~I wanted to tell you all my secrets,but you became one of them instead~

«Trevor;»

Ρώτησα προσπαθώντας να καταλάβω αν είναι στα αλήθεια αυτός.

Αυτός δεν απάντησε και απλά έμενε ακίνητος στην θέση του.

«Ώστε εσύ είσαι...» Μουρμούρισε σαν να διαπίστωσε κάτι και έκανε ένα βήμα πιο κοντά.

Το λιγοστό φως που υπήρχε από το φεγγάρι έπεσε πάνω του και κατάλαβα ότι είναι αυτός.

Κατέβασα το κεφάλι μου κατω, κοιτώντας το ματωμένο έδαφος.

Τον είδα με την άκρη του ματιού μου να κουνάει το κεφάλι του πάνω-κάτω απογοητευμένα χαζεύοντας το πτώμα του αγοριού, που πριν λίγο είχα σκοτώσει.

Δεν σήκωσα στιγμή το κεφάλι μου.

Ένιωθα τόσο... Χάλια.

Αυτός ξεφύσηξε αργά μουρμουρίζοντας κάτι που δεν άκουσα και ρίχνοντας μου μια τελευταία ματιά, άρχισε να περπατάει και πάλι από εκεί που ήρθε.

«Trevor!» φώναξα έπειτα από λίγο και άρχισα να τρέχω γρήγορα προς την κατεύθυνση που έφυγε, αλλά δεν τον βρήκα πουθενά.

Γαμωτο, δεν έπρεπε να το μάθει κανείς.

[...]

Ξεκλείδωσα την πόρτα του σπιτιού μου και μπήκα μέσα.

Ούτε εγώ ξέρω πως κατάφερα να φτάσω μέχρι εδώ.

Έκλεισα ελάχιστα τα μάτια μου από το φως που έβγαζε η λάμπα η οποία ήταν τοποθετημένη πάνω σε ένα τραπεζάκι.

Προσέχοντας να μην ρίξω κάτι κάτω και ξυπνήσω τους άλλους, προχώρησα προς το εσωτερικό του σπιτιού.

Το μάτι μου έπεσε στον καναπέ, όπου εκεί κοιμόταν η θεια Jenna.

Μάλλον θα την πήρε ο ύπνος, περιμένοντας με.

Πάντα ανησυχούσε για εμένα.

Ήξερε ότι για κάποιους ήμουν πολύ σημαντική...

Πήρα μια κουβέρτα από δίπλα και την σκέπασα, προσπαθώντας να μην την ξυπνήσω.

Ανέβηκα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα τα σκαλιά και έφτασα πάνω.

Άκουσα ένα ροχαλητό και κοίταξα από την σχισμή της πόρτας του δωματίου του Lex, μόνο για να τον δω να κοιμάται.

Χαμογέλασα στην εικόνα και προχώρησα προς το μπάνιο.

Κλείδωσα την πόρτα και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη.

Ήμουν χάλια.

Τα μαλλιά μου ήταν άχαρα και είχα μαύρους κύκλους κάτω από τα πράσινα μάτια μου, ενώ αυτά είχαν χάσει το χρώμα τους και ήταν πλέον κόκκινα.

Έβγαλα τα ρούχα μου και μπήκα κάτω από το ντουζ.

Άνοιξα το νερό και το άφησα να τρέχει πάνω μου.

Έτριψα τα χέρια μου, τα οποία είχαν γεμίσει με αίματα από πριν.

Κάτι που έχω συνηθίσει πλέον.

Έπειτα πήγα το σφουγγάρι σε όλο το σώμα μου, προσπαθώντας να καθαριστώ από τα αγγίγματα του ανθρώπου που σκότωσα.

Καταλάθος έτριψα μια πληγή που είχα από τότε, και άρχισε να ματώνει.

Υπάρχουν και πληγές που ποτέ δεν κλείνουν τελικά...

[...]

Ήμουν στον δρόμο για το σχολείο.

