"ΟΧΙ!!" ακουω καποιον να φωναζει και πεταγομαι όρθια απο το κρεβατι.

Ο Carter.

"ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ;! ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ!! ΟΧΙ ΑΥΤΗΝ!!" φωναζει ξανα.

Δεν χανω χρονο και τρεχω στο σαλονι μονο για να τον βρω μουσκεμα στον ιδρωτα και δακυρα να τρεχουν απο τα ματια του στον υπνο του. Παλευει με τα σκεπασματα, στριφογυριζει, χτυπαει.

"ΑΦΗΣΕ ΤΗ!!" φωναζει ακομα πιο δυνατα αλλα η φωνη του σπαει στο τελος.

"Carter;" προσπαθω να τον ξυπνησω αλλα δεν φαινεται να με ακουει.

Πιανω τα χερια του ακινητοποιωντας τα οσο μπορω με το ενα μου χερι και αρχιζω να χαιδευω τα μαλλια του με το αλλο.

"Carter μου, ειναι απλα ενας εφιαλτης" λεω και φαινεται να πιανει αφου για λιγο ηρεμεί.

"Οχι την Tori μου" λεει με πληγωμενη φωνη.

"Ειμαι εδω μωρο μου. Ηρεμησε" ψιθυριζω αφηνωντας ενα φιλι στο κεφαλι του και τριβοντας το μπρατσο του.

"Victoria..." ανοιγει τα ματια του και με ψαχνει.

Μολις το βλεμμα του συναντησει το δικο μου κλεινει τα ματια του ανακουφισμένος και με τραβαει απο το σβέρκο ενωνοντας τα χειλη μας. Με φιλαει αργα και τρυφερα.

"Παμε στο κρεβατι" λεω και τον τραβαω ορθιο αρπαζοντας και το μαξιλαρι του ταυτοχρονα.

Δεν υπαρχει περιπτωση να κοιμηθεί στον καναπε την υπολοιπη νυχτα.

Τον βαζω να καθισει στην ακρη του κρεβατιου και του φερνω μια πετσέτα να σκουπιστει αφου κυριολεκτικα σταζει. Λες κι επαιζε μποξ στον υπνο του...

Αφου στεγνωσει ξαπλωνει πισω και κοιταζει το ταβανι χωρις να πει λέξη.

"Θες να μου πεις τι ειδες;" ρωταω ηρεμα ξαπλωνοντας διπλα του.

Παιρνει μια βαθεια ανασα και περναει το χερι του μεσα απο τα μαλλια του.

"Ειδα εναν εφιαλτη"

Σωπα!

Σκασε εσυ!

"Ειδα τον Kai, τον πρωην κολλητο μου, στο κρεβατι με την Danielle. Στην αρχη δεν με ενοιαζε καν, αλλα μετα πηρες την θεση της. Και μετα ειδα τον πατερα μου με την Melissa. Και ξαναπήρες την θεση της. Αλλα μην ανησυχείς βλεπω τον ιδιο εφιαλτη καιρο τωρα" λεει και τον κοιταζω λιγο σοκαρισμενη.

"Και πως γινεται πρωτη φορα να σε ακουω;!" λεω και σηκωνομαι να τον κοιταξω στα ματια.

"Γιατι οταν κοιμομαστε μαζι δεν τους βλεπω..." απανταει λες κι ειναι το πιο φυσικο πραγμα στον κοσμο.

"Το ξερεις οτι εγω δεν-" ξεκιναω να πω αλλα με διακοπτει.

"Το ξερω μικρη. Αλλα δεν μπορω να το ελεγξω..." λεει και με ξανατραβαει στην αγκαλια του.

"Σ'αγαπαω Tori" λεει φιλωντας το μετωπο μου.

Κουρνιαζω μες την αγκαλια του περισσοτερο και ακουμπαω το κεφαλι μου στο στηθος του, ακούγοντας την καρδια του που πλεον εχει ηρεμησει.

