Saphira was zeventien, een fantastische voetbalster, en ze stond aan de voet van een carrière waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen. Ze begon op een lokale amateurclub net zoals ieder ander kind van vijf, maar ze kreeg na een paar jaar de kans om naar PSV te gaan. Ze was een die-hard Ajax fan, maar op dat  moment moest Ajax niets van haar hebben, dus besloot ze om toch naar PSV te gaan. Nu in het laatste jaar van haar twee-jaar durende contract moet ze opnieuw een grote beslissing maken: veel clubs waren geïnteresseerd in haar een van hen was Ajax, maar ze stond nu in de basis, ze was de aanvoerder van het team en wie wist, misschien zou ze nooit meer de aanvoerder van een team worden en ze hield van die rol. Ze had moeite met het maken van de beste beslissing omdat er zoveel opties waren en de teams die zich voor haar hadden gemeld, waren nou ook weer niet de slechtsten. Ze zou verschillende trainingen gaan bekijken en aan sommige meedoen, op aandringen van haar ouders zodat ze het beste een keuze kon maken. Op dat moment was ze met haar vader onderweg naar ‘de Toekomst’ waar ze mee zou doen aan een training van Ajax. Ze hadden haar, net zoals alle andere clubs dat moesten, moeten beloven dat ze niets anders zouden doen dan normaal, want anders zou ze niet komen. Hoe moest ze de goede beslissing nemen als ze niet eens een goed beeld kon krijgen van hoe de trainingen normaal waren?

“Saphira, alsjeblieft, zit nou een keer stil!” Zei Saphira’s vader. “Je maakt me alleen al zenuwachtig door naar je te kijken.” Saphira grinnikte, zelf was ze zenuwachtig, ze zou gaan trainen met haar favoriete club. Ze was daar al zo vaak geweest voor de open trainingen van het eerste elftal en ook voor een aantal wedstrijden van de jeugd en het vrouwenelftal, maar nu mocht ze zelf op het Amsterdamse gras spelen.

“Sorry pap.” Saphira’s vader draaide auto de parkeerplaats naast het veld op en Joan slikte moeizaam. “Wat als het niet is wat ik ervan verwacht?” Vroeg ze zachtjes. “Wat als ik het helemaal niet leuk vind… Al die jaren heb ik gefantaseerd over hoe het zou zijn om voor Ajax te spelen, maar wat als het zo anders is dat ik hier helemaal niet tussen pas… Wat als ze me niet mogen omdat ik nu voor PSV speel…?” Haar vader pakte haar hand vast.

“Wees gewoon jezelf en probeer er niets van te verwachten. En heb plezier! Zoals je zelf al zei, je hebt er zo lang over gefantaseerd en nu gebeurd het eindelijk en weet je hoe het er hier aan toe gaat, geniet ervan!” Saphira dacht na over wat haar vader zei en knikte.

“Je hebt gelijk… Thanks pap.” Ze gaf haar vader een kus op zijn wang en stapte uit de auto. Ze haalde haar sporttas uit de kofferbak en liep naar de ingang. Een man stond al op hun te wachten en toen Saphira bijna bij hem was zette hij een stap naar voren.

“Saphira?” Vroeg hij en Saphira knikte. “Hoi, ik ben Ed, de trainer van het vrouwenteam.” Saphira schudde zijn hand.

“Leuk u te ontmoeten.” Zei ze met een oprechte glimlach. Hij nam haar met zich mee naar de kleedkamers waar ze zich snel omkleedde in de trainingsoutfit die Ed haar had gegeven. Ze had zelf haar PSV kleren niet meegenomen, ze was bang voor de reactie die ze zou krijgen van de mensen die hier rondliepen en ze was blij dat Ed haar een paar Ajax spullen had gegeven, zo zou ze niet zoveel aandacht naar zich toetrekken en misschien zouden mensen haar niet zo snel herkennen als PSV’s centrale middenvelder.