Είχα ξυπνήσει πιο νωρίς και επειδή δεν ήθελα η θεια Jenna να αρχίσει την ανάκριση, έφυγα πιο νωρίς.

Στο μυαλό μου εμφανίστηκε μια υπενθύμιση που μου έλεγε ότι έπρεπε να μιλήσω στον Trevor για αυτό που έγινε χθες.

Ξεφυσηξα και πέρασα τις πόρτες του σχολείου.

Μπροστά από το γραφείο του "Διευθυντή" υπήρχε μια ανθοδέσμη με άσπρα λουλούδια, αλλά δεν έδωσα καμιά σημασία.

Ποτέ δεν μετανιώνω που σκοτώνω καθάρματα.

Προχώρησα στον διάδρομο βαριεστημένα, ώσπου ξαφνικά άκουσα ένα κλάμα να προέρχεται από τις τουαλέτες.

Κοντό-στάθηκα λίγο και με την περιέργεια να με έχει κυριαρχήσει, άνοιξα την πόρτα και μπήκα μέσα.

Στην αρχή δεν είδα τίποτα.

Μέχρι που παρατήρησα ένα κορίτσι με κάστανα, πιασμένα κοτσίδα μαλλιά να κλαίει μπροστά στον καθρέφτη.

Δεν με είχε δει ακόμα και συνέχιζε να κλαίει.

«Εμ, είσαι καλά;» την ρώτησα με μια ανησυχία στην φωνή μου, αφού δεν είχε σταματήσει μέχρι τώρα να κλαίει με λυγμούς.

Αυτή κοκκάλωσε για μια στιγμή και άρχισε να σκουπίζει γρήγορα τα μάτια της.

«Ναι κ-καλά είμαι δεν-δεν συμβαίνει τι-τίποτα» είπε με μια σπασμένη φωνή ενώ πήρε λίγο χαρτί από δίπλα της για να σκουπίσει καλύτερα τα μάτια της.

Μου θυμίζει πολύ την Alice.

Γύρισε προς το μέρος μου, προσπαθώντας να χαμογελάσει, αλλά με μεγάλη αποτυχία.

«Απλά να... Ξέρεις έχω πο-πολλά προβλήματα τω-τώρα τελευταία.» συνέχισε κοιτώντας το πάτωμα.

«Οι γονείς μου ει-είναι χωρισμένοι. Ο πατέρας μου είναι παντρεμένος με μια άλλη,κακια γ-γυναίκα και τα περισσότερα παιδιά εδώ πέρα με κοροϊδεύουν για διάφορους λόγους... Αλλά καλύτερα τω-τώρα να σταματήσω να μιλάω για-γιατί δεν ενδιαφέρουν κανέναν τα προσωπικά μου» Είπε και προσπάθησε να γελάσει αλλά αντιμετωπίζοντας μεγάλη δυσκολία, ξέσπασε πάλι σε κλάματα.

Εγώ επειδή δεν άντεχα να την βλέπω να κλαίει, την πήρα αγκαλιά για να ηρεμήσει και άρχισα να της χαϊδεύω τα μαλλιά ταυτόχρονα.

Φαίνεται ότι έχει περάσει και αυτή αρκετά.

Μου θυμίζει εμένα παλιά.

Μόνο που εγώ δεν είχα κανέναν να με σηκώνει όταν έπεφτα.

Έπειτα απο λίγο άρχισε να ηρεμεί και αφού ξανά σκούπισε τα μάτια της, χαμογέλασε.

«Ευχαριστώ»

«Αισθάνεσαι καλύτερα τώρα;»Αυτή εγνεψε θετικά ενώ μάζευε την τσάντα της από κάτω.

«Έλα, πάμε να πάρεις λίγο αέρα» Την έπιασα από το χέρι και αρχίσαμε να προχωράμε στον διάδρομο.

Ο διάδρομος δεν είχε πολλά παιδιά μιας και ήταν ακόμα πολύ νωρίς.

«Πως σε λένε;» Την ρώτησα προσπαθώντας να την κάνω να ξεχαστεί κάπως.

