Soğuk...
Çok soğuk...
Derime nüfus eden hava sadece soğukluk veriyordu. Issızlık, çaresizlik, yalnızlık. Bunlardan birkaçı sadece. Bu karanlık ve sessiz yerde ne zamandır duruyordum?
Kendime bu soruyu belki bin kere sormuştum. Ama burada zamanı takip edemiyordum. Burada kendimi çaresiz ve güçsüz hissediyordum. Beni ve benim gibileri buraya kapatıyorlardı.
Ben kimmiydim?
Ben Edwin Cara Valerie. 16 yaşındayım kardeşlerim Peter ve Anny ile beraber yaşıyordum eski hayatımda. Biz savaştan kaçıyorduk kardeşlerim ve ailem yanımdaydılar. Bir bomba isabet etti. Annem ve babam öldüler. Anny ve Peter benimle beraberlerdi fakat birşey oldu...
Buraya gelmiştim muhtemelen 2 gündür burdaydım ve baygındım. Kardeşlerim nerdeydi bilmiyordum. Onları da yitiremezdim, çok yorulmuş, bitkin ve bir o kadar da aç bedenim zayıf düşmüştü ve dahası onları koruyamamıştım. Burası neresiydi bilmiyordum tek görebildiğim acıydı...
Benim gibi burada yüzlerce insan vardı. Koğuş gibi biryere kitlenmiştik. Ortada demir parmaklıklar vardı. Muhtemelen kızlar ve erkekler olarak ikiye ayrılıyordu herkesde işçi tulumuna benzer tulumlar vardı. Ama üzerimizdeki rakamlar farklıydı. Doğruldum ve yürümeye başladım. Anny ve Peter ı aradı gözlerim.
****
Yaklaşık 2 saat olmuştu onları bulamamıştım kendimi tekrar çaresizlik içinde bulmuştum. Tüm gücümle Anny !!! Peter!!! Diye bağırmaya başladım. Birden koğuşun kapısı açıldı.
Mit formasına benzer giyinimli 2 adam geldi ve içeri girdi.
1. Adam:
107. Denek bizimle geliyorsun diye bağırdı.
Herkes bana bakmaya başladı.
Şimdi fark etmiştim ki benim tulumumda 107 yazıyordu, çağırdıkları kişi bendim.