“Het eerste puntje kan al van de lijst worden afgevinkt.” Zei Ed toen Saphira de kleedkamer uit kwam. “Je ziet er fantastisch uit in de Ajax kleding.” Saphira begon te lachen, opmerkingen als deze lieten haar altijd veel comfortabeler voelen en al helemaal nu. Op z’n minst vond één persoon het niet erg dat ze voor PSV speelde en het was altijd handig om de trainer aan jou kant te hebben. Ze bedacht zich dit met een glimlach op haar gezicht. Ze liepen naar het veld waar het vrouwenteam van Ajax zich al verzameld had en ze waren met zijn allen een bal aan het hooghouden. “Je kan gewoon bij hun aansluiten hoor.” Zei Ed en ze liep naar de groep met vrouwen. “Oké dames.” Begon Ed en Saphira ging bij de rest van de groep staan.

“Hey, jij maakt niet deel uit van ons team.” Zei een jonge vrouw met een grijns op haar gezicht. Ze stond naast Saphira en keek haar aan. Saphira lachte zachtjes.

“Nee, dat klopt. Ik ben hier om te zien of ik hier wel tussen zou kunnen passen en misschien wel onderdeel kan worden van het team.” Legde Saphira uit. Ed liet hun een aantal rondjes rennen rond het veld en de hele groep kwam in beweging.

“Dus je speelt ergens anders?” Saphira knikte. “Ik ben Merel trouwens.” Ze glimlachte opgewekt en Saphira grinnikte.

“Saphira.” En nog voor ze Merel kon vertellen dat ze bij PSV speelde verscheen er nog een vrouw naast Saphira, dit keer aan haar andere kant.

“PSV… Je bent bij de verkeerde training.” Saphira begon te lachen. “Ookal snap ik wel dat je hier bent, Ajax is gewoon een veel betere club.” Een speelse grijns lach op haar gezicht.

“Ik weet het. Er is geen club beter dan Ajax, maar rond de tijd dat ze me aanboden om naar Eindhoven te gaan, wou Ajax me niet hebben, dus heb ik toendertijd besloten naar Eindhoven te gaan, met in mijn achterhoofd het plan dat als ik goed mijn best deed ik misschien alsnog naar Ajax zou kunnen en het ziet ernaar uit dat het me gelukt is.” Merel begon te lachen.

“Ik mag je wel.” Zei ze. “Je bent PSV aan het gebruiken.” Saphira begon te grinniken.

“Ik moet nog steeds kijken wat ik ga doen volgend seizoen, maar ik weet wel dat Ajax een van mijn eerste keuzes is. Ik heb altijd al van deze club gehouden.” Merel knikte tevreden.

“Je bent in ieder geval goedgekeurd en welkom om ons team te versterken.” De vrouw aan de andere kant van Saphira was alweer weg, maar Saphira kon wel aardig goed overweg met Merel en ze had het gevoel, dat als ze bij Ajax zou gaan spelen, ze goede vriendinnen zou kunnen worden met haar. De rest van de training was zwaar, ze deden een aantal dingen anders dan in Eindhoven, maar Saphira voelde zich wel op haar plekje op het Amsterdamse trainingsveld en ze was dan wel moe, maar was tevreden met hoe de training was verlopen en hoe ze nu al in het team paste.

“Hoe vond je het?” Vroeg Ed terwijl hij naast Saphira tegen het hek aan was gaan leunen. Saphira knikte en slikte de slok water die ze in haar mond had door.

“Ik vond het heel gaaf.” Zei ze met een glimlach op haar gezicht. “Het was iets anders dan wat ik gewend ben bij PSV, maar ik vond het echt heel leuk. Het was zo relaxed, zo… Ja.” Ed lachte.

“Ik vind het fijn om te horen dat je het leuk vond.” Saphira keek naar het veld en zag dat er een groep jonge mannen over het veld liepen met een bal. “Ik zou je heel graag alles willen laten zien, maar ik moet naar een afspraak. Met de tandarts…” Hij liet zijn afschuw van de tandarts zien en Saphira grinnikte. “Donny! Abdelhak! Zouden jullie even willen komen?” Twee van de jongens keken op en liepen naar Saphira en Ed. “Zouden jullie deze dame rond willen leiden?” De jongens knikten. “De Arena misschien ook?” Saphira’s ogen begonnen te twinkelen, hij liet haar achter de schermen van de Amsterdam Arena?!

