Ik wil naar Venna toe zwemmen en mijn arm om haar schouder leggen om haar te troosten en te zeggen dat alles goedkomt. Ik weet echter dat dit geen nut heeft, ik kan haar ouders niet terugbrengen en het komt niet goed op dat gebied. Faunameerminnen kunnen helaas alleen dieren tot leven wekken, geen meerminnen ook al zijn ze half vis.

Als ik omkijk zie ik Vaella en Viana schouder aan schouder staan. Ze zijn in een hevig gevecht verwikkeld met Revillan. Ik zie hoe Vaella haar schild gebruikt en Viana haar vurige zwaard. Ik zie echter ook dat Vaella's schild aan het verzwakken is, dit betekent dat Vaella aan het verzwakken is!

Ik kijk naar Venna en geef haar een kort knikje, we denken allebei hetzelfde. We gaan ze helpen, alhoewel ik denk dat ze meer aan Venna hebben dan aan mij, ik ga toch proberen ze te helpen.

We zwemmen naar ze toe, ik zie hoe Venna de staart van een Revillan aan de bodem vastvriest en hoe Viana hem vervolgens neermaait met haar zwaard.

Viana gooit het zwaard naar Venna die het behendig opvangt. Viana begint verder te vechten met alleen haar vuurkrachten. Ik zie hoe ze een Revillan doorboort met een bliksemschicht.

Venna is inmiddels naar het gevecht toe gezwommen en begint te vechten met Viana's zwaard. Blijkbaar is ze een zeer goede vijand want ze haalt Revillan na Revillan neer.

Terwijl die drie zo vechten zie ik een hele andere kant van hen, een strijdlustige, vastberaden en moedige kant. Ik ben blij dat ik niet hun vijand ben.

Plotseling bedenk ik me dat ik vrij weerloos het schouwspel gade sta te slaan. Ik moet hier wegwezen voordat een Revillan me ontdekt!

Ik zwem zo snel mogelijk richting het huis, te laat er staat al een groep Revillan op me te wachten. Ik wil de andere kant op zwemmen maar ik merk dat ik ingesloten ben.

Plotseling komen er drie meermannen mijn kant op. Ze vechten zich een weg naar mij toe en beginnen me te verdedigen.

Deze drie meermannen zijn ongeveer van mijn leeftijd, een Luchtmeerman, een Florameerman en een Aardemeerman.

Ik zie hoe de Luchtmeerman zeer sterke windvlagen naar de Revillan stuurt en zo wervelwinden creëert. De Florameerman laat planten uit de grond omhoogkomen en wikkelt een aantal Revillan vast, ze stikken. De Aardemeerman laat de grond beven onder een aantal Revillan, er ontstaan grote scheuren in de grond, de Revillan vallen erin en de scheuren sluiten weer. Ook vuurt hij rotsblokken af op de monsters en verplettert ze daarmee.

En ik? Ik sta daar maar, toe te kijken hoe drie meermannen het lot van mijn leven in handen nemen, waar ik ze overigens wel erg dankbaar voor ben, als ik het had moeten doen was ik nu waarschijnlijk allang morsdood geweest.

Als alle Revillan verslagen zijn, zwemmen ze snel weg. Waarschijnlijk gaan ze anderen helpen. Ik heb echter nog steeds niet de kans gehad om ze te bedanken.

Nu mijn weg vrij is naar het huis neem ik die kans en ik sluit mezelf veilig op in het huis van Venna.

Ik vraag me toch af hoe het kan dat de ene Revillan wel bevroor maar de andere niet. Zou het komen omdat Venna haar krachten even niet onder controle had? Of zouden Revillan immuun kunnen zijn voor een bepaalde kracht?

Ik bleef me afvragen welke conclusie juist was toen de meerminnen de kamer binnen kwamen. Vaella had de afdruk van een klauw op haar gezicht, er stroomden nog straaltjes bloed uit haar wond.

