από την άλλη.

Ήξερα πως εκείνη την στιγμή με καταλάβαινε. Ήταν από τους λίγους που γνώριζαν πως όταν τα μάτια μου έχαναν την λάμψη τους, ήμουν έτοιμη για τα πάντα.

Ήταν καιρός να μπει ένα τέλος σε όλο αυτό.

Λίγο βέβαια ήξερα τότε ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

[...]

Φτάσαμε στην ερημωμένη περιοχή λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Η βροχή είχε σταματήσει αφού πρώτα είχε καθαρίσει όλα τα αίματα από τον δρόμο που αφήσαμε πίσω μας με το πτώμα.

Δεν σκεφτόμουν απολύτως τίποτα καθώς έβγαινα έξω από το αυτοκίνητο. Τα μαύρα ρούχα μου χάνονταν μέσα στην νύχτα , η κουκούλα μου κάλυβε σχεδόν ολόκληρο το πρόσωπο μου. Τα μοναδικά όπλα που κουβαλούσα μαζί μου ήταν το πιστόλι που είχα πάντα μαζί μου από τότε που μου το είχε δώσει ο πατέρας μου εκείνη την νύχτα , περασμένο στην ζώνη μου και ένα μαχαίρι των Five το οποίο ήταν κρυμμένο στο εσωτερικό της μπότας μου.

Το κτήριο μπροστά μου ήταν τεράστιο, ωστόσο γνώριζα ήδη πως αυτό που έβλεπα δεν ήταν τίποτα σε αυτό που υπήρχε μέσα. Αντί για εξωτερικά φώτα, ήταν περιτριγυρισμένο από αναμμένους πυρσούς, πράγμα που το έκανε πιο τρομακτικό. Τριγύρω υπήρχαν άνδρες με όπλα που φάνταζαν σαν ιππότες που προστάτευαν το κάστρο της φυλακισμένης πριγκίπισσας.

Στην σκέψη πως σε πολύ λίγο εγώ θα γινόμουν αυτή η θλιμμένη πριγκίπισσα, μια ανάμνηση έκανε την εμφάνιση της από τα βάθη του μυαλού μου.

Μια συζήτηση που είχα κάποτε εγώ με τον Damon...

«Ο πατέρας σου είναι ο βασιλιάς της νύχτας, πράγμα που κάνει εσένα πριγκίπισσα!» είπε με πειραχτική φωνή το μικρό αγόρι με τα μαύρα μαλλιά καθώς αναστάτωνε με το χέρι του τις τρίχες των μαλλιών μου καθώς γελούσε.

«Πριγκίπισσα; Δεν θέλω να είμαι πριγκίπισσα! Οι πριγκίπισσες είναι βαρετές!» παραπονέθηκα εγώ καθώς ανέβηκα πάνω σε έναν βράχο προσπαθώντας να αποφύγω τα πειράγματα του. Κάθισα κάτω χαζεύοντας τις βουνοπλαγιές που ήδη είχαμε διασχίσει καθώς άρπαξα ένα σπασμένο ξυλαράκι από το έδαφος.

«Και τι θες να γίνεις δηλαδή;» ρώτησε ο Damon με κοροιδευτική φωνή καθώς έγερνε ενάντια σε ένα δέντρο γεμάτο με ροζ μπουμπούκια.

Σήκωσα το ξύλο προς το μέρος του κάνοντας μια αποτυχημένη πολεμική κίνηση που είχα δει σε μια ταινία με σπαθιά και δράκους «Θέλω να γίνω πολεμίστρια! Γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορώ να προστατέψω τον λαό μου!» απάντησα με ενθουσιασμό.

Ωστόσο αυτός γέλασε ενώ προσπάθησε να σκαρφαλώσει σε εκείνο το δέντρο με τα κοντά ξυλαράκια που είχε για χέρια. «Είσαι ανόητη! Τα κορίτσια δεν μπορούν να γίνουν πολεμιστές.»

Σκυθρώπιασα αλλά αμέσως μετά χαμογέλασα αποκαλύπτοντας τα δύο σπασμένα μπροστινά μου δόντια «Ο μπαμπάς λέει ότι ο καθένας μπορεί να γίνει οτιδήποτε θέλει, αρκεί να το πιστέψει και να παλέψει για αυτό!» είπα με ενθουσιασμό καθώς πλησίασα και εγώ προς εκείνο το δέντρο.