“Natuurlijk.” Zei de getinte jongen. “Hoi, ik ben Appie.” Hij reikte zijn hand uit en Saphira schudde hem. De andere jongen had blonde haren en zijn naam was Donny.

“Hoi, ik ben Saphira.” Ed was inmiddels al weggegaan en Saphira stond er nu alleen nog met Appie en Donny, haar vader moest ze snel even een berichtje sturen dat hij nog wel langer weg kon blijven. Haar vader was een schrijver en had gezegd dat hij wel ergens zou gaan schrijven.

“Ben je nieuw hier?” Saphira grinnikte en vertelde hun dat ze over een transfer naar Ajax dacht. “Nou, Ajax is…”

“Een fantastische club, ik weet het. Ik ben al een supporter van Ajax voor zo lang ik me kan herinneren.” Appie keek haar verbaast aan en Donny deed hetzelfde. Het zorgde ervoor dat Saphira begon te lachen. “Is het zo raar? Een meisje dat een supporter is van Ajax?” Ze schudden hun hoofd. “Ik stuur snel even mijn vader een berichtje.” Saphira stuurde haar vader een berichtje en richtte zich toen weer naar de twee jongens.

“Zullen we je alles maar gaan laten zien dan?” Vroeg Donny en hij begon te lopen en Saphira en Appie volgden hem. Hij en Appie lieten Saphira alles zien en Saphira nam alles in zich op. Alles wat ze zag sprak haar aan en ze wist dat het mee ging tellen in haar beslissing.

“Jullie spelen nu voornamelijk voor Jong Ajax toch?” Vroeg Saphira toen het gesprek een beetje tot een eind was gekomen. “Maar jij had je debuut bij het eerste toch ook al gehad Donny?” Vroeg Saphira.

“Ja, maar ik hoop op meer minuten.” Saphira knikte.  “Maar waar speel je nu?” Saphira begon een beetje schaapachtig te lachen, ze wist dat de vraag zou komen en ondanks dat de meiden hem goed op hadden gevangen, vond ze het lastig om te zeggen.

“PSV.” Ze knikten, maar bleven stil, wat Saphira lastig vond. “Is dat erg?” Vroeg ze uiteindelijk maar.

“Nee hoor.” Zei Donny. “Op z’n minst kom je nu tot de realisatie dat Ajax beter is.” Zei hij met een grijns. Ze liepen het terrein van de Toekomst af om naar de Amsterdam Arena te lopen.

“Ik zei toch dat ik al een Ajacied ben zo lang als ik me kan herinneren!” Ze gaf Donny een klap op zijn arm. Ze liep nog maar één dag op de Toekomst rond, maar ze had al veel beter gevoel bij Ajax dan bij PSV.

“Waarom…” Saphira schudde haar hoofd lachend.

“Je bent wel ook echt een dom blondje hè? Vind je niet Appie?” Appie begon heel hard te lachen en Donny keek haar beledigd aan. Appie kwam haast niet meer bij van het lachen en hij moest op zijn knieën steunen om niet om te vallen. Hij had een aanstekelijke lach, wat ervoor zorgde dat Saphira ook moest lachen en al snel deed Donny hetzelfde.

“Dat was de mooiste opmerking die ik in een lange tijd gehoord heb.” Ze waren eindelijk een beetje rustig geworden, maar nu begonnen ze alle drie opnieuw te lachen. Saphira’s telefoon ging en ze probeerde op te houden met lachen voordat ze opnam, maar dat lukte niet, dus nam ze zo maar op.

“Met Saphira.” Zei ze half lachend, half hikkend.

“Wat is er met jou aan de hand?” Vroeg Tjeerd, Saphira’s vader grinnikend.

“Donny… Ik…” Verder kwam ze niet want ze barstte voor de derde keer in lachen uit.

“Jij vermaakt je wel merk ik al wel.”

“Hmhm…”

“Nou, dan laat ik jullie maar weer even.”  

“Is goed…” Saphira hing op en stopte haar telefoon weer weg. Zij, Appie en Donny vervolgden hun weg naar de Arena waar ze ook nog meerdere malen de slappe lach hadden gekregen.

×××

“Mensen…” Zei Saphira toen ze over haar wreef. “Mijn wangen doen zeer.” Ze lagen op het gras van het stadion, gewoon omdat ze niet meer konden staan. Saphira had met de andere twee jongens een soort wedstrijdje gedaan, wie als laatste geen panna had gekregen won, maar Donny en Appie werden genadeloos verslagen. Ze waren verbaast. Hoe kon een meisje hun na nog maar een paar minuten beiden weg hebben gespeeld? “Bedankt dat jullie me hebben rondgeleid.” Appie en Donny glimlachten.

“Geen dank. Wij hebben net zo goed het leuk gehad.” Saphira glimlachte ook en keek naar het dak van haar favoriete stadion. Ze waren alle drie even stil.

“Mogen we je nummer?” Vroeg Appie toen. “Mocht je niet naar Ajax komen, zullen we je niet meer zien zonder dat we het afspreken denk ik.”

“Sure.” Saphira haalde haar telefoon weer tevoorschijn en opende haar contacten en gaf haar telefoon aan Appie die naast haar lag. Hij gaf zijn telefoon op zijn beurt aan Saphira die snel haar nummer erin zette. Daarna ging haar telefoon naar Donny en kreeg zij die van hem en gebeurde precies hetzelfde. “Ik zal mijn vader trouwens nog even bellen.” Saphira stond op en liep een klein eindje bij de jongens vandaan waar ze haar vaders nummer opzocht en hem belde, maar hij nam niet op. Saphira haalde haar schouders op, hij zou wel weer eens diep in zijn boek zitten.

“Neemt hij niet op?” Vroeg Appie toen Saphira al snel weer bij de jongens ging zitten.

“Nee, hij zal wel te diep met zijn snufferd in zijn laptop zitten.”

“Werk?” Saphira knikte. “Zullen we wat gaan drinken?” Appie stond nu ook op en Donny volgde zijn voorbeeld.

“Is goed.” Saphira keek toen naar Donny, maar die stemde ook in. “Waar moeten we dan ook alweer heen?” Vroeg Saphira lachend en Donny pakte haar bij de schouders beet en duwde haar zachtjes door de spelerstunnel uit het veld in de goede richting. “Ahah. Zo moesten we. Kan ik er wat aan doen dat mijn moeder me altijd op sleeptouw nam als we hier waren? Ze wou haar kleine meisje niet kwijt.” Saphira snoof. Ze wou haar niet kwijt, maar dat was ze nu toch mooi wel. Donny en Appie keken Saphira fronsend aan, maar ze durfden geen van beiden iets te zeggen. Zwijgend liepen ze verder en Saphira bestelde een glas IceTea. “Sorry jongens… Maar er zat me heel even iets dwars, maar dan hoef ik nog niet zo te reageren.” Ze liepen met hun flesjes terug naar de Toekomst.

“Het geeft niets joh.” Donny sloeg zijn arm om Saphira heen en ook al kende ze hem nog maar net, het voelde heel vertrouwd. Saphira glimlachte zwakjes en keek naar de auto die op het parkeerterrein stond. Het was dan wel niet de enige, maar het was wel de enige donkerblauwe Chevrolet Spark.

“Volgens mij is dat mijn vader…” Zei Saphira en ze keek spijtig naar Donny en Appie, al helemaal toen ze haar vader uit zag stappen. “Yep… Nou jongens, ik zie jullie nog wel.” Ze gaf eerst Appie en toen Donny een knuffel en liep toen naar haar vader.

“Was het gezellig?” Vroeg die.

“Heel gezellig.” Ze stapten allebei in en Tjeerd startte de auto.

“Ben je al iets wijzer geworden?” Saphira knikte en zei toen resoluut:

“Ja, ik ga naar Ajax.”

Dit was het dan... de proloog van een nieuw verhaal. Ik hoop dat jullie dit een leuke proloog vonden en ook van de rest van het verhaal gaan genieten.

Lots of love❤❌