De volgende morgen werd ik wakker. Ik opende mijn ogen en zwom gelijk naar beneden, vandaag zou ik immers plannen maken met mijn vader voor de oorlog. Tenminste de plannen die we hadden uitwerken.

Onderweg botste ik tegen een chagrijnige Venna op, die had vast een ochtendhumeur. Ik zwom verder en kwam uit in de eetzaal. Mijn vader zat al op me te wachten.

Toen we ontbeten hadden gingen we naar de studeerkamer. 'Dus we zetten de Magiemeerminnen hier in?' vroeg ik terwijl ik een plek op het aanvalsplan dat ik gisteren getekend had aanwees. 'Ja.'

Na een hele poos gepuzzeld te hebben met de posities van de verschillende meerminnen waren we eruit. 'De aanval zal plaatsvinden over 4 dagen.' zei mijn vader. 'Bereid je goed voor.'

'Dat zal ik doen, vader.'
En na deze laatste woorden gezegd te hebben zwom ik weg. Viana had beloofd om met mij mee te gaan naar de smid. Hij zou een harnas voor me maken.

Ik zwom naar Viana's kamer en klopte op de deur. 'Kom binnen.' hoorde ik Viana's stem zeggen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen, ik opende de deur en ging naar binnen.

Viana zat op haar bed verveeld met har zwaarden heen en weer te bewegen. 'Zullen we gaan?' vroeg ik. 'Ja, is goed.' zei ze terwijl ze opstond en naar me toe zwom.

We zwommen het paleis uit en gingen de stad in. Ik had inmiddels een ander uiterlijk aangenomen zodat niemand me zou herkennen. Mijn bruine haar was nu blond en mijn blauwe ogen waren bruin.

We zwommen naar een klein huisje dat een grote werkplaats aan de voorkant had. We zwommen de werkplaats in maar de smid leek ons niet op te merken.

'Kuch.' zei Viana. De smid, een Vuurmeerman, keek gelijk op. 'Kan jullie ergens mee helpen?' vroeg hij. 'Jazeker, Water hier heeft een harnas nodig. Ik ben van de Elite en weet dat ze er klaar voor is om er een te hebben. Ook hebben we twee zwaarden nodig.' zei Viana. Het viel me op dat ze mijn eerste naam hier gebruikte.

'Jazeker, kan ik uw maten even opnemen?' vroeg hij aan me. Ik had er niet bij stilgestaan dat ik het harnas in Varlir vorm misschien niet zou passen. 'Eh... ja.' antwoordde ik.

Toen de smid zich omdraaide om een meetlint te pakken, paste ik snel mijn lichaamsvorm aan zodat ik nu dezelfde vorm als de Varlir had. Handig als je ook Vormmeerminkrachten hebt.

De meerman mat mijn maten op en draaide zich toen weer op om ze op te schrijven. 'Morgen zullen uw harnas en zwaarden klaar zijn.' vertelde hij ons.

Viana en ik zeiden gedag en zwommen toen weer weg. Het was tijd om te gaan oefenen met zwaardvechten. Met Viana als trainer.

We zwommen de trainingszaal in en ik kreeg een zwaard van Viana. We oefenden allerlei slagen tot ik er gek van werd, genoeg voor vandaag.

Ik zei Viana gedag en zwom toen naar het strand waar Ethan was toe. Ik deed wat ik elke dag deed en zo liep ik een paar seconden later op het droge zand. Ethan zat verveeld een paar blaadjes te slopen. Hij keek op en zag mij lopen. Ik zag hoe zijn gezicht van verveeld naar vrolijk ging. 'Hey.' zei ik. 'Hey.' zei hij terug met ietwat meer enthousiasme.

'Dus over 4 dagen wordt je 16?' vroeg ik hem. 'Als alles goed is wel ja.' antwoordde hij met een glimlach. Plotseling realiseerde ik me iets. Over 4 dagen was de aanval op de Revillan! En ik was de aanvoerder van de meermensen! Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. Ethan keek me verbaasd aan, maar ik negeerde hem.

'Wat is er?' besloot hij uiteindelijk te vragen. Ik keek hem aan, paniek in mijn ogen. Als Ethan die dag het water in zou gaan en een meerman zou worden dan liep hij groot gevaar. 'Niks.' antwoordde ik kortaf. 'Er is wel iets, ik kan het zien. Je kan me vertrouwen hoor.' zei hij quasi-beledigd.

Ik besloot het hem maar te vertellen. 'Over 4 dagen...' ik pauzeerde even. 'Begint de aanval op de vijand van de meermensen, de Revillan. Als je dan het water ingaat en een meerman wordt, dan zul je groot gevaar lopen.' zei ik met een zucht.

Ethan keek me ernstig aan. 'Vertel me alsjeblieft dat ik dat verkeerd gehoord heb, jullie gaan iemand aanvallen?' vroeg hij bezorgd. Blijkbaar maakte hij zich geen zorgen over zichzelf.

'Ja en ik ben de aanvoerster van de Valerianen.' zei ik met een zucht. 'Maar dat is toch hartstikke gevaarlijk!'

'Ik weet het, maar het is het beste wat ik kan doen voor mijn volk. Zorg nou maar gewoon dat je niet het water ingaat. Dan ben je tenminste veilig aangezien de Revillan het land niet opkunnen en ze daar geen tijd voor hebben.'

Ik keek Ethan aan met een blik diel iet zien dat ik het meende. En hij begreep het ook. 'Ik zal het water niet ingaan, zowaar ik Ethan Qeaze heet.' beloofde hij me. Oké nu wist ik dus zijn volledige naam. Het verbaasde me dat hij zijn naam nog wel wist en ik niet toen ik hier aankwam.

'Zeg Ethan, heb jij nog herinneringen van voor je hier kwam?' vroeg ik nieuwsgierig. 'Jazeker.' antwoordde hij. Mijn nieuwsgierigheid was nu pas echt gewekt. 'Wat weet je nog?'

'Mijn herinneringen zijn niet erg duidelijk maar er zijn wel dingen die ik me nog herinner. Zoals dat ik een dier heb, ik weet echter niet welk dier. En ik heb een zus, ze heet Loïs. Meer herinner ik me niet echt.' zei hij nadenkend.

Ik vond dat hij al heel wat wist aangezien ik letterlijk niks meer wist toen ik hier wakker werd. 'Je hebt geluk dat je nog dingen weet, ik wist helemaal niks meer toen ik hier wakker werd.'

'Ethan, ik moet weer gaan, ik heb nog een hoop voorbereidingen te doen. Pas goed op jezelf en dan zie ik je morgen weer!' zei ik tegen hem. Ethan kwam naar me toe en gaf me een knuffel. Overrompeld door dit gebaar wist ik even niet wat te doen maar later knuffelde ik terug.

'Pas goed op jezelf.' zei hij nadat hij me losliet. 'Zal ik doen.' zei ik.

Ik liep naar de zee toe, zwaaide nog even naaar Ethan en ging toen in meerminvorm naar het paleis toe, tijd om te slapen.