«Vanessa. Και εσύ πρέπει να είσαι η Sky, σωστά;»ρώτησε ενώ πλέον φαινόταν καλύτερα από πριν.

«Ναι... Πως το ξέρεις;» ρώτησα με μια στάλα ανησυχίας στην φωνή μου.

Κανε μόνο να μην είπε κάτι ο Trevor.

Αυτή χαμογέλασε «Έγινες διάσημη από την πρώτη στιγμή που πάτησες το πόδι σου εδώ, με τον καλό τρόπο φυσικά».

Εγώ ξεφύσηξα από ανακούφιση και χαμογέλασα.

Πάλι καλά.

«Γειά σας κορίτσια!» Άκουσα μια φωνή να λέει ευδιάθετα και είδα τα δύο άλλα αγόρια που είχα γνωρίσει από το Grill να έρχονται προς το μέρος μας, χαμογελώντας.

«Γειά σου Sky, γεια σου Vanessa» είπε ο Adam με ένα χαμόγελο και κράτησε το βλέμμα του λίγο παραπάνω στην Vanessa, η οποία κοκκίνισε.

Εγώ κοιτάχτηκα με τον Dave ο οποίος είχε το ίδιο βλέμμα με εμένα.

Και αρχίσαμε να γελάμε μεταξύ μας.

Οκ... Κάτι παίζετε εδώ.

Αρχίσαμε να συζητάμε για λίγο σχετικά με διάφορα θέματα.

Μπορεί η πρώτη συνάντηση μαζί τους να μην σου γεμίζει το μάτι αλλά οι άνθρωποι δεν είναι πάντα όπως φαίνονται.

Και αυτό είναι κάτι, που εγώ γνωρίζω πολύ καλά.

Ξαφνικά από δίπλα μας πέρασε ο Trevor ο οποίος δεν μας έριξε ούτε ένα βλέμμα.

Φαινόταν θυμωμένος με κάτι.

«Επ! Που πας ρε μεγάλε;» ρώτησε ο Dave αλλα δεν πήρε καμια απάντηση.

«Συγγνώμη κορίτσια αλλά θα πρέπει να πηγαίνουμε» συνέχισε ο Dave έχοντας ένα ανήσυχο βλέμμα και τραβώντας τον Adam άρχισαν να προχωράνε προς το μέρος που είχε πριν λίγο φύγει ο Trevor.

Πρέπει να βρω έναν τρόπο για να του μιλήσω.

«Λοιπόν, πάμε μέσα;» Ή φωνή της Vanessa με έβγαλε από τις σκέψεις μου και κουνώντας το κεφάλι μου θετικά ξεκινήσαμε να περπατάμε προς την αίθουσα.

[...]

Προχώρησα προς το ντουλαπάκι μου για να αφήσω επιτέλους τα βιβλία μου.

Οι έξι ώρες πέρασαν βασανιστικά αργά όπως πάντα.

Όλη την ώρα στο μυαλό μου ήταν κολλημένα δύο πράγματα...

Πρώτον, πως θα εξηγήσω στον Lex και στην θεια για αυτό που έγινε.

Και δεύτερον... Πως θα καταφέρω να μιλήσω στον Trevor.

Όχι ότι με νοιάζει τι σκέφτεται αυτός,απλά θέλω να "αγοράσω" την σιωπή του.

Αν αρχίσει να μαθαίνετε θα είναι χειρότερα.

Άνοιξα το ντουλαπάκι και είδα ένα χαρτί να πέφτει από μέσα καταλήγοντας στο πάτωμα.

Με μια έκφραση απορίας το σήκωσα και το άνοιξα.

Σήμερα μετά το σχολείο, συνάντησε με στο καφέ στην γωνία.
Θέλω εξηγήσεις.

-Trevor

Άνοιξα ελαφρά το στόμα μου από έκπληξη.

Δεν περίμενα να δω κάτι τέτοιο.

Έκλεισα το ντουλαπάκι και έβαλα το χαρτί στην τσέπη μου ξεφυσώντας.

Έκλεισα τα μάτια μου και ακούμπησα την πλάτη μου πάνω του.