«Άρα αυτό σημαίνει ότι κι εγώ μπορώ να πάω στο διάστημα;» ο Damon γύρισε να με κοιτάξει με τα γαλανά μάτια του να φωτίζονται με ενθουσιασμό καθώς χαμογέλασε πλατιά. Τα σιδεράκια που υπήρχαν στα λευκά δόντια του έλαμψαν έτσι όπως το φως του ήλιου έπεφτε πάνω τους.

Τον χτύπησα στο κεφάλι απαλά «Εσύ είσαι τόσο βλάκας που με το που πατήσεις το πόδι σου στο φεγγάρι, θα φαγωθείς από τους εξωγήινους σε δευτερόλεπτα!»

Γέλασα και αυτός μούτρωσε σταυρώνοντας τα κοκκαλιάρικα χέρια του θυμωμένος «Δεν υπάρχουν εξωγήινοι.»

Ανασήκωσα τους ώμους μου κοιτώντας για μια στιγμή τον καταγάλανο ουρανό «Κάποιες φορές εύχομαι να υπήρχαν. Θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτεροι από τους ανθρώπους.» του απάντησα καθώς προσπαθούσα να πηδήξω όσο πιο ψηλά μπορούσα έτσι ώστε να φτάσω το κοντύτερο κλαδί του δέντρου και να σκαρφαλώσω πάνω «Έλα, βοήθα με να ανέβω και μετά θα σε τραβήξω πάνω μαζί μου»

«Και πως ξέρω εγώ πως αν εσύ καταφέρεις να ανέβεις θα με τραβήξεις και εμένα πάνω;»

Γύρισα να τον κοιτάξω με τα τότε λαμπρότερα, πράσινα μάτια μου καθώς τον έπιασα από το χέρι «Είμαστε φίλοι, αληθινοί φίλοι. Και οι αληθινοί φίλοι δεν παρατάνε τους φίλους που τους στάθηκαν σε κάθε δυσκολία, όσο ψηλά και αν φτάσουν.» πέρασα τα χέρια μου μέσα από τα πυκνά μαύρα μαλλιά του καθώς του χάρισα ένα χαμόγελο «Δεν θα σε παρατήσω ποτέ Damon.»

Τα μάγουλα του απέκτησαν μια ροζ απόχρωση που τον έκανε ακόμα πιο γλυκό από ότι ήδη ήταν «Ο,τι και αν γίνει; Το υπόσχεσαι;»

Έσφιξα το χέρι του μέσα στο μικροσκοπικό δικό μου «Το υπόσχομαι.»

Από τότε κιόλας κατάλαβα πόσο εύκολο ήταν να σπάσουν αυτές οι υποσχέσεις.

Μπορεί να έσπασα αυτή την υπόσχεση όμως και αυτή στην συνέχεια έσπασε εμένα γεμίζοντας με με τύψεις και δάκρυα που κυλούσαν ελεύθερα στο πρόσωπο χωρίς να υπάρχει ένα χέρι να τα σκουπίσει, να διώξει τον πόνο μακριά.

Προχώρησα μερικά βήματα μπροστά. Οι Dragons με είχαν καταλάβει και με κοιτούσαν από ψηλά. Στα σκοτεινά πρόσωπα τους ένα χαμόγελο τρόμαζε την νύχτα.

Μακριά, κάπου στο βάθος της απέναντι πλαγιάς βρίσκονταν οι Wolves. Ο καπνός της φωτιάς που είχαν ανάψει για να ζεσταίνονται μόλυνε την ατμόσφαιρα. Μπορούσα σχεδόν να νιώσω τα δακρυσμένα μάτια της Spencer πάνω μου, να ακούσω την φωνή του Lex από χιλιόμετρα μακριά να με φωνάζει να μην το κάνω.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και σήκωσα το κεφάλι μου την στιγμή που μια γυναίκα των Dragons με πλησίασε με αργό, γεμάτο αυτοπεποίθηση, βήμα.

Άρπαξε το όπλο από το χέρι μου, κρύβοντας το στο σακίδιο της. Σήκωσε τα μαύρα μάτια της πάνω μου αντικρίζοντας το ανέκφραστο πρόσωπο μου.

