'Wat dacht je van Firewizard, combuster of vuurbal?' vroeg ik. 'Wow wat ben jij slecht in namen verzinnen.'
We kwamen aan bij de voet van de berg. 'Bedankt Ash.'
'Geen probleem. Dus waar gaan we heen?'
'Geen idee, ik heb geen kaart. Jij woont hier langer dan ik dus jij zal het eerder weten dan ik.'
'Ik weet het niet.' zei Ash.
'Fijn, vuurbal.'
'Wat een vreselijke naam.'
'Het moet vreselijker kunnen.'
'Dacht het niet.'

Ik keek om me heen. 'Dit is geen goede timing om op te splitsen, laten we naar links gaan, als het doodloopt dan zien we wel weer.' zei ik. 'Dat lijkt me een goed idee.' antwoordde Ash. 'Mooi zo.'

We vervolgden onze weg naar links. Ik vroeg me nog steeds af wat Xiqra nou eigenlijk waren. Ik wist dat we gaven hadden, maar die kwamen toch niet zomaar uit het niets? Mijn moeder had nogal vaag geklonken toen ze me vertelde dat ik een Xiqra was. Misschien wist Ash meer. 'Ash, weet jij misschien wat Xiqra zijn?' vroeg ik. 'Natuurlijk, dat zijn wij.'
'Ja dat weet ik, maar onze gaven komen toch niet zomaar uit het niets?'
'Dat lijkt me niet, maar waar ze dan wel vandaan komen? Ik heb geen idee.' zei Ash. 'Ik had laatst een visioen van mijn moeder. Ze vertelde me dat ik half-Xiqra was. Mijn vader is zeker weten een mens en mijn moeder heb ik nooit gekend. Zou het mogelijk kunnen zijn dat jij, Raven, Keir en de techtwins ook half-Xiqra zijn?'
'Dat zou best kunnen. We weten immers niet wat Xiqra echt zijn en waar ze vandaan komen. Ik praat er niet echt graag over, maar ik heb mijn ouders nooit gekend.'
'Oh.' was alles dat ik uit wist te brengen. 'Ik ben te vondeling gelegd bij een weeshuis.'
'Wat erg voor je.'
'Stop right there, ik wil geen medelijden. Ik ben geworden wie ik nu ben door mijn ervaringen in het verleden en ik ben nu tevreden dus laten we het vooral zo laten.' zei Ash. 'Oké. Mocht je er ooit over willen praten dan ben ik er voor je.' zei ik. 'Dankje, dat waardeer ik.'
'Hoe ben je dan eigenlijk bij AT terechtgekomen?'
'Het weeshuis ging failliet dus leefde ik op straat tot Raven me vond en me aanbood om mee te doen met haar missie.' antwoordde Ash. 'Gelukkig dat ze je vond.'
'Ja.'

De rest van de weg liepen we in stilte verder tot we aankwamen bij een gigantische muur. 'Ah man ik dacht dat we nog in Norgan waren.' zei Ash teleurgesteld. 'Misschien zijn we dat ook nog wel slimmerik, je kunt de muur immers van twee kanten zien. Te oordelen naar het gras zijn we nog steeds in Norgan.'
'Oh ja.' zei Ash opgelucht. 'Dan denk ik dat we de verkeerde afslag genomen hebben.'
'Dat zou best kunnen.' antwoordde ik.

Ash en ik liepen weer terug richting de voet van de berg. Dit keer namen we de rechterafslag. Het bleek een pad langs een rivier te zijn en aangezien ik nog nooit een rivier had gezien, vond ik het best bijzonder. Uiteindelijk kwamen we aan bij een strandje waar ik even ging zitten. Ik staarde naar het water tot er ineens een halfnaakte jongen mijn uitzicht verstoorde, Ash had zijn shirt uitgetrokken en was het water ingegaan. 'Hé wat moet dat?' riep ik. 'Gewoon even een lekker verkoelende duik.' riep Ash terug. Hij had gelijk en dus besloot ik met kleding en al, no way dat ik ging strippen voor Ash, het water in te rennen. Helaas realiseerde ik me toen pas dat ik niet kon zwemmen en aangezien ik nog nooit in het water was geweest was het ook niet bij me opgekomen. Ik was bijna verdronken als Ash me niet gered had. 'Je moet echt aan je techniek werken, niet normaal Alexa.' zei Ash. Ik kon zien dat hij zijn lachen nauwelijks in kon houden bij het zien van mijn gespartel. 'In Zorgan hebben ze niet zoveel water dus lach niet, ik ben nog nooit in het water geweest.'
'Maar hoe waste je je dan?' zei Ash ineens bloedserieus. 'Één keer in de week, maar dat telt niet want dat is anders.' zei ik. 'Tuurlijk. Ik hoop dat je je hier wel vaker gaat wassen want anders ga je stinken.' zei Ash terwijl hij zijn neus dichtkneep en deed alsof ik heel erg stonk. 'Haha grappig hoor.' zei ik sarcastisch. 'Weet ik toch.'

