37) Δεν με νοιαζει αν ειμαι εμφανισιακα χαλια. 

38) Θεωρω πως το καλο μου θα το ανακαλυψω μεγαλονωντας γιατι δεν θελω να εχει η μητερα μου την υποχρεωση να με βοηθησει σε αυτο.

39) Νιωθω πως ειμαι το πιο απαισιο πλασμα που υπαρχει. 

40) Οταν εκνευριζομαι και φωναζω, νιωθω πως δεν ειμαι αυτη που πιστευω η τουλαχιστον νομιζω οτι ειμαι. Νιωθω οτι χανω τον εαυτο μου και δεν παει τιποτα καλα μαζι μου. Νιωθω σαν δυναμιτης που εκριγνειται.

41) Νιωθω πως δεν μου αξιζει η ζωη. Ακομα και να μην το κρινει κανεις αυτο. 

42) Τι νοημα θα εχει η ζωη αν δεν θα μπορω να κανω σπουδες και αν δεν θα μπορω να φυγω για παντα απο το μερος που μενω; Ειδικα αν μεινω παρα τη θεληση μου; Δεν μπορω να μεινω για ολη μου τη ζωη "δεσμευμενη" σε αυτο το χωριο που μενω ακομη. Εστω εξαιτιας καποιου προσωπου που το προκαλει αυτο.

43) Νομιζω οτι ημουν ενα λαθος για ορισμενα ατομα στα οποια δε θελω να θιξω. Ακομα και να μην ειναι αληθεια αυτο. 

44) Δεν μου αρεσει να μου φαιρονται σαν να ειμαι τρελη η κακια. 

45) Δεν θελω να εξαρτηθω απο κανεναν. Ουτε καν απο την μητερα μου. Γι'αυτο και πολλες φορες συμπεριφερομαι σαν να ειμαι ηδη μεγαλη ηλικιακα. Δεν θελω να ακουω και να εκτελω εντολες σαν να ειμαι ρομποτακι η κανενα παιχνιδι και να φαινομαι οτι ειμαι το καλο παιδι εξαιτιας αυτου. Και να εκτελω εντολες επειδη μονο με προσταζουν. Απλα δεν θελω να λειτουργω σαν να ειμαι ρομποτακι ή μηχανη. Θελω να γινω και να ειμαι ανεξαρτητη εστω απο τωρα για να ειμαι ετοιμη να ανεξαρτητοποιηθω στο μελλον. Ακομα και λαθος να λεω ή ακομα και εστω να βιαζομαι. Και σαν αγγαριες τις βλεπω εγω προσωπικα τις προσταγες και οταν τις ακολουθω νιωθω πως τις κάνω για την ευχαριστηση αυτων που μου προσταζουν να ακολουθησω καποια εντολή/προσταγη που μου ταζουν/με βαζουν να κανω υποχρεωτικα και οτι η δικη μου θεληση γι'αυτούς δεν μετραει καθολου. Συγνωμη κιολας μα αυτο δεν μου αρεσει καθολου να γινεται και με πιο απλα λογια, νιωθω σαν να καταπαταται η δικη μου θεληση και γνωμη. 

46) Δεν με νοιαζει πολλες φορες τι θα πουν οι αλλοι για μενα γιατι δεν με απασχολει. Ειδικα αν παθω κατι δεν με νοιαζει. 

47) Δεν θελω να ακουω αρνητικα σχολια για μενα. Θελω να τα αγνοω. Ακομα και αν με πληγωνουν. 

48) Πλεον νιωθω πως εχω χασει την καθε μου ελπιδα για το μελλον μου. Και σε αυτο κανεις δεν μπορει να με βοηθησει ή να με καταλαβει. Εχω καταπιεστει προσφατα με πολλα και νιωθω σαν ολα να με στριμογνουν σε μια γωνία ακομα και να μην εχω χασει καποιες ορισμενες μου ελπιδες. 

49) Νιωθω πως αν φυγω με τον Α, Β, Γ τροπο οτι θα ειναι καλυτερα για τους δικους μου γιατι και μονο που ακομα ειμαι ζωντανη και υπαρχω γενικα, ειμαι ενα βαρος. Ακομα και να μην ισχυει κατι τετοιο. Συγνωμη κιολας μα πολλες φορες νιωθω ακομα πως ειτε φυγω με τον Α η τον Β η τον Γ τροπο πως θα ειναι καλυτερα χωρις εμενα και θα μεινουν ησυχοι. Δεν ξερω αν θα πρεπει να το πιστεψω αυτο η οχι. Απλα το θεωρω. Αν και οντως δεν με νοιαζει αν φυγω.

50) Δεν σεβομαι τον απεναντι μου αν δεν με σεβεται πισω. I'm sorry. 

51) Δεν μου αρεσει να με αντιμετωπιζουν σαν να ειμαι τρελη η κακια, λεγοντας μου απειλες, βαζοντας με, με το ζορι να τους εκτελεσω μια προσταγη/διαταγη που μου επιβαλλουν και λεγοντας μου τα χειροτερα σχολια για μενα. Ειδικά να λενε πως οτι κανω, το κανω δηθεν και καλα για κακο οταν ειναι για τον δικο μου εαυτο. Οτι κανω για τον εαυτο μου, για καλο ειναι οπως ακομα και αν κανω κατι καλο για τους αλλους. Δεν γινεται πχ να πεις πως το ταδε πραγμα που κανω για τον εαυτο μου ειναι για κακο γιατι ειναι σαν να μου λεει ο αλλος πως ακομα και γι'αυτον να κανω κατι θα'ναι για κακο. 