Στην συνέχεια έσκυψε και τράβηξε το μαχαίρι από την μπότα μου. Το κούνησε μπροστά στο πρόσωπο μου επιδεικτικά με ένα στραβό χαμόγελο «Αυτά δεν θα τα χρειαστείς, είσαι ένα όπλο από μόνη σου.»

Το πρόσωπο μου παρέμεινε ανέκφραστο ακόμα και αν χιλιάδες σκέψεις τριγυρνούσαν στο κεφάλι μου. Η άγνωστη κοπέλα άρχισε να περπατάει μπροστά περιμένοντας με να κάνω το ίδιο. Δεν είχα διασχίσει ούτε την μισή διαδρομή όταν ένα χέρι τυλίχθηκε γύρω από το δικό μου, κάνοντας με να σταματήσω.

«Μπορώ να σου μιλήσω για λίγο;» το μάτια του Derek έλαμπαν στο φως της φλόγας.

Γύρισα το κεφάλι μου μπροστά για να δω την κοπέλα με τα σκουρόχρωμα μαλλιά να μας κοιτάει. Άνοιξα το στόμα μου αλλά αυτή αμέσως σήκωσε το χέρι της σταματώντας κάθε λέξη που ήταν έτοιμη να βγει «Μόνο πέντε λεπτά.» και γύρισε την πλάτη της.

Γύρισα την προσοχή μου ξανά προς τον Derek. Το χέρι του δεν είχε αφήσει ακόμα το δικό μου. Τα μάτια του στάθηκαν στα δικά μου, η ανησυχία διακρινόταν μέσα στις μπλε θάλασσες «Πώς θα ξέρουμε ότι θα είσαι καλά;»

Δάγκωσα το κάτω χείλος μου ενώ ταυτόχρονα ένιωσα τον λαιμό μου να ξεραίνεται «Δεν θα το ξέρετε γιατί δεν πρόκειται να κάνετε βήμα εκεί μέσα. Δεν θα σας αφήσω να ρισκάρετε για εμένα, κάνατε ήδη αρκετά.»

Έκανα να τραβήξω το χέρι μου όταν το άγγιγμα του ξεκίνησε να με καίει αλλά αυτός αρνήθηκε να με αφήσει «Και τι θα κάνω εγώ χωρίς εσένα;»

Η ανάσα μου στάθηκε στον λαιμό. Τι θα κάνω εγώ χωρίς εσένα...

«Θα ζήσεις» του απάντησα και αυτομάτως ένιωσα σαν να άκουγα τα λόγια του πατέρα μου εκείνη την ημέρα που με παρακαλούσε να ζήσω εγώ για αυτόν.

«Αν πεθάνω, θα ζήσεις για εμένα. Θα γυρίσεις τον κόσμο, θα γνωρίσεις μια όμορφη και γλυκιά κοπέλα με την οποία θα κάνετε μια υπέροχη οικογένεια. Θα γίνεις αυτό που πάντα ήθελες και θα κάνεις τον εαυτό σου να αισθανθεί περήφανο για εσένα. Θα νικήσεις τους δαίμονες σου και σε λίγο καιρό θα με θυμάσαι μόνο ως το κορίτσι που τάραξε την ζωή σου και έπειτα εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.»

Οι παλάμες μου αγκάλιασαν το πρόσωπο του. Τα μάτια του γυάλισαν σαν διαμάντια.

«Κάνε μου μόνο αυτή την χάρη. Και πες σε όλους... Στους Five, στην Alice, στον Lex, στην Jenna, στους Wolves και αν τύχει και συναντήσεις ποτέ κάποιον από τους Dark Hunters... Ότι τους αγαπώ και ότι δεν ήθελα ποτέ να τους πληγώσω.» τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του και κοίταξα πίσω του.

Ο Leon βρισκόταν εκεί με ένα τσιγάρο στο χέρι, το πρόσωπο του ήταν ανέκφραστο αλλά ήξερα πως μέσα του, τουλάχιστον ένα κομμάτι του εαυτού του, πονούσε. Δεν ήταν το τέρας που όλοι πίστευαν πως είναι.

Ήταν κάτι πολύ παραπάνω. Και ακόμα και τώρα, έπειτα από όλα όσα έγιναν, συνέχιζα να πιστεύω ότι άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία από την ζωή.