"Κι εγω σ'αγαπαω Carter" λεω.

"Αλλα μην νομιζεις οτι ξεχασα την πεταλουδα με ανεξίτηλο! Θα σου βρω αλλη τιμωρια..." λεω και γελαει.

"Δεν ημουν εγω..." παραπονιεται για αλλη μια φορα αλλα δεν απανταω. Αντιθετως αφηνω τον εαυτο μου να τυλιχτει απο το σκοταδι του γλυκου υπνου στην αγκαλια του Carter.

~~~~~~~~~~

"Εχω χαρα και παω
Στ'αστερια και πεταω
Στ'αστερια και πεταω
Μ'αγαπας και σ'αγαπαω

Εχω αγαπη τοση
Που θα με παλαβωσει
Που θα με παλαβωσει
Η αγαπη που εχω η τοση"

Την τυχη μου μεσα ποιος παιρνει τηλεφωνο πρωινιατικα;!!

Ανοιγω βαριεστημενα τα ματια μου κι αφου απελευθερωσω το χερι μου απο το κρατημα του Carter πιανω το τηλεφωνο και το φερνω στο αυτι μου.

"Ποιος;!" απανταω με την πρωινη μελωδικη φωνη μου.

Μεταφραση: την αγριοφωναρα βραχνιασμενου νταλικερη.

Αυτην ναι...

"Καλημερα κοριτσι μου. Να μαντεψω δεν σηκωθηκατε ακομα... Δεν πειραζει απλα πηρα να σου πω οτι κατα τις 12 θα ερθουμε μια ακομα επισκεψη. Η Rozetta θελει να σας πει κατι και εγω να σε ξαναδω μια φορα πριν φυγουμε για Θεσσαλονικη παλι" λεει ο μπαμπας μου απο την αλλη μερια της γραμμης και ξαναπεφτω πισω στο μαξιλάρι.

"Καλα μπαμπα" λεω κοιμισμενα.

"Τα λεμε!" λεει και πριν προλαβω να απαντησω τερματιζει την κληση.

Κοιταω την οθονη μου μονο για να δω οτι η ωρα ειναι 11. Δεν παει καλα ο κοσμος! Ειναι ακομα καλοκαιρι! Δικαιούμαι να ξυπναω μετα τις 1!! Αλλα αφου με ξυπνησαν τωρα δεν παιζει να ξανακοιμηθω.

Δεν μου παει η καρδια να ξυπνησω τον Carter ομως. Ειχε μια δυσκολη νυχτα. Απο την αλλη ομως φοβαμαι να τον αφησω μονο του. Μπορει να νομιζει οτι εφυγα.

Χρησιμοποιωντας λοιπον τις νιντζα κινησεις μου και την πειρα 100καιβαλε ταινιων βαζω στην θεση μου στην αγκαλια του ενα μαξιλαρι το οποιο σφιγγει τοσο πολυ που αν ημουν εγω πιθανοτατα θα χρειαζομουν χειρουργειο για μερικα σπασμενα πλευρα και δυο τρεις μεταμοσχευσης... Μια σπληνα, ενα νεφρο, κανα-δυο πνευμονες...Στανταρ...

Μπαινω με απολυτη ησυχια στο μπανιο και αφου πλυθω και ξυπνησω το μονο που χρειαζομαι ειναι ο καφες μου.

Βαζω την μηχανη του καφε μα μου φτιαξει εναν τελειο φρεντο καπουτσινο γλυκο ετσι για να ανοιξει λιγο το ματι πρωινιατικα και μολις ο δικος μου ειναι ετοιμος βαζω να κανει εναν ιδιο για τον Carter οσο εγω παω να ξυπνησω τον ωραιο κοιμωμενο μου.

Εχω ιδεα πως να τον ξυπνήσουμε!!!

Ειμαι σιγουρη ειναι υπέροχη αλλα οχι για σημερα. Οπως ειπα περασε δυσκολη νυχτα.

