"Φτανουμεε;!"

"Οχι ακομα"

~~~~~~~~~~

"Τωρα φτανουμε;!"

"Εχουμε ακομα ωρα..."

~~~~~~~~~~

"Ποτε θα φτασουμε;"

"Σε λιγο..."

~~~~~~~~~~

"Μηπως τωρα;"

"Οχι..."

~~~~~~~~~~

"Τωρα;!!"

"ΟΧΙ!"

~~~~~~~~~~

"ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΑΑ!!!"

"ΔΕΝ ΟΔΗΓΑΩ ΕΓΩ ΤΟ ΠΛΟΙΟ CARTER ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΠΙΑ!!!"

Και να πεις πως ειναι πολυ ωρα;! Μια ωρα και μιση, βαρια δυο ωρες ειναι η διαδρομη! Και καθε 5 λεπτα ρωταει αν φτανουμε! Λες και νταντευω 4χρονο!!! Που το 4χρονο στην τελικη θα κοιμοταν και θα τελειωνε η υποθεση!

"Βαρεθηκαααα" συνεχιζει να γκρινιαζει και ακουμπαει το κεφαλι του στα χερια του σαν μωρο.

Ολες πεφτουν σε μαλακες, γκομενιαριδες, κολλημενους με την μπαλα, ανωμαλους και οτι αλλο θες κι εσυ πηγες κι επεσες στο διχρονο μη χεσω!

Κοιτα μην τα ακουσεις εσυ τωρα εε!!!

Κοιτα να φτασεις στην Κερκυρα με το καλο και μετα αν θες ακουω και τα 12 Ευαγγελια...

Χριστοπαναγιες ελεγα να ακουσεις αλλα οτι θες...

"Carter, αγαπη μου, ψυχη μου, μωρακι μου, αν θα μπορουσες να το βουλωσεις θα ηταν οτι καλυτερο αυτην την στιγμη" λεω χαμογελαστη και βυθιζεται περισσοτερο στην καρεκλα του.

Οπως καταλαβατε ειμαστε στο καραβι για Κερκυρα, το σπιτι περιμενει επιπλωμενο, το μονο που λειπει ειμαστε εμεις και τα ρουχα μας. Αλλα o Carter το γυρισε σε 5year-old mode και εγω κοντευω να γινω ρεζιλι.

Δεν βαραμε μικροτερα παιδακια.

Δεν βαραμε μικροτερα παιδιακια.

"Σοβαρα ομως τωρα, βαριεμαι την ζωη μου. Ποτε φτανουμε;!!"

Γαμω το στανιο μου λεω ΔΕΝ ΒΑΡΑΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ!!!

Ανασουλες. Μετρα μεχρι το 10.

1,2,3

"Αντε να φτασουμε..."

4,5

"...γιατι ολα ειναι χαλια"

6,7,8

"Λες να παω να παραπονεθω στον καπετανιο..."

9,10...!!!

"...μπας και πατησει λιγο γκαζι να πουμε;;!"

"Carter αγορι μου βουλωσε το!!!" φωναζω και με κοιταζει φοβισμενος.

Εε μα!

"Συγνωμη..." μουρμουριζει κι ανοιγει το κινητο του να απασχοληθει.

1 ωρα τωρα δεν μπορουσε να ανοίξει το κινητο του;!

"Σ'αγαπω..." μουρμουριζει.

Ουτε θυμωμενη δεν μπορω να μεινω μαζι του!

"Κι εγω σ'αγαπω... Βλαμμενε..." μουρμουριζω και ανοιγω και το δικο μου κινητο μπας και περασει λιγο η ωρα.

Ευτυχως δεν υπαρχουν πολλα ατομα στην καφετερια του πλοιου γιατι ολοι ειναι εξω και βγαζουν φωτογραφιες με το κυμα οποτε εγω δεν εγινα ρεζιλι που φωναζα σαν καθυστερημενο πριν.

Εικοσι λεπτα μετα το πλοιο δενει στο λιμανι της Κερκυρας και ολοι οι επιβατες ξεχυνονται μεσα απο το πλοιο σαν στριμωγμενες κοτες σε κοτετσι. Σοβαρα ομως ολοι βιαζονταν τοσο πολυ! Με πατησαν 4 ατομα και ενα πιτσιρικι με ειπε οτι παω πιο αργα κι απ'τον Explorer... Σε φαση ηρεμια ρε φιλε δεν θα φυγει τo νησι!!!

Το πιο εκνευριστικο ηταν το να βγαλουμε τα οχηματα. Φυσικα και πηραμε την Κλελια γιατι ο Carter δεν ζει χωρις αυτην. Και μετα απο την πολυχρονη εμπειρια μου στα ΜΜΜ ουτε εγω ζω χωρις την Κλελια.

Οι μηχανες τελικα θα καταλαβουν τον πλανητη! We need Exterminator!!! Isn't he back yet!?!?