Nadat Ash en ik klaar waren met onze "verfrissende" duik, vervolgden we onze weg richting Anzin Tepocolis. Ik was jaloers op Ash, hij was een pyromaan dus hij kon zichzelf in brand zetten, oftewel hij had geen natte kleren meer en ik wel. 'Dus kun je nu een shirt aantrekken?' vroeg ik aangezien Ash nog steeds halfnaakt liep. 'Bevalt het je niet?' vroeg hij. 'Trek nou maar gewoon iets aan.'
'Oké dan.' zei Ash terwijl hij zijn shirt weer aantrok. 'Dankje.'

Het bleek dat we de dit keer wel de goede weg hadden genomen, niet moeilijk als er maar twee zijn en je er al een gehad hebt. We kwamen aan in Tannon en stonden al snel voor de deur van AT. 'Gaat u voor.' zei Ash. 'Zo een echte gentleman hier.' zei ik. Ash kreeg een onheilspellende grijns op zijn gezicht. Ik ging naar binnen en begreep gelijk waarom. Ik werd helemaal doodgeknuffeld door Raven. 'Waar zijn jullie geweest!? We waren zo ongerust!' riep ze. Dit was een totaal andere kant van Raven waarvan ik niet had gedacht dat ze die had. 'We waren ontvoerd door Loiren, een organisatie die Xiqra onderzoekt.' antwoordde ik. 'Dat is verontrustend.' hoorde ik Keir op de achtergrond zeggen. Ik was blij dat Keir niet zo'n knuffelmonster was aangezien Raven me bijna wurgde. 'Ja.' zei Ash enkel. 'Waar gaan we op focussen?' vroeg ik. 'Loiren of het helpen van mensen?'
Tot nu toe was ik nog geen deel geweest van een mensen reddende missie maar ik had er pas één gehad dus dat kwam waarschijnlijk nog. 'Beiden.' zei Raven. 'Ik neem aan dat je een plan hebt?' vroeg Ash. 'Jazeker.'
'Dus ga je ons dat plan vertellen?' vroeg Keir. 'Nog niet.' antwoordde Raven. 'We moeten eerst een ander probleem oplossen.'
'Welk probleem?' vroeg ik. 'Morgen is de jaarlijkse optocht. Dit betekent dat een groot deel van het leger en de beveiliging van Norgan aanwezig zal zijn in Tannon. Dit is onze kans om grote schade aan hun leger toe te richten.' zei Raven. 'Wat is het probleem dan?' vroeg Keir. 'Lijkt mij de perfecte kans.'
'Wat?' zei ik verbaasd. 'We hebben het hier over een publiekelijke aanslag die indirect tegen de regering gericht is.'
'Je hebt gelijk, we zullen ons focussen op Loiren dan.' zei Raven. Het viel me op dat Ash zich stilhield. 'Ik zal de techtwins informatie over hen op laten zoeken.'
Raven liep weg en ik bleef over met Keir en Ash. 'Ik ga slapen.' zei Ash. 'Het is midden op de dag!' riep ik. 'Maakt niet uit, ik ben moe dus ga ik slapen.'
Ash leek wel een compleet ander persoon dan hij eerder op de dag was. 'En jij?' vroeg ik aan Keir nadat Ash weg was gelopen. 'Heb jij toevallig ook plannen?'
'Eigenlijk wel, ik ga maar eens kijken bij Raven en de techtwins.' zei hij. 'Oke dan, ga je gang.'
Keir liep weg en ik bleef alleen achter met mijn gedachten. Had ik het nou goed gehoord dat Raven en Keir serieus een aanslag wilden plegen op het leger? Het moest niet gekker worden. Misschien zat er wel meer achter AT dan ik dacht. 'Stop.' hoorde ik Keir ineens achter me. Het verbaasde me niet dat hij er was, hij kon immers in de toekomst reizen en daardoor heel snel bewegen. 'Waarom?' vroeg ik verbaasd. 'Ik weet dat je naar de techtwins wilde gaan om hen af te luisteren.'
Ik had er zelf nog niet aan gedacht maar mijn toekomstige ik blijkbaar wel. 'Nee, waarom zou ik dat willen? Als ik ze wil horen praten dan ga ik toch gewoon naar binnen?' zei ik. 'Dat klopt.' zei Keir en toen liep hij weg. Hij gedroeg zich ook al zo vreemd. Ik besloot het maar achter me te laten.