52) Δεν ξερω τι να πω, νιωθω πως ισως να μην μου αξιζει να λεγομαι "καλος ανθρωπος". Ενταξει το καταλαβαινω, ολοι εχουμε καποια στιγμη νευρα και ξεσπαμε και βριζουμε, φωναζουμε, κανουμε, ρανουμε αλλα γιατι οταν προκειται για μενα, να με αντιμετωπιζουν σαν να ειμαι κακια η τρελη; 

53) Δεν θελω και δεν μου αρεσει κανενας να μου στερει τιποτα. Γιατι εχω ζησει αυτο το πραγμα να στερουμαι πολλα στη διαρκεια της ζωης μου και θελω αυτα που εχω και κανω, να μην επιτρεψω σε κανενα να μου τα στερησει. Ειναι σαν να αφαιρουν απο μενα συγκεκριμενα το δικαιωμα του να εχω και να κανω και εγω αυτο που θελω για μενα. Μην πω σαν να με κανουν να πεταω οτι αγαπω στα σκουπιδια και οτι μισω να το σκαλιζω επειδη πληγωνομαι και μονο στο γεγονος οτι ακουω τι κακο εκανα. Αλλα ναι, αφου ενα συγκεκριμένο προσωπο καταφερε με τον τροπο του να μου στερησει τα παντα σχεδόν απο τη ζωη μου, ηταν επομενο και απο την ιδια μου τη ζωη να στερηθω και αλλα πραγματα. Γι'αυτο ισως να ημουν παντα γατζωμενη σε ο,τι μου εχει απομεινει απο πχ. το 2013. Και τα εκτιμω ειδικα. Γιατι ζουσα με τον φοβο οτι θα χασω μεχρι και αυτα που μου εχουν απομεινει. Οποτε ακουγα την εκφραση "θα χασετε τα παντα", ολα αυτα τα χρονια, παντα μου ερχοταν ο φοβος αυτος. 

54) Έχω νιώσει την απόρριψη. Και οταν σε απορριπτουν ειναι σαν να σε πετανε κατευθειαν στα σκουπιδια χωρις να σου δωσουν ευκαιρίες. Οχι μονο στην χρονικη περιοδο οταν ημουν μικρη, για παράδειγμα οταν ημουν στα 2 χρονια του νηπιαγωγειου και στα πρωτα 3-4 χρονια του δημοτικου, αλλα εστω και στο παρον. Ολοι βέβαια θα μου πειτε πως εχουμε νιωσει την απορριψη αλλα τελος παντων.

55) Νιωθω πως αφου δεν ειχαν μελλον ορισμενες φιλιες που ειχα κανει στο ίντερνετ, οτι ηταν ολα ψευτικα. Και οτι θετικο ακουγα για μενα, το οποιο δεν περιμενα ποτε οτι θα ακουγα απο πχ 1-2 ατομα, δεν το πιστευα, και ακομα και ετσι να μην ειναι, νιωθω οτι ήταν και αυτα ψεματα. Όμως εστω και ψεματα να ηταν ολα οσα ειχα ζησει, ευχαριστώ πολυ τα ταδε άτομα που μου χαρισαν ομορφες στιγμες και μου μιλουσαν για προσδοκιες που εγω πιστευα πως δε θα γινουν ποτε για τον λογο οτι καποια στιγμη, για τον Α, Β, Γ λογο και τροπο, θα στερουμασταν ο ενας τον αλλο και θα φευγαμε. Δεν ξερω αν θα πρεπει να πιστεψω αν ηταν ολα αληθινα ή ψευτικα. Εγω παντως παντα κουβαλουσα την σκεψη αυτη μεσα μου και απλα δεν ελεγα τιποτα γιατι κοιροιδευα στην ουσια τον εαυτο μου οτι ολα θα πανε καλα, να μην σκεφτομαι οτι θα βιωσω τον χειροτερο μου φοβο και οτι αν κανω τα παντα για να διατηρήσω σε ομορφη κατασταση τις ταδε φιλιες μου, θα πηγαιναν οντως καλα τα πραγματα. Αλλα εκανα λαθος. Γιατι ο χειρότερος μου φοβος ειχε βγει αληθινός. 3 ακομα φορες. Γιατι το ειχα ξαναζησει και αλλες φορες αλλα εδω μιλαμε για ιντερνετικη ζωη. Και γι'αυτο ως προς αυτο το θεμα μετα την τριτη φορα εγινα καχυποπτη. Απλα δε θελω να μου ξανατραβηξει κανενας το "χαλι κατω απο τα ποδια" και να με ξανα ποδοπατησει λογου οτι ειμαι ευαλωτη. Γιατι μετα εγω νιωθω πως ημουν το κοροιδο της υποθεσης. Γι'αυτο εχω γινει επιφιλακτικη επισης. Τουλαχιστον τις επιφυλαξεις μου, τις κρατώ και για την αληθινη ζωη. 

56) Ισως επειδη ειμαι απομακρη και δεν ανοιγομαι τοσο ευκολα να μου ειναι δυσκολο να εκφράζω αυτα που νιωθω σε καποιον. Εχω μαθει να τα κρυβω απο πολυ μικρη ηλικια και οποτε δεν ημουν οντως καλα, υποκρινομουν πως ειμαι για να μην δωσω εντυπωση σε κανεναν οτι κατι εχω αλλα αν ειχα συναισθηματικη φορτιση, επρεπε εστω και δυσκολα να εκφρασω αυτο που εκρυβα μεσα μου. 

57) Μου αρεσουν τα Λατινικα ακομα και να μην ειμαι καλη σε αυτα.

Εμμμ.....

Αυτα~