Παρκαρουμε μπροστα στο διαμερισμα. Και εγω νιωθω να ξαναερωτευομαι.

Μοιαζει περισσοτερο σαν μεζονετα σε μινιατουρα, με μια μικρη αυλη μπροστα και ενα τοσο δα γλυκουλι μπαλκονακι στον δευτερο οροφο. Ξερετε...απο αυτα που κανεις ενα βημα εξω απο την μπαλκονοπορτα και τσουπ αυτο ειναι το μπαλκονι. Αντε βαλτε αλλα δυο βηματα μην ειμαστε μες τις υπερβολες.

Οι τοιχοι εξωτερικα ειναι πετρινοι και διαφορα αναριχομενα φυτα ειναι κολλημενα εδω και κει στον τοιχο.

Αυτη ειναι μινι βιλα! Ποιος πληρωνει γι'αυτο!!

Η...μαμα μου. Κι η Aria. Αλλα οντως το σπιτι φαινεται ακριβο. Και αποκλειεται να καταφεραν οι δυο τους να πληρωσουν προκαταβολικα τρεις μηνες νοικι!

"Carter, μηπως βρήκαμε λαθος σπιτι;" ρωταω κατεβαινοντας απο την Κλελια.

"Οχι εδω ειμαστε" λεει σιγουρος και κανει νοημα στο ταξι που κουβαλαει τις βαλιτσες μας να παρκαρει μπροστα στην πορτα.

Μπαινουμε στο σπιτι, με το δεξι, και αφου τακτοποιησω τα ρουχα μου και του Carter στην ντουλαπα χρειαζομαι καποιες εξηγησεις.

"Εχω δυο πολυ σημαντικες ερωτησεις" λεω μπαινοντας στην κουζινα οπου ο Carter ανοιγοκλεινει ντουλαπια ωστε να βρει που ειναι το καθετι.

"1) Ποιος πληρωνει για το σπιτι; Γιατι οι πεθερες δεν υπαρχει περιπτωση να μπορουν. Και...
2) Ποτε θα φαμε, λιμοκτονω;"

"Θα σου πω αλλα σε καμια περιπτωση δεν φταιω εγω! Η μανα σου με αναγκασε και ειχε βοηθεια κι απ'την δικια μου" λεει γυρνωντας να με κοιταξει με επιφυλαξη.

Θα πεσουν κεφαλια.

"Ο μπαμπας σου πληρωνει"

Τα κυτει αιμα!

"Ο ΠΟΙΟΣ! ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;!! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΒΟΉΘΕΙΑ ΤΟΥ!! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΑ ΛΕΦΤΆ ΤΟΥ! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!!!" φωναζω και τρεχω στην κρεβατοκαμαρα για να ξανα αδειασω την ντουλαπα.

Εγω σε σπιτι που πληρωνει το τσουλακι του δεν μενω! Γιατι το τσουλι τα πληρώνει! Αυτη εχει χρηματα! Αυτη εχει μπαμπα βιομηχανο!! Γαμω τον Φουστανο μου γαμω!!

"Tori σε παρακαλω ηρεμησε" λεει ο Carter μπαινοντας στο δωματιο.

"Εγω δεν μενω εδω μεσα. Αν δεν θες να βρουμε αλλο σπιτι που να αντεχει η τσεπη μας μπορουμε να παμε ο καθενας σε μια φοιτικη εστια. Στο ιδιο νησι θα ειμαστε παλι. Απλα σε διαφορετικα δωματια!" λεω βγαζοντας τα ρουχα μου απο την ντουλαπα και βαζοντας τα στην βαλιτσα.

Ο Carter απο την αλλη αναιρει τις κινησεις μου.

Οσο εγω βγαζω απο την ντουλαπα αυτος τα ξαναβαζει μεσα.

"Πρεπει να ηρεμήσεις και να συζητησουμε. Με νευρα δεν θα βγαλουμε ακρη" προσπαθει να με ηρεμήσει.

"ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΗΡΕΜΗ ΕΙΜΑΙ!" φωναζω.

"Tori μου σε παρακαλω..." λεει αλλα σηκωνω την βαλιτσα με οσα ρουχα καταφερα να βαλω μεσα αφου συνεχεια μου την αδειαζε και προχωράω προς την εξωπορτα.

"VICTORIA!" σηκωνει την φωνη του λιγο πριν πιασω το χερουλι.

Δεν τολμαω να τον κοιταξω. Αντίθετα μενω παγωμενη να κοιταζω την πορτα.

"Αν φυγεις, δεν αφηνεις τον πατερα σου μονο του εδω μεσα. Αφηνεις εμενα" λεει.

"Δεν θελω να τον ξερω Carter..." λεω συγκρατωντας τα δακρυα μου.