Ik sloeg verschrikt mijn handen voor mijn mond. Zo snel als ik kon zwom ik weg en haalde ik een doek om haar wond mee te stelpen. 'Daar zal je een aardig litteken aan overhouden.' zei ik verdrietig. 'Jij kunt het litteken verminderen, je kunt je heel gave gebruiken.' zei ze. Ik wilde het dolgraag proberen. 'Hoe?' vroeg ik haar. 'Leg je hand op mijn wond en stel je voor dat jij de genezing bent, het is jouw wil of de wond geneest of niet. Voel je energie naar mij stromen, kleine straaltjes heldere energie die zich een weg banen door jouw aderen tot je vingertoppen en daarna mijn wond.' zei ze bijzonder kalm, alsof ze het zelf al eens gedaan had.

Ik legde mijn vingertoppen op haar wond en stelde me voor dat ík de geneeskracht was en dat ík wilde dat ze genas. Na dit drie keer geprobeerd te hebben voelde ik eindelijk een kracht in me opborrelen, een zuivere kracht.

Ik probeerde die kracht te kanaliseren en hem door mijn vingertoppen naar Vaella te laten lopen.

Zo bleef ik een tijdje staan, met mijn ogen gesloten. Tot ik Venna verrukt hoorde zeggen dat het gewerkt had. Ik opende mijn ogen en keek naar Vaella. Op de plek waar eerst de wond had gezeten, zaten nu drie rafelige lijntjes, littekens. Ik zag Vaella blij kijken. 'Dankje.' zei ze vrolijk.

'Dat is het minste wat ik kon doen na alles wat jullie zojuist gedaan hebben. '
Ik was nog steeds verwonderd over het feit dat ik iemand genezen had.

'Je bent een snelle leerling.' merkte Viana op. Ze keek naar me, ik zag een beetje trots in haar blik. Of verbeeldde ik me dat nou?

Vaella en Viana zagen er best cool uit in hun harnassen. Ze hadden ook nog een klein stuk harnas dat over het begin van hun staart ging en een stuk over het einde. Venna had niks, die was ook officieel geen strijder maar ze kon toch aardig goed overweg met een zwaard.

'Hoe kan het eigenlijk dat Venna's krachten wel op de ene maar niet op de andere Revillan werken?' besloot ik te vragen, die vraag spookte immers nog steeds door mijn hoofd. 'Sommige Revillan zijn immuun voor bepaalde krachten, daarom moet je ook eigenlijk nooit alleen over straat gaan tijdens een aanval, als zij immuun voor jou zijn dan ben je zo goed als weerloos. Tenzij je met een zwaard overweg kan.' zei Viana met een blik op Venna die zichtbaar bloosde. 'Mijn ouders hebben het me geleerd.' zei Venna een tikkeltje verlegen.

'Ik moet naar de koning, als er een aanval is geweest heeft hij iemand nodig om mee te praten. Misschien kan je meegaan zodat ik hem gelijk zijn nieuwste onderdaan kan voorstellen?' vroeg ze. 'Dat lijkt me een goed idee!' zei ik verbaasd dat je hier zomaar naar de koning kan. Ik weet niet hoe het was waar ik vandaan kom maar in elk geval niet zo.

Venna zwom naar de tuin en ik volgde haar. 'Toen ik op weg was naar jouw huis werd ik ingesloten door Revillan. Ineens kwamen er drie meermannen die voor me begonnen te vechten, zij hebben mijn leven gered. Viana heeft mijn leven vandaag ook al gered. Ik ben hier één dag en mijn leven moet gelijk twee keer gered worden. Het moet niet gekker worden.'

'Wen er maar aan, er zullen nog veel meer aanvallen komen.' zei ze bedroefd. 'Morgen gaan we naar de koning, hij zal steun nodig hebben. Het is al laat, kom we gaan naar bed.' zei ze terwijl ze weer naar binnen zwom.

Ik kreeg een kamer en we gingen allemaal naar bed, eten kwam de volgende dag wel. Ik bekeek mijn kamer, het was voornamelijk blauw. Ik hield van blauw dus ik vond het een prachtige kamer. Ik ging op het bed liggen en viel bijna gelijk in slaap. Er volgde een droom.