Θα πρέπει να του πω την αλήθεια.

[...]

Μόλις είχα φτάσει στο μέρος συνάντησης.

Ήταν μια μικρή καφετέρια όχι πολύ μακριά από το σχολείο.

Είχε σχετικά λίγο κόσμο και τα περισσότερα τραπέζια ηταν έξω.

Σάρωσα το μέρος με το βλέμμα μου προσπαθώντας να πετύχω τα πράσινα μάτια του.

Τελικά τον εντόπισα σε ένα εξωτερικό τραπέζι στο βάθος να καπνίζει ενώ ταυτόχρονα πείραζε το διακοσμητικό γλαστράκι που υπήρχε πάνω στο τραπέζι.

Κατευθύνθηκα προς τα εκεί και αφού τον χαιρέτησα διστακτικά κάθισα στην καρέκλα απέναντι του.

Αυτός ούτε καν έκανε τον κόπο να σηκώσει το κεφάλι του.

Έτσι θες να το πάμε Trevor; Έτσι θα το πάμε!

«Λοιπόν... Γιατί ζήτησες να έρθω;» ρώτησα λίγο εκνευρισμένα από την στάση του και μόνο τότε σήκωσε το βλέμμα του κοιτώντας με στα μάτια.

Κόλλησα για λίγο εκεί.

Αυτό το πράγμα πρέπει να σταματήσει.

«Θέλω να μάθω την αλήθεια» Απάντησε έπειτα από λίγο, φυσώντας αργά τον καπνό έξω από το στόμα του.

«Ποια αλήθεια;» ρώτησα κάνοντας την ανήξερη.

Αν και ξέρω πως δεν πρόκειται να πετύχει.

Αυτός με κοίταξε ειρωνικά ενώ έσβησε το τσιγάρο του και σταύρωσε τα ζωγραφισμένα από τατουάζ χέρια του στο στερνό του.

Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σημαίνει το καθένα.

«Έλα τώρα Sky... Με είδες και σε είδα. Βέβαια εγώ σε είδα να σκοτώνεις έναν άνθρωπο» απάντησε επίσης ειρωνικά σηκώνοντας τα φρύδια του.

«Οπότε καλύτερα να σταματήσεις να παίζεις τον ρόλο της "μικρής, αθώας, ανήξερης" και να αρχίσεις να εξηγείς, αλλιώς, αν δεν μάθω Εγώ την αλήθεια θα πω σε όλους τι είδα»συνέχισε κοιτώντας με πλέον σοβαρά, ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης ήταν έτοιμο να βγει στην επιφάνεια.

«Ποια είσαι Sky; Ποια πραγματικά είσαι;»

Εγώ ξεφύσηξα ηττημένα και σηκώθηκα πάνω, αφήνοντας τον να με κοιτάει με απορία.

«Που πας;»

«Σήκω πάνω, θα σου πω....Απλά όχι εδώ»του είπα ενώ είχα ήδη αρχίσει να περπατάω.

Άκουσα το σύρσιμο της καρέκλας και έπειτα τα βήματα του να με ακολουθούν.

Θα του έλεγα αναγκαστικά όλη την αλήθεια.

Περπατούσαμε μαζί για λίγο ώσπου τον είδα να με προσπερνάει και να πηγαίνει σε ένα δρομάκι το οποίο οδηγούσε σε ένα υπέροχο τοπίο.

Ήταν κάτι σαν ένα μικρό δασάκι με πολλά παγκάκια ενώ υπήρχε απόλυτη ηρεμία.

Άρχισα να χαζεύω την φανταστική θέα.

Μπορούσες να δεις όλη την πόλη από εδώ πάνω.

Αυτό σίγουρα θα γίνει το αγαπημένο μου στέκι.

Είδα τον Trevor να κάθεται σε ένα από τα παγκάκια.

Πήγα και έκατσα δίπλα του, κρατώντας πάντα μια απόσταση.

«Λοιπόν;» ρώτησε ανυπόμονα κοιτώντας αόριστα τριγύρω του.