"Μην φυγεις. Αν φυγεις με αφηνεις και υποσχεθηκες, μου ορκιστηκες οτι δεν θα με αφήσεις"

"Δεν σε αφηνω! Δεν φευγω απο εσενα! Φευγω απο την ιδιοκτησια του μπαμπα μου. Φευγω απο τα λεφτα του. Δεν τον θελω στην ζωη μου Carter γιατι κανενας δεν το καταλαβαινει αυτο. Εσυ ισως θα επρεπε να με καταλαβαινεις" λεω γυριζοντας να τον κοιταξω.

"Σε καταλαβαινω! Απλα μην φευγεις. Οχι ακομα. Οχι μονη σου. Θα βρουμε μια λυση μαζι" λεει ανοιγοντας τα χερια του περιμενοντας μια αγκαλια.

Αφηνω την βαλιτσα να πεσει διπλα μου και κουλουριαζομαι στο στηθος του.

"Νομιζω πρεπει να μιλησεις με την μαμα σου" μου λεει μετα απο λιγο.

Θα συμφωνησω.

Τηλεφωνο στο ενα χερι και καφες στο αλλο. Καθομαι στο μπαλκονι και περιμενω την κυρά-Marissa να σηκωσει το τηλεφωνο.

"Ελα κοριτσι μου! Φτασατε;" ρωταει χαρουμενη.

"Ναι μαμα φτασαμε" απανταω.

"Ολα καλα; Το σπιτι; Σ'αρεσε;" ρωταει.

"Ναι υπεροχο ειναι. Αν και φαινεται λιγο ακριβο, δεν νομιζεις;" λεω με φωνη που σταζει ειρωνεια.

"Ο Carter στο ειπε, ετσι;"

"Ναι αλλα μην τολμησεις να τον κατηγορήσεις που μου ειπε την αληθεια. Απλα πες μου γιατι; Γιατι τον αφηνεις να ξαναμπει στην ζωη μου οταν στο εχω ξεκαθαρισει οτι δεν θελω καμια σχεση μαζι του;"

"Γιατι Vicky μου ειναι ο πατερας σου. Και σε αγαπαει"

Γαμωτο αυτο το ονομα...

"Α ναι; Δυο χρονια τωρα ουτε μια επισκεψη. Ουτε ενα τηλεφωνο. Να την βρασω την αγαπη του"

"Μην τον κρινεις, εγω φταιω. Και για τον χωρισμο μας εγω φταιω μικρη. Απλα παρτον τηλεφωνο. Θα χαρει να σε ακουσει. Σου εχει αδυναμία"

"Δεν ξερω αν θελω..."

"Μην αφηνεις την γυναικα του να σας χωριζει. Αυτην δεν συμπαθείς και το ξερω. Απλα παρτον ενα τηλεφωνο" ξαναλεει.

"Θα το σκεφτω" απανταω.

Μετα απο λιγο τερματιζουμε την κληση. Καθομαι στο μπαλκονι κοιταζοντας την πολη που απλωνεται μπροστα μου και σκεφτομαι ολα οσα συζητουσα πριν με την μαμα.

Ισως πρεπει να δωσω μια ευκαιρια στον μπαμπα μου. Ειμαι ακομα θυμωμενη που με παρατησε χωρις ενα τηλεφωνημα τοσο καιρο. Αλλα μου λειπει ο μπαμπας μου.

"Victoriaa!!" φωναζει ο Carter απο μεσα.

"Ελαα;!"

"Ελα λιγο ειναι σημαντικο!"

Σηκωνομαι γρηγορα και παω να δω τι εγινε. Μπαινω στην κουζινα και τον βλεπω να κοιταζει το πληντυριο πιατων σαν να ειναι εξωγηινη συσκευη πλησης εγκεφαλου.

"Θα φτιαξω πατατες φουρνου αλλα δεν ξερω απο που ανοιγει ο φουρνος" λεει ψαχνοντας στο πληντυριο πιατων το 'κουμπι που ανοιγει τον φουρνο'.

April: Αυτο το παιδι παιζει να ειναι μονιμα μεθυσμενο...

Ricky: Γιατι το λες αυτο;

April: No particular reason...

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~

Χαλοου μαι μπιουτιφουλ κριτουρς!💜💙💜💙

Τι μου κανετε;

Εγω πιο χαλια πεθαινεις. Ξεκινησα ηδη φροντιστηρια κι η ιστορια κατευθυνσης με εχει σε φαση 'We must burn these books. It's bad for humanity!!!'

Πως το μιλάω το αγγλικο..😏😏

Ελπιζω το κεφ να σας αρεσε, μεχρι το επομενο...

Φιλακιααα
-Αντιγονη💋💋💋

Υ.Γ. για όσους δεν παρατηρησαν την αλλαγη, το #4 του προηγουμενου κεφαλαιου εγινε #23 εξηγω εκει για ποιον λογο.

I am a unicorn! ❤💛💜💙💚