Κι εγω περναω δυσκολες νυχτες αλλα ο Ricky δεν θα σου πω που το γραφει αυτο!!

Αυτο που η συνειδηση μου εχει σχεση με την συνειδηση της σχεσης μου κι επικοινωνουν χωρις εμεις να το καταλαβουμε με ξεπερναει.

Ειμαστε προχω συνειδησεις.

Κι αν συνεχισουμε ετσι θα βγουμε στις ειδησεις!

Τρελο ζευγαρι με τρελο ζευγαρι συνειδησεων σκαει πρωτοσελιδο σε καθε εφημεριδα και υποτιτλο! Mama likes!!

Mama don't likes. Γι'αυτό ξουξου κι ασε με να ξυπνησω ηρεμα και γαληνια το μωρο μου.

Λεω στην April την ιδια στιγμη που σκονταφτω στο χαλι του δωματιου με το που περναω την πορτα. Φυσικα βρεθηκα φαρδιά πλατιά στο πατωμα με εναν εκωφαντικο θορυβο να με συνοδευει.

Γιατι εισαι μια κυρια και δεν πας πουθενα ασυνοδευτη...

Ο απλα βουλωστο.

"Εχεις τον τροπο σου να ξυπνάς τους αλλους εε;" μουρμουριζει νυσταγμενος χωνοντας το προσωπο του στο μαξιλαρι.

"Ειχα σκοπο να σε ξυπνησω με φιλια και χαδια αλλα το χαλι απλα εμφανιστηκε απο το πουθενα και ειπα δεν σκονταφτω εδω καλυτερα" λεω απολογητικα και γελαει μεσα απο το μαξιλαρι.

"Καλημερα αγαπουλινι μου" λεω καθως σηκωνομαι και πλησιαζω το κρεβατι. Περπαταω τα δυο δαχτυλα στην πλατη του μεχρι που φτανω στα πλευρά του και αρχιζω να γαργαλαω.

"Σταματα το!" λεει γελωντας και γελαω με το ποσο ανυπερασπιστος ειναι οταν τον γαργαλανε.

Με μια απότομη κινηση πιανει τα χερια μου και με φερνει απο κατω του σε δευτερολεπτα.

Ποιος ειναι ανυπερασπιστος τωρα;

Εσυ, αν συνεχίσεις να μιλας.

"Σου ειπα να το σταματησεις!" λεει απειλιτικα. "Τωρα θα υπαρξουν συνεπειες" συμπληρωνει και πριν προλαβω να αντιδρασω αρχιζει να με γαργαλαει.

Και μολις φτασω στο σημειο που γελαω αθορυβα χωρις οι γυρω μου να καταλαβαινουν αν παθαινω εγκεφαλικο ή εστω αν αναπνεω σταματαει και αφηνει ενα φιλι στο μαγουλο μου.

"Σε λιγο θα ερθει ο μπαμπας μου με την μικρη να μας χαιρετισουν γιατι φευγουν. Κι η Rozetta θελει να μας πει κατι λεει..." τον πληροφορω.

"Οκ" λεει και χανεται στο μπανιο.

Παω στην κουζινα να πιω τον υπολοιπο καφε μου και σε λιγο ερχεται κι ο Carter. Πριν προλαβουμε ομως να πιουμε τους καφεδες η πορτα χτυπαει.

Σηκωνομαι και ανοιγω. Η Rozetta τρεχει μεσα στο σπιτι και ο μπαμπας με κοιταζει με ενα χαμογελο.

"Συγνωμη που σας ξυπνήσαμε. Το καραβι μας φευγει σε δυο ωρες" λεει και του κανω νοημα να μπει μεσα.

"Δεν πειραζει μπαμπα"

"Vicky.. Να σου πω κατι;" λεει η Rozetta χτυπωντας επανηλειμενα  το δάχτυλο της στο μπουτι μου.

"Πες μου μικρη μου" λεω και σκυβω στο υψος της.