Φαινόταν σαν να περιμένει κάτι ή κάποιον.

Έπειτα βολεύτηκε καλύτερα στο παγκάκι. «Μπορείς να ξεκινήσεις»

Εγώ πήρα μια βαθιά ανάσα, γεμίζοντας τα πνευμόνια μου με αέρα.

Η ώρα της αλήθειας λοιπόν.

Έκλεισα ελάχιστα τα μάτια μου και καθάρισα τον λαιμό μου, τον οποίο ένιωθα ξερό.

Ένιωθα το βλέμμα του πάνω μου, και αυτό με έκανε να νιώθω άβολα.

«Ε-εσύ έχεις δίκιο... Εγώ είμαι η λεγόμενη "δολοφόνος" που σκότωσα τον διευθυντή και τα υπόλοιπα άτομα στο σχολείο, όπως επίσης και εκείνον τον άντρα από το μπαρ, κάτι το οποίο ήδη γνωρίζεις... »

Τον είδα με την άκρη του ματιού μου να γουρλώνει ελάχιστα τα μάτια του μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που άκουσε, αλλά επανήλθε και πάλι στο κανονικό.

Εγώ κατέβασα το βλέμμα μου στο έδαφος, κλωτσώντας ελαφρά κάτι πετρούλες.

Είναι τόσο δύσκολο, γαμωτο.

Δεν ανοίγομαι πολύ στους ανθρώπους.

Όσους έχω εμπιστευτεί μέχρι τώρα, με μαχαίρωσαν πισώπλατα.

«Είμαι μια Assassin, μια πληρωμένη δολοφόνος»

Έκανα κάποια διαστήματα ανάμεσα στα λόγια μου για να μπορώ να βλέπω τις εκφράσεις που σχημάτιζε το πρόσωπο του.

«Είμαι... Δηλαδή Ήμουν σε μια από τις πιο γνωστές ομάδες δολοφόνων του Los Angeles και γενικά της Αμερικής... Ήμουν μέλος των Five»

Αυτός ο παρελθοντικός με σκοτώνει.

Γύρισα ελάχιστα να τον κοιτάξω και παρατήρησα ότι με κοιτούσε ήδη.

«Σκότωσα εκείνους τους ανθρώπους γιατί με ήθελαν νεκρή και το αγόρι στο μπαρ το σκότωσα κατά λάθος χωρίς να το θέλω, το ένστικτο μου λειτούργησε από μόνο του»

Μπορούσα να νιώσω τα πράσινα μάτια του να με καίνε, αλλά εγώ δεν τον κοιτούσα.

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Τώρα αρχίζει το δύσκολο κομμάτι.

«Πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια, πότε δεν πήρα αγάπη από κάποιον, πάντα ένιωθα μόνη μου»

Συνέχισα κοιτώντας κάτω με ένα θλιμμένο βλέμμα ενώ ένιωσα τον Trevor να πλησιάζει πιο κοντά.

«Είχα πατέρα τον άρχοντα της νύχτας... Αυτός διοικούσε την μεγαλύτερη συμμορία. Ήταν επικίνδυνοι, καταστροφικοί, τους άρεσε να παίζουν με την φωτιά...»

Έπαιζαν με την φωτιά, χωρίς να καίγονται.

Και εγώ έτσι ακριβώς ήμουν...

Μόνο που εγώ στο τέλος,κάηκα.

«Οι άνθρωποι που τον γνώριζαν συχνά με παρομοίαζαν με αυτόν... Έλεγαν πως όταν θα μεγαλώσω η κυριαρχία θα περάσει στα χέρια του επόμενου Anderson, στα δικά μου χέρια ... Είμαι...»

Σε κάθε μου λέξη ήθελα να κλάψω, να φωνάξω, να τα σπάσω όλα,να δείξω τον πόνο που νιώθω, να βγάλω επιτέλους όλα αυτά που νιώθω τόσα χρόνια στην επιφάνεια...

Αλλά απλά δεν μπορώ.