«Μην τον αφήσεις να πεθάνει.» ψιθύρισα στο αυτί του κρατώντας τον ακόμα στην αγκαλιά μου «Βοήθησε τον να γίνει καλύτερος άνθρωπος.» συνέχισα αναφερόμενη στον Leon.

«Και επίσης...» έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου καθώς προσπαθούσα να ηρεμήσω «Μην επιτρέψεις στον Trevor να έρθει να με βρει. Ζητά του να κάνει όλα όσα σου ζήτησα εγώ να κάνεις. Ζητά του να ζήσει για εμένα και να παλέψει για αυτά που πραγματικά αξίζουν.»

Εγώ δεν είμαι ένα από αυτά...

«Sky--»

«Κοπελιά, τελείωσαν τα πέντε λεπτά.» η κοπέλα τον Dragons διέκοψε τα λόγια του Derek.

Βγήκα από την αγκαλιά του δίνοντας του ταυτόχρονα ένα φιλί στο μάγουλο.

Το χέρι του με τράβηξε ξανά πίσω όταν έκανα να απομακρυνθώ. Το χρώμα των ματιών του είχε πλέον σκουρίνει και ήξερα ήδη πως τα επόμενα λόγια του θα με πλήγωναν.

«Είσαι πραγματικά έτοιμη να θυσιάσεις τα πάντα για έναν έρωτα καταδικασμένο;»

Τον κοίταξα για ένα ακόμη λεπτό -ίσως και παραπάνω- ανέκφραστη, συλογιζόμενη αυτό που είπε.

Έναν έρωτα καταδικασμένο...

«Δεν το κάνω μόνο για αυτό. Δεν το κάνω μόνο για έναν έρωτα που αν συνεχιστεί θα μας οδηγήσει και τους δύο στον θάνατο.» τα λόγια μου πετούσαν σαν πουλιά, έφευγαν από το στόμα μου χωρίς να τα ελέγχω.

«Το κάνω γιατί ο Trevor έχει άτομα πίσω που τον αγαπάνε. Έχει την αδερφή του, τους φίλους του, την ομάδα του, έχει ένα μέλλον που αν το εκμεταλλευτεί σωστά μπορεί να τον λυτρώσει. Για εμένα από την άλλη, είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο...»

Θέλω να ζήσει, να ανακτήσει τον εαυτό του, να είναι μαζί με τους δικούς του και να αγαπήσει. Να αγαπήσει αληθινά ένα κορίτσι που θα μπορεί να του δώσει τα πάντα και να τον κάνει χαρούμενο. Που θα τον κάνει να χαμογελάει και να χαίρεται που είναι ζωντανός. Που να του χαρίσει μια οικογένεια και θα του δώσει την ευκαιρία να γίνει ο πατέρας σε εκείνα τα παιδιά, που πάντα ήθελε αλλά ποτέ δεν είχε. Που θα είναι μαζί του μέχρι τον θάνατο...

Που θα καταφέρει να κάνει την καρδιά του να βρίσκεται στα χέρια της, να πονάει για αυτή και να χτυπάει μόνο για αυτή.

Και καθώς έλεγα το αντίο και άνοιγα τον δρόμο προς την κόλαση, ευχόμουν να μπορούσα εγώ να του τα πω όλα αυτά.

Ευχόμουν να ήμουν εγώ αυτό το κορίτσι.

Αλλά καθώς οι πύλες της κόλασης άνοιγαν, τα κεφάλια από τους δαίμονες γύριζαν αργά προς το μέρος μου, οι φλόγες έφταναν ως το ταβάνι και ο χειρότερος μου εχθρός μου χαμογελούσε με ένα μαχαίρι στο χέρι...

Ήξερα πως εκείνο το κορίτσι δεν θα γεννιόταν ποτέ μέσα μου.

Δεν κοιτούσα αριστερά και δεξιά καθώς συνέχιζα να προχωράω μπροστά.

Μακρινές φωνές έφταναν στα αυτιά μου από γύρω μου αλλά δεν έδωσα σημασία σε καμία. Δεκάδες μάτια βρίσκονταν στυλωμένα πάνω μου, ανέκφραστα σαν να μην εμπιστεύοντουσαν την αίσθηση της όρασης.

Μόνο μια στιγμή στάθηκα για λίγο ακίνητη και φοβισμένη.