"Πρεπει να ακουσει και το αγορι σου..." λεει και ριχνει το βλεμμα της στα μπλεγμενα δαχτυλα της.

"Εδω ειμαι κι εγω" λεει ο Carter μπαινοντας στο σαλονι ενω κραταει τον καφε του στο χερι.

"Εμ...να...ε-εγω.. Εγω ζωγραφισα την πεταλουδα στο προσωπο σου για να σε κανω πιο ομορφη και να χαρεις αλλα δεν σου αρεσε και θυμωσες και επειδη δεν ηθελα να μην με αγαπας ειπα οτι το εκανε ο Carter αλλα λυπαμαι παρα πολυ συγνωμη" λεει με μια ανασα και την κοιταζω εκπληκτη.

"ΧΑ! Στο 'πα οτι δεν ημουν εγω!!" λεει χαρουμενος ο Carter και τον κοιταζω απειλιτικα.

Η μικρη ειναι ετοιμη να βουρκωσει κι αυτος φερεται σαν 3χρονο. ΠΑΛΙ!

"Rozetta, ευχαριστω που μου ειπες την αληθεια. Αλλα πρεπει να ξερεις κατι. Μπορει να θυμωσα γιατι δεν ειναι ευγενικο να ζωγραφιζεις καποιον χωρις να τον ρωτησεις αλλα αυτο δεν σημαινει οτι θα σταματουσα να σε αγαπαω" λεω παιρνοντας την αγκαλια.

"Νομιζω χρωστάς μια συγνωμη και σε καποιον αλλο" λεει ο μπαμπας μου και η μικρη τρεχει στον Carter που την σηκωνει στην αγκαλια του κατευθειαν.

"Συγνωμη Carter. Δεν θα ξαναπαρω τους μαρκαδορους σου χωρις να ρωτησω" λεει κι εγω κρατιεμαι να μην γελασω.

"Τιποτα αλλο;" επιμενει ο μπαμπας.

"Αα! Συγνωμη που σε κατηγορησα για κατι που εκανα εγω. Ηταν κακο και καθολου ευγενικο" προσθετει και χαμογελαμε ολοι.

"Σε συγχωρω μικρη, μονο υπο εναν ορο" λεει ο Carter. "Θελω ενα φιλι" λεει και γυριζει το μαγουλο του.

Η Rozetta δεν χανει χρονο και αφηνει ενα φιλι στο μαγουλο του.

"Σου πηρα το αγορι!!" λεει κοροιδευτικα και μου βγαζει την γλωσσα.

Αυτη η μικρη με κανει περιφανη! Απο εμενα πηρε!!!

Ειναι υιοθετημενη...αλλα δεν σου παω κοντρα. Η μικρη εχει οντως το ταπεραμεντο σου...

Η Rozetta ψιθυριζει κατι στο αυτι του Carter και αυτος χαμογελαει κοιταζοντας με.

"Καλα, καλα, χαιρετα τωρα την αδερφη σου και τον Carter και παμε" λεει ο μπαμπας και αφου μας χαιρετισουν φευγουν.

"Τι σου ειπε η μικρη;" ρωταω περίεργη.

"Οτι το εκανε για να ζηλεψεις και να μην εισαι αλλο θυμωμενη μαζι μου" λεει ξαπλωνοντας στον καναπε και ανοιγοντας την τηλεοραση.

Αυτη η μικρη ειναι το χαμενο μου παιδι! Παει και τελειωσε!! Την θελω!!

~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~·~

Here's your chapter!! 💘

Ελπιζω να σας αρεσε αν και ηταν λιγο στεναχωρο στην αρχη.😒😏😜

Ναι εχω αυτον τον ηχο κλησης. Και το lazy song του Bruno για ξυπνητηρι. Ειρωνεια...😂

Λοβ υ μπειμπις❤❤❤

Φ

ιλακιααα
-Αντιγονη💋💋💋