Die avond kon ik niet slapen, iets bleef continu door mijn hoofd malen. Dat iets zijnde een aanslag die gepleegd zou kunnen worden. Al had ik het volste vertrouwen in Keir en Ash, Raven bleef me toch iets te geheimzinnig en wispelturig. Ik besloot om de volgende dag naar de optocht te gaan en mocht er iemand zijn die een aanslag wilde plegen hen dan te stoppen. Tevreden met deze beslissing viel ik in slaap.

De volgende ochtend verliep vrij normaal. Tot Raven een plan voor de dag voorstelde. 'Dus als jij nou aan het begin van de optocht gaat staan, bij het paleis.' zei ze tegen me. 'Dan verspreiden wij ons ook langs de route.'
'En waarom is dat precies?' vroeg ik. 'Om een oogje in het zeil te houden en de veiligheid van de mensen te garanderen natuurlijk.'
'Oké, ik zal er zijn.' zei ik. Het beviel me niks dat Raven me aan het begin van de optocht had geplaatst. 'Hoe vind ik het paleis eigenlijk?'
'Heel simpel, het bevindt zich in het exacte midden van Tannon.' zei Keir. Ineens schoot me iets te binnen, mijn moeder had het over het Hart gehad, had ze hiermee het paleis bedoeld? Lang om er over na te denken had ik niet, Raven stuurde ons op pad. 'Probeer niet op te vallen.' zei ze toen we allemaal de deur door waren. 'Succes! Mocht er iets mis zijn, neem gelijk contact op.'
'Dat zullen we doen.' zeiden Keir en Ash. Ik zei niks, ik was van plan om wat er ook gebeurde in mijn eentje op te lossen. 'Jij ook Alexa.' zei Raven. 'Tuurlijk.' loog ik. Ik zag dat Raven een wenkbrauw optrok maar ze zei verder niets.

We gingen allen onze eigen weg, we hadden besloten om niet met z'n vieren te lopen ook al liepen we aan het begin op hetzelfde pad. Dit om niet op te vallen. Het viel me op dat er best veel mensen richting de optocht liepen, blijkbaar was het interessant. Ash verliet ons als eerste, daarna Keir en daarna Raven. Ik liep helemaal door tot ik boven de daken het paleis zag. Het was gigantisch, en prachtig. Het deed me denken aan mijn ketting, die was ook prachtig. Ik was helemaal vergeten om de anderen erover te vertellen. Ash had blijkbaar ook niks gezegd wat ik niet zo erg vond. Ik besloot het voorlopig nog even voor mezelf te houden.