Την στιγμή που άκουσα την φωνή του να φωνάζει το όνομα μου από μακριά και στην συνέχεια να με παρακαλάει νοητά να μην το κάνω.

Σχεδόν μπορούσα να μυρίσω το αίμα πάνω στην σάρκα του, να δω το πρόσωπο του κατεστραμμένο από τα χτυπήματα και το δέρμα του γδαρμένο από αιχμηρό μαχαίρι.

Όλα αυτά μπορούσα να τα φανταστώ, ωστόσο δεν είχα το θάρρος να γυρίσω να τον κοιτάξω.

Δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να χαθεί σε εκείνο το έντονο πράσινο χρώμα του ποτισμένου γρασιδιού. Του ατελείωτου δάσους γεμάτο με καταπράσινα υγιή δέντρα και λουλούδια.

Ήμουν γενναία, αλλά όχι αρκετά γενναία για να αντικρίσω κάτι τέτοιο.

Κράτησα το βλέμμα μου πάνω στον ίδιο τον διάβολο καθώς συνέχισα να προχωράω. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για να μην επιτρέψω στα πόδια μου να τρέξουν προς το μέρος του πληγωμένου αγοριού με τα μαύρα μαλλιά, τα τατουάζ και τα πράσινα μάτια.

«Είσαι έτοιμη;» το ανατριχιαστικό χαμόγελο του έκανε το αίμα στις φλέβες μου να καίει από οργή.

Όχι, όχι, όχι ακουγόταν η φωνή από πίσω καθώς προσπαθούσε να παλέψει για να έρθει σε εμένα.

Δεν απάντησα, δεν είπα λέξη γιατί ήξερα πως αν άνοιγα το στόμα μου, το πρώτο δάκρυ θα έσταζε. Και εγώ δεν ήμουν γεννημένη από μια καταστροφή για να κλαίω.

Άπλωσα το χέρι μου μπροστά καθώς κατέβασα την μαύρη κουκούλα από το πρόσωπο μου. Το μαχαίρι σάλεψε στο ανάμεσα στα δάκτυλα του.

Ή τώρα ή ποτέ είπα στον εαυτό μου.

Ο David είπε κάτι που δεν άκουσα μέσα σε όλη την βαβούρα. Δεν άκουγα τίποτα πέρα από τις βαριές αναπνοές, τις φωνές του νεαρού λύκου και το αίμα μου να κυλάει στις φλέβες μου.

Από μακριά ίσως να άκουσα και την φωνή του πατέρα μου ή τα ουρλιαχτά όλων των νεκρών Five που δήλωναν απογοήτευση.

Το μαχαίρι ακούμπησε τον καρπό μου. Η αιχμηρή μύτη του έκοψε την σάρκα μου. Αίμα έσταξε κάτω.

«Κατέβασε το κεφάλι σου.» απαίτησε ο David.

Δείξε υποταγή. Υποτάξου στους εχθρούς σου.

Μια ζωή για μια άλλη.

Πίεσα τον εαυτό μου να σκύψει το κεφάλι του. Ωστόσο οι σκέψεις όλων εκείνων των νεκρών ανθρώπων, των χαμένων ψυχών που χάθηκαν από τα χέρια των Dragons... Δεν μπορούσα να το κάνω.

Με θράσσος σήκωσα το κεφάλι μου ακόμα πιο ψηλά. Ήξερα πως αυτό θα είχε σοβαρές συνέπειες αλλά δεν φοβόμουν πια. Δεν θα απογοητεύσω κανέναν.

«Μπορείς να πας στον διάολο.» φώναξα μέσα από σφραγισμένα δόντια έτσι ώστε να με ακούσουν όλοι τριγύρω μου.

«Θα το μετανιώσεις πολύ σκληρά αυτό!» είπε εξοργισμένος και την ίδια στιγμή το μαχαίρι έσκισε την σάρκα μου.

Μέσα στον μορφασμό του πόνου μου όμως χαμογέλασα.

Και τότε ήξερα πως από εδώ και στο εξής δεν θα ήμουν απλά η Skyler Andrea Anderson.

Αλλά μια πολεμίστρια.

