Hope’s POV

hindi ko ba alam ano yung dapat kong maalala, gusto ko malaman yung totoo bakit sa takdang oras chuchu pa. hindi ko ba alam kila luhan, pero ako? gustong-gusto ko na talaga malaman kung sino ba talaga ako, handa akong harapin at alamin ang buong pagkatao ko, alam kong may kinalaman yun sa ala-ala at pagkatao ko, di ako pwede magkamali.

kalalabas ko lang ng locker room when my head hurts.

“princess!” sigaw ng boses ng lalake. maputi siya, at sobrang gwapo nya. “Xiao Lu?” tawag ko naman skniya pabalik.

napangiti naman ako. “call me luhan.” pagdidiin nya sa totoo nyang pangalan saakin. ang cute-cute niya talaga. “okay, Luhan.” sagot ko naman.

ako? prinsesa ako sa Mafia Vampires, anak ako ng Good Vampires, i’m the daughter of Knight.

“baka hinahanap kana ng mahal na hari at reyna, tara na.” hinawakan niya ang kamay ko mejo namula ako pero di ako nagpahalata at pumumta sa lugar namin, saan may magandang puno dito.

niyakap ko agad ang aking ina at ama. “naglaro ba kayo ni Luhan?” tumango naman ako skniya. sinuklay-suklay ang aking buhok.

“lumalaki na ang prinsesa namin ah?” may kinuha siya sa kniyang gilid at sinuot iyon saakin. isang kurona. “Princess, wag mo yan iwawala ah?” ngumiti ako at niyakap siya ng mahigpit.

“princess, nasaan ang kuya Prince mo?” tanong naman ng aking ama pero napapout ako ng kaonti at umiling skniya. “yang kuya mo, gala nalang ng gala.”

napatingin kami sa lalakeng naglalakad, duguan siya.

“Ohgod, Prince Haris! ano iyan?” sigaw ni mommy skniya, mas matanda si Kuya ng Apat na taon. Four Years old ako at Eight Years old naman siya.

“nakakita kase ako ng manok eh, kaya sinipsip ko yung dugo.” mahinhin nyang sagot kaya nakahinga ng malalim ang aking ina at ama. “mabuti naman kung ganon.” saad ni ama skniya at binuhat siya at pinaupo sa kniyang lap. “wag ka, sisipsip ng dugo ng tao. kayo ha?” tinaas ko kamay ko as a promise at tumango.

“promise!” saad ko naman sknila at nag-group hug kaming apat.

minulat ko ang mga mata ko naalala ko na ang lahat, Limang Taon ako nung mawalan ako ng ala-ala, hindi ako pwede magkamali at nung magising ako na walang maalala ay pinaalagaan nila ako sa ibang tao. tama, kaya ako naging bampira nung nakaraan dahil ako.

ako si Princess Hope.

“Honey, are you alright? you fainted.” sabi nya at hinipo ang noo ko, nakatingin lang ako sknilang lahat, ngayon na nakaka-alala na ako, hindi ata panahon para sabihin ko ang totoo? baka mamaya ikapahamak ng lahat--

“nasaan yung bag ko?” inabot agad ni Lorline yung bag saakin kaya kinuha ko iyon. kinuha ko ang kurona na binigay ni Mommy saakin. “do you know who gave that to you?” i grinned nakayuko ako pero labas ang pula kong mga mata.

“of course, i can’t forget who am i. I’m Princess Hope Knight.”

nakatingin sila saakin, gulat na gulat sila. alam ko naman na magugulat talaga sila. pero okay na makita nila akong ganito diba? malaman nila ang katotohanan habang maaga.

“hope? are you turning into Princess again, come on. bumalik ka sa dat--” piningot ko tenga ni Chanyeol. “yoda, please change, in those years you’re still the same.” sabi ko skniya, mejo natawa ako ng kaonti. nah, nakakatawa siya bata palang ganyan na siya. di marunong magbago.

“hope, ikaw ba talaga yan?” ngumiti lang ako sknila and i shrugged. “yes, this is me.” sagot ko sknila.

“xiao lu..”

ngumiti siya at niyakap ako ng mahigpit. mejo kinikilig ako sa lalakeng ito, but i want to stop myself by blushing because of him.

i sighed. “where’s prince?” they shrugged again. “out of nowhere, alam mo naman na parang pusang gala yun.” saad ni Ashley saakin.

“as usual. what’s new with him?” napailing ako kinuha at tinago ang kurona ko tska hinila si Luhan palabas. “good thing, you’re back.” sabay ayos nya ng bangs ko, i lend my head down to his shoulders.

pagdating sa parking lot agad nya ako pinagbukas ng pinto ng sasakyan niya, pumunta kami sa bahay niya. maganda rin kase ang bahay niya sa totoo lang malaki at halatang mayaman. mayaman din kase siya eh.

pagpasok ay pinatuloy niya ako sa bahay niya, ang ganda.

“here.” i saw a box pinakota niya iyon saakin. it has alot of pictures of us together. pero para akong binuhusan ng langit at lupa na may makita akong litrato saan naghahalikan kaming dalawa sa kama, halata kahit putol ay pareho kaming hubad. “yah! saan to nggaling? paano mo ako nadaya neto?” tumawa siya at nagpeace sign saakin.

“sorry na honey.” buti nalang mahal ko ang lalakeng to, kundi lang talaga eh. i just look forward for the pictures and i smiled seeing our childhood picture together.

i just smiled. “you’re handsome and cute since birth.” he laugh and kissed me on lips. “iloveyou.”

i think.. i’m blushing. “iloveyou too.” bigla namula mga mata ko at..

“there has a black vampires around, luhan.”