Eenmaal aangekomen bij het paleis viel het me meteen op dat er een gigantisch zilveren hek was. Het hek stond open en de eerste soldaten kwamen erdoorheen. Ik keek hoe ze voorbij liepen en vroeg me af of ik er goed aan deed om me aan Raven's plan te houden, wat nou als ze ineens toch een aanslag gingen plegen? Het feit dat ik vooraan gestationeerd was maakte het er niet beter op. Iemand beukte tegen me aan en dus keek ik opzij. Een man keek me verschrikt aan. 'Xiqra!' gilde hij. De mensen om me heen doken verschrikt opzij. De soldaten renden naar me toe. Ik zocht naar een vluchtweg maar die was er niet, ik was omsingeld. Hoe had deze man mij herkend? Misschien kon ik nog doen alsof ik geen Xiqra was. 'Jij daar!' riep een soldaat. 'Ben jij een Xiqra?'
Ik keek om me heen. 'Ik?' zei ik zo verbaasd mogelijk. 'Ja jij.'
'Natuurlijk niet, hoe komt u daarbij? Ik ben gewoon een doodnormaal mens net als u.'
'Ik geloof je niet.' zei een andere soldaat. 'Waarom niet?' vroeg ik. 'Mensen hebben geen rode ogen.'
Ze hadden me door. 'Mijn ogen zijn niet rood, ze zijn bruin. Kijk maar.' zei ik. Ik knipperde overdreven lang en veranderde mijn oogkleur heel snel naar bruin. 'Sommige mensen denken alleen dat ze rood zijn vanwege de aparte kleur.'
Ik liep richting een van de soldaten toe. 'Ziet dit er rood uit?' vroeg ik terwijl ik hem recht in de ogen keek. 'Eh nee.' zei hij. 'Nou dan, waar is al deze ophef voor?'
'Mijn excuses, we zullen u met rust laten.' zei een andere soldaat. De soldaten liepen weg en ik was weer gerustgesteld. Toch bleef het vreemd dat mijn oogkleur ineens uit zichzelf veranderd was, had mijn ketting hier iets mee te maken?

Ineens klonk er een harde knal, gevolgd door geschreeuw. 'Wat gebeurt er?' riep ik via mijn oortje. Toen pas merkte ik dat mijn oortje helemaal niet verbonden was met die van de anderen. Ik volgde het geluid en kwam uiteindelijk halverwege de route uit. Gewonde soldaten en burgers lagen op de grond. Huizen stonden in brand en er lagen plassen water op de grond. Ook waren delen van de weg gewoon compleet verdwenen. Midden in deze chaos stond een groep personen met mantels die hun hele lichaam behalve hun handen verborgen. Ik staarde verbouwereerd naar hen, hadden zij dit op hun geweten? Het waren er meer dan drie dus of Ash, Keir en Raven hadden dit niet op hun geweten of ze hadden hulp gekregen. Ik vreesde voor het ergste. Vuur was immers Ash' element dus er was een grote kans dat hij er iets mee te maken had. Als dit het werk van Xiqra was dan begreep ik eindelijk waarom mensen hen zo vreesden. Één van de verhulde figuren staarde naar me maar zei of deed niks. De groep keerde om en begon de optocht in tegenovergestelde richting te lopen. Ze vernielden nog meer. 'Stop!' riep ik, maar ze liepen door. 'Stop!' riep ik nogmaals. Om mijn woord kracht bij te zetten slingerde ik een stuk puin naar hen toe en liet het met mijn telekinese net voor hen landen. Het werkte en ze draaiden zich om. 'Wat?' riep één van hen. Ik herkende de stem niet, dat gaf mij hoop dat Ash, Keir en Raven zich ergens anders bevonden. 'Je kunt dit niet doen.' zei ik. 'En waarom niet? Wat heeft de regering van Norgan ooit voor ons gedaan? Ze hebben ons behandeld als ongedierte dat verdelgd moest worden. Hoog tijd dat wij hen een koekje van eigen deeg gaven.'
'Dat weet ik. Maar jullie zijn nu geen haar beter.' riep ik. 'Keir ga je gang.' zei de persoon. 'Keir?' zei ik verbaasd waarna ik een harde steek in mijn buik voelde. Ik klapte voorover en viel op de straat. Ik raakte niet bewusteloos maar ik kon me niet bewegen. Ik staarde naar de verhulde figuren, waaronder Keir zich dus bevond, terwijl ze weg liepen. Ik kon me niet voorstellen dat Keir zoiets zou doen.

Enige tijd later kwam er een groep mensen die de gewonde mensen begonnen te helpen. Één van hen kwam naar mij toe. 'Xiqra!' schreeuwde ze. Waarom gebeurde dit twee keer op één dag?

Een gezonde soldaat kwam naar me toe rennen en deed me handboeien om. 'Je gaat hier voor boeten, Xiqra.' siste hij. Dat voorspelde niet veel goeds.