Μια πολεμίστρια που πλέον θα πολεμάει και αληθινούς δαίμονες, με σάρκα και οστά. Μια πολεμίστρια που ακόμη και από διαφορετικό στρατόπεδο θα συνεχίσει να μάχεται για τους δικούς της ανθρώπους.

Μια πολεμίστρια που χάνει τον εαυτό της για να επαναφέρει κάποιους άλλους.

Και καθώς το αίμα έσταζε κάτω ήξερα πως από αύριο θα γινόμουν μια άλλη. Θα γινόμουν ένα θανατηφόρο όπλο, χωρίς συναισθήματα. Ένα κορίτσι νεκρό.

Μια άλλη Sky Anderson.

«Ας αρχίσει το παιχνίδι.»

--------------------------------------------------------------

Και ναι... Επιτέλους επέστρεψα μετά από αυτό το αρκετά μεγάλο διάλειμμα που πραγματικά το χρειαζόμουν :)

Αλλά μου λείψατε πάρα πολύ όπως μου έλειψε πάρα πολύ και αυτό εδώ το βιβλίο <3

Εσείς τι κάνετε; Τι νέα; Πώς πάει το σχολείο μέχρι τώρα;
Εσείς στα πανεπιστήμια τι λέει; Πότε αρχίζετε μαθήματα; :')

Εγώ ευτυχώς είμαι πολύ καλά μέχρι τώρα ακόμα και αν η διάθεση μου τελευταία αλλάζει από την μια στιγμή στην άλλη όπως αλλάζει και ο καιρός.

Τα μόνα πράγματα που με σώζουν πλέον είναι τα βιβλία που γεμίζουν την βιβλιοθήκη μου, η μουσική και όλα τα άτομα που έχω γύρω μου και ξέρω πως θα είναι πάντα δίπλα μου όταν τους χρειάζομαι.

Α! Και η σειρά Shadow And Bone που θα βγει στο Netflix τέλη του 2020 με πρωταγωνιστή τον Ben Barnes στον ρόλο του αγαπημένου μου κακου χαρακτήρα του Darkling! :')

Τέλος πάντων... Ξεκίνησε το τρίτο μέρος το οποίο έχω την αίσθηση ότι πολλοί θα αγαπάτε να μισείτε όταν τελειώσει. Αλλά πιστέψτε με, θα βάλω τα δυνατά μου για να το κάνω να αξίζει!

Ένα μικρό σποιλερ για το τι θα γίνει στο τρίτο μέρος είναι ότι πολλοί χαρακτήρες θα αρχίσουν να αλλάζουν. Άλλοι θα δείξουν τον καλό εαυτό τους ενώ άλλοι θα βγάλουν προς τα έξω το σκοτάδι που κρύβεται μέσα τους.

Να σας υπενθυμίσω ότι αγαπώ την "κακιά" Sky οπότε θα έχουμε αρκετά από αυτή στο τρίτο μέρος. Μόνο μην βιαστείτε να την κρίνεται...

Επίσης είχαμε λίγο Sky+Leon...
Ναι, η σχέση αυτών των δύο θα με κάνει διπολική λολ.

Και επειδή χρειάζομαι λίγο την βοήθεια σας...

Τι θα θέλατε να δείτε πριν τελειώσει το βιβλίο;;

Επίσης όπως σας είχα υποσχεθεί...

✨Ήρθε η ώρα του Q&A με τους χαρακτήρες✨

(Όποτε γράψτε ο,τι ερώτηση έχετε)

Sky -->

Trevor -->

Derek -->

Leon -->

Lex -->

Για τους Five (οποιο μέλος θέλετε) -->

Για τους Wolves -->

Για τους Dark Hunters (ακόμα και αν δεν έχουν κάνει την εμφάνιση τους σαν ομάδα) -->

Για τους Dragons (περιμένω να πέσει μίσος εδώ :') -->

Για όποιον άλλον χαρακτήρα θέλετε <3 -->

Και για γενικές απορίες που έχετε σχετικά με την πλοκή -->

Αυτά για σήμερα και θα τα πούμε στο επόμενο κεφάλαιο (λολ ακούγομαι σαν youtuber) που ευελπιστώ να ανέβει σύντομα και όχι μετά από περίπου δυο μήνες χεχε :')

Η συγγραφέας σας στέλνει αγκαλιές και φιλιά <3

-YourDisaster

Bạn đang đọc truyện trên: Truyen4U.Com