Ένιωσα τον Trevor να τινάζεται και με μια απότομη κίνηση να σηκώνεται από το παγκάκι συνεχίζοντας όμως να με κοιτάει με έκπληξη αλλά και με ένα σοκαρισμένο βλέμμα.

«Μην μου πεις... »τον άκουγα να λέει χαμηλόφωνα αλλά όχι ψιθυριστά.

Γύρισα να τον κοιτάξω με ένα πονεμένο βλέμμα.

«Είμαι η κόρη του Brody Anderson και η επόμενη στην κυριαρχία των Dark Hunters»

Τελείωσα τα λόγια μου και είδα τον Trevor να παγώνει.

Με κοιτούσε με ένα κενό βλέμμα.

Τόσο κενό που με έκανε να νιώθω άδεια.

Καμία έκφραση δεν κυριαρχούσε στο πρόσωπο του.

Ρίχνοντας μου μια τελευταία μπερδεμένη ματιά ξεκίνησε να προχωράει προς το δάσος.

Μακριά από εμένα.

«Trevor!» φώναξα το όνομα του και άρχισα να τρέχω από πίσω του.

Αυτός σταμάτησε αλλά δεν γύρισε να με κοιτάξει.

Παρατήρησα τα ζωγραφισμένα χέρια του να σχηματίζουν γροθιές .

«Κοίτα Sky, θα κρατήσω το μυστικό σου αλλά θα ήταν καλύτερα εμείς οι δύο να απομακρυνθούμε... Πιο πολύ για το δικό σου καλό»Απάντησε χωρίς κανένα συναίσθημα στην φωνή του.

Εγώ γύρισα την πλάτη μου από την άλλη.

Δεν ξέρω για ποιον λόγο, αλλά αυτά τα λόγια με πείραξαν.

«Αφού αυτό θες, αυτό θα γίνει... Και ευχαριστώ που θα κρατήσεις αυτό που σου είπα»Είπα και εγώ αλλά πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα η φωνή του με σταμάτησε.

«Περίμενε έχω κάτι ακόμα να ρωτήσω»τον άκουσα να προχωράει προς το μέρος μου αργά.

«Γιατί ήρθες;»

Ρώτησε ψιθυριστά δίπλα από το αυτί μου ενώ η καυτή ανάσα του έπεφτε πάνω στον λαιμό μου.

Ανατρίχιασα όταν ένιωσα τα κρύα δάχτυλα του να ακουμπάνε εκείνο το σημείο.

Πήρα ακόμα μια κόφτη ανάσα.

Για κάποιον άγνωστο λόγο, κάθε φορά που είμαι μαζί του δεν μπορώ να κουνηθώ.

«Θε-θέλω να βρω τους δολοφόνους του πα-τερα μου» είπα σιγανά κλείνοντας τα μάτια μου όταν πέρασε τα μαλλιά μου από την μία πλευρά αφήνοντας τον λαιμό μου εκτεθειμένο.

Γαμωτο, με έκανε να χάνω ακόμα και τα λόγια μου.

«Και ίσως χρειαστώ λίγη βοήθεια»

Γύρισα από την άλλη αλλά πάγωσα όταν συνειδητοποίησα πόσο κοντά ήμασταν.

-----------------------------------------------------------

Γειά σας λοβς ❤️

Τι κάνετε; Ελπίζω να είστε καλά!

Είμαι κακια που το έκοψα εδώ;

Λοιπόν η Sky, ανοίχτηκε στον Trevor και του είπε την αλήθεια... Ή τουλάχιστον ένα κομμάτι της...

Κρύβει πολλά αυτό το κορίτσι ;)

Πως σας φάνηκε αυτή η κίνηση;

Πιστεύεται ότι o Trevor κρύβει κάτι;

Θα πει στους άλλους το μυστικό της Sky ή θα το σεβαστεί;

Τι λέτε να γίνει μετά;

Spoiler for the next chapter: Ένας μικρός χαμουληςςς

Αυτά από εμένα ❤️
Αντίο λοβς ❤️

-YourDisaster