I haven't written for a long time guys. Sorry,...

Kerzhelle's POV

I slowly opened my eyes , it's all blurred kaya pinikit pikit ko ang mata ko hanggang sa luminaw iyon. I found mysef lying on the hospital bed. Kinapa ko ang ulo ko dahil sa sobrang sakit at ramdam ko ang makapal na bandages . Pinilit kong bumangon pero sobrang bigat ng katawan ko.
" oh God anak gising kana sa wakas . Call the doctor now honey!" Sabi ng isang babae habang hawak-hawak ang kamay ko . Walang emosyon ko siyang Tinitigan,
"Umm who are you?" Nagulat siya sa sinabi ko at umiling iling havang nakatakip ang kaniyang kamay sa bibig nito.
" anak it's me your mama." Iyak nitong sabi . My eyebrows met , hindi ako nakapagsalita hanggang sa dumating ang doctor at ang isang nurse .
" what happened doc? She couldn't recognise me." Kabadong tanong nito. The doctor check-up on me bago sumagot sa mama ko daw.
" she lose her memories Mrs. clarkson , expected na iyon dahil sa nangyare , pwedeng panandalian lang but in her case  it's takes a year or depende sa method na gagawin natin." The doctor said. " she's fine but she still need to stay here for 3 days para ma monitor ko pa siya." He said at umalis na dahil may emergency daw sa isa pa niyang pasyente. Nakatulala lang ako habang naka tingin sa kisame hanggang sa may lalaking dumating.

" tita heto na po yung tu- Kerzhelle!!! Gising kana !! Thanks God" mangiyak ngiyak  nitong sabi habang niyakap ako.Pero tiningnan ko lang siya.
Kaya nagtaka ito
"She lose her memories..." malungkot na sabi ni mama
"how did i lose my memories? What happened to me?" I asked them.

FLASHBACK

Kerzhelle's POV

I have to find him, i need to meet him dahil alam kong sasaya ako, siya lang yung tanging masasandalan ko sa mga sitwasyon na ganito dahil siya lang yung nandun sa panahong durog na durog ako, siya lang yung nandyan para pangitiin ako , para ibalik ang dating ako .
Ang daming luhang lumabas sa mata ko kahit anong pilit kong kalimutan ang mga ginawa ng demonyong yun hindi parin nawawala .
Biglang bumuhos ang malakas na ulan
Na siyang dahilan para bumigat ng husto ang katawan ko .
"P*TANG*NA!!!!! AYOKO NG SAKIT NA'TO!!! BAKIT BA KASE HINDI NALANG AKO NAMATAY NG SINAKSAK MO AKO DEMONYO KA!!!! GAGU MO!!!" i shouted at a top of my lungs biglang may yumakap sakin ng mahigpit. " Anak parang awa mo na tama na plssss" umiiyak yung mama ko pati si Brandon na nakatayo sa gilid namin. " KASALANAN MO TONG LAHAT NG NANGYARE SAKIN MA!!! " sigaw ko dito at marahas akong tumayo. sobrang lakas ng buhos ng ulan na kailangan pa naming sumigaw para makarinigan.
" KUNG HINDI MO SANA AKO INIWAN! KUNG ISINAMA MO SANA AKO NONG NAG MAMAKAAWA AKONG SUMAMA SAYO !HINDI SANA AKO NAMUHAY SA IMPYERNONG LUGAR NA IYO!!!" sigaw ko dito hindi ko alam kung bakit ko yun nasabi , pero sobrang nasasaktan na ako ngayon sobrang bigat na ng nararamdaman ko at tanging alam ko lang ay isumbat sa kaniya lahat ng katarantaduhang nangyare sa buhay ko. Umiiyak kaming tatlo alam ko yun kahit sobrang lakas ng ulan na hindi ko na alam kung luha paba o tubig ng ulan ang tumutulo sa psingi ko .
" anak kalimutan mo na yun pls. Walang araw na hindi ko sinisisi yung nangyare sayo anak , kung alam ko lang na magiging ganun hinding hindi kita iiwan . Intindihin mo naman sana yun An—"

"ININTINDI KO MA!! PERO ANG HIRAP MA E! SOBRANG HIRAP NA SA TUWING NAKIKITA KITA NA MASAYA HABANG KASAMA MO SI PAPA SOBRANG SAKIT! KASE NA IISIP KO NA SA SOBRANG SAYA NIYO SAMANTALANG AKO BUGBUG SA PASA AT  PAGNANASA NG DEMONYONG YUN! MA ANG HIRAP!!!"  sigaw ko dito , lumapit si Brandon kay mama at niyakap iyon.
" anak ano bang dapat kong gawin para mapatawad mo ako?" Nanginginig ang boses  nito . Nasasaktan akong makikita ang mama ko na umiiyak pero hindi ko mapigilang ibuhos sa kaniya ang lahat ng sisi sa buhay ko.

"AKALA MO BA IKAW LANG YUNG MAY IMPYERNONG BUHAY? LAHAT TAYO MAY KANIYA-KANIYANG KWENTO!! KUNG ANG NANGYARE SAYO MASAKIT , SA IBA MAS MASAKIT PA! NASA TAO LANG NAMAN YAN KUNG KAKALIMUTAN O PAG UUSAPAN! GUMISING KA! ALAM KONG MAHIRAP BUT PLEASE MOVE ON FROM THAT  HORRIBLE THING! HINDI MO NAMAN YAN MAKAKALIMUTAN IF YOU STILL KEEPING IT WITHIN YOUR HEART LET THAT GO PLEASE! DONT LET THAT SHT DESTROY YOUR PRESENT!!!" She yelled. Bigla akong natahimik sa sinabi niya, halos hindi narin makahinga si mama sa sobrang pag iyak nito,
" Tita please huminahon lang kayo..." Brandon said. Wala sa ulirat akong umatras

" I DONT KNOW HOW TO THROW AWAY THE BROKEN ME!! ALL I KNOW IS TO VANISH FROM THIS CRUEL WORLD TO FADE MY AGONY!!!" I shouted , halos mapaos na ako pero wala e sobrang sakit talaga.

"Anak please don't do this, mahal na mahal kita ... hindi ko kayang mawala ka anak parang awa mo na pleaseeee!!!kalimutan mo na yun."
Napaupo ito sa pag sigaw sa akin , sobrang manhid na nang pakiramdam ko , tanging ang nakaraan ko lang ang nasa isipan ko .
"KALIMUTAN? TNG*INA NAMAN MA! WALA KA KASENG ALAM MA E ! KAYA MADALI LANG SABIHIN SAYO NAKALIMUTAN ANG NANGYARE SA BUHAY KO!! HINDI MO NAMAN KASE NARIRINIG ANG NAKAKADIRING BOSES AT NAKAKABINGING SIGAW KO AT IYAK KO SA SOBRANG SAKIT !" Nanginginig ang boses ko ,Umiiyak parin ako habang sinigaw iyon . Sinasabunot ko ang sarili ko at marahas na pinapag-pag ang aking katawan dahil sobrang nakakadiri iyon.
alam kong sobrang nasasaktan ko na si mama pero diko mapigilan ang sarili ngayon.
" RAMDAM KO PARIN YUNG PAG HAPLOS NG DEMONYONG YUN MAMA!! RINIG NA KO PARIN ANG BAWAT UNGOL NIYA HABANG NAKADAGAN SA AKIN MA!!

Anak plss tama na!!

NASAAN KA NON MA! NASAN KA NONG PINAGPAPALO HANGGAN SA MAWALAN AKO NG MALAY ! NASAN KA NONG PINAGTULUNGAN NILA AKONG BABOYIN MA!
SABIHIN MO SAKIN MA !!! NASAAN KA! NASAAN KA NONG MGA PANAHON KAILANGAN KITA YAKAPIN , ISUMBONG LAHAT NG PANANAKIT  SAKIN!

Anak huminahon ka lang wag kang umatras plsss , kalsada na yan anak plssss

NASAAN KA NONG PINIPILIT KONG MABUHAY DAHIL AKALA KO SANDALI KA LANG MAWAWALA MA! NASAAN KA MA!!!??? NASAN KA DUN??! MA !!! MAS MABUTI NA NGANG MAMATAY AKO PARA MAHINTO NA RIN YUNG SAKIT NG NARARAMDAMAN KO——

*BOOOOGSH*
Bigla akong tumilapon sa gitna ng kalsada , nakahandusay at sobrang dami ng dugo .
Agad na tumakbo si mama palapit sa akin kasabay ni Brandon . Ang bilis naman kaseng tuparin ni Lord yung hiling ko e hindi man lang tinanong kong joke ba o hindi.
Wala akong marinig tanging isang matulis na tunog lang yung naririnig ko nakakabingi iyon. Agad akong niyakap ni mama habang si Brandon naman ay humihingi ng tulong sa mga dumadaan na sasakyan.
————————————————————"anak lumaban ka lang ha... pangako hindi na ako magpapakita sayo kung yan ang gusto mo. Basta mabuhay ka lang okay...?"

"Ma-ma..

"Shhhh. Ayos lang sa mama naiintindihan kita anak ... ayos lang si mama."
Ngayon ko lang napagtanto ang lahat ng sinabi ko, halos naliligo ako sa dugo habang yakap yakap ako ng mama ko. Hindi ko alam kung ano yung nakasagasa sa akin dahil bigla nalang nag slow-mo ang lahat ang mga boses nila nag e-echo lang sa tenga ko

"Mama...
"Shhhh... ayos lang just hang  on there okay... kaya mo yan anak..."

Kailan ko ba huling nayakap si mama? yung yakap na walang halong panunumbat ,
yung yakap na walang galit ,
walang bigat na nararamdaman . Alam ko na since she left me , this is my first time hugging her with all my heart , with all my strength, with all the misses and tears na gustong-gusto ko gaya ng pananabik ko sa kaniya noon na muling makita at makantahan ng paborito kong lullaby,
Ito pala ang yakap ng isang ina, yakap na kinalimutan kona mula nong nirescue ako ng mga police ; sobrang sarap sa pakiramdam , i feel the warm of her , i feel safe and i feel the pure love given to me.
I miss you mama , i miss you very much!!

"Twin-kle... twin..kle lit——
I hardly make a sound so my mother continue it for me
"Twinkle twinkle little star... how i wonder what you are.*sobs* up above the sky so high...
She continued
(Hanggan dito nalang po kayo Mrs. Bawal na po kayo sa loob..)
I smile and finally close my eyes...
        
                          End

Bigla nalang umiyak si mama sa tanong ko, and i felt sorry for it, so i open my arms to hug her and she did.
" I'm sorry anak , I'm so sorry..." she cried . Hindi ko alam kung bakit pero ramdam ko yung sakit na dinadala ni mama .
" it's okay mama, if it's something really hard to say then I won't insist." I said , kumalas naman ito sa pagkayakap sa akin and she give me a smile. Niyakap din ako nong lalaki di ko alam kung sino ito but i feel na sobrang lapit nila nila sa puso ko.