Nadat ik had gegeten gingen Venna en ik naar het paleis. Nym was niet thuis dus die hadden we niet gezien. Onderweg naar het paleis genoten we van alle mooie versieringen. Die waren dus allemaal ter ere van mij, alleen niemand behalve Venna en ik wisten dat. Nadat we vele versieringen gepasseerd waren kwam het paleis eindelijk in zicht. De koning kwam net naar buiten gezwommen en stond nu op zijn balkon. Hij ging zijn volk toespreken. 'Beste meerminnen en meermannen. Vandaag zal vanaf nu bekend staan als Varlirdag, dit zal een dag zijn waarop iedereen feest zal vieren. Met een bijzondere reden, de Varlir is gekomen!' Na zijn laatste zin begon iedereen te juichen en te klappen. Ik voelde hoe mijn wangen rood werden. De koning verdween weer van het balkon en zwom naar binnen. Venna had een toegangsbewijs tot het paleis en dus kwamen we er makkelijk in. We zwommen naar de troonzaal. Voor de deur wachtte ik even. Was ik hier klaar voor? Ik haalde diep in en uit. Ik kon dit, ik moest dit doen voor het welzijn van het volk. De deuren gingen open en we zwommen naar binnen. De koning en koningin zaten op hun troon, toekijken hoe wij de zaal betraden. 'Wat brengt jullie hier, Venna en meermin zonder naam?' vroeg hij. 'Ik heb wel een naam. Ik ben er recentelijk achter gekomen. Mijn naam is.' Ik haalde diep adem. 'Moira.'

Ik zag hoe de uitdrukking op het gezicht van de koning veranderde van koninklijk naar verbaasd met een mengeling van geschrokken ertussendoor. 'M-moira?' Stamelde hij. Hij zwom van zijn troon af en kwam in mijn richting. Hij hield vlak voor mijn neus halt, bekeek me nog een keer en gaf me toen een knuffel. 'Ik heb je zo gemist.' zei hij. Ik zag hoe er een traan over zijn wang rolde. Ik knuffelde hem terug. Dit was dus mijn echte vader. Mijn vader liet me los en keek me toen aan. 'Iedereen zei dat ik gek was omdat ik geloofde dat ik een dochter had. Maar wat blijkt, ik ben niet gek. Moira, wat ben je mooi.' zei hij ontroerd terwijl hij me weer een knuffel gaf. Ik vond het niet erg, er rolde nu ook een traan over mijn wang. Van blijdschap dan. Nadat hij me weer losliet vond ik dat het tijd was om hem te vertellen dat ik de Varlir was. 'Pap.' Het voelde gek om hem zo te noemen, het ging ook verbazingwekkend snel. 'Ik moet je wat vertellen.Ik ben.' Ik transformeerde naar mijn uiterlijk met de veelkleurige staart en ging toen verder. 'De Varlir.'

Hij keek me nu nog verbaasder aan. 'Mijn dochter is de Varlir? Deze dag moet niet gekker worden. Ik weet zeker dat je plannen dan wel moeten werken.' Zei hij verbaasd en trots. Ik glimlachte. 'Ik hoop het wel.'

'Wil je hier in het paleis komen wonen?' vroeg hij me. 'Dat zou ik wel graag willen, alleen dan kan ik niet meer met mijn vriendinnen samenwonen.' zei ik een tikkeltje bedroefd. 'Maar dat is toch geen probleem, het paleis is groot genoeg, ze mogen gewoon hier komen wonen.' zei hij enthousiast. 'Echt waar!?' vroeg ik blij verrast. Hij knikte. 'Voor jou alles.'

Ik wist dat ik het gelukkig getroffen had en dat mijn vader geen idioot was. Ik keek naar Venna, ik zag hoe ze straalde en ik wist dat ik de juiste keuze had gemaakt. Toen bedacht ik me dat Viana en Vaella nog steeds vermist waren. We moesten ze maar eens gaan zoeken. 'We moeten gaan, onze vriendinnen zijn nog steeds vermist. We moeten ze vinden.' Ik keek mijn vader aan. Hij knikte ten teken van goedkeuring. Hij gaf me nog een laatste knuffel en toen verdwenen Venna en ik. Ik transformeerde naar Moira de Water- en Luchtmeermin. We zwommen het paleis uit en besloten eens rond te gaan vragen waar Viana en Vaella naar toegestuurd waren door de Elite. We zwommen de academie in en gingen naar Aqua en Zion, die zoals gewoonlijk bij elkaar waren. 'Aqua, Zion! Hebben jullie misschien enig idee wat voor missie Viana en Vaella op zijn gestuurd?' vroeg ik ze. Ik zag hoe Aqua en Zion een blik uitwisselden. 'Eigenlijk mogen we jullie dit niet vertellen maar omdat ze vermist zijn mogen jullie het weten. