Trwam w pustce. W nicości.

Słyszę dziwny, narastający szum w głowie. Przeobraża się w pisk.

 Mam ochotę krzyczeć z bólu jaki wywołuje, ale nie mogę. Nic nie mogę zrobić.

Nic. Tylko trwać w nicości.

Skupiam się na czymś innym. Ciemność.

Ta ciemność mnie dobija.

Przez zamknięte powieki widzę przebłyski światła.

Jakieś głosy.

Krzyk. Płacz. Wołanie o pomoc. 

Z każdą chwilą co raz bardziej słyszę ten hałas.

Próbuję otworzyć oczy. Moje powieki są zbyt ciężkie. Nie mogę ich podnieść. Boję się. Nie chcę tutaj skończyć!

Kim jestem?

Co się w ogóle stało?

Gdzie ja jestem?

Czemu tu jestem?

Kim są ci wszyscy ludzie, którzy coś krzyczą?

 Czemu nie mogę się ruszyć? Nie czuję własnego ciała. 

Nic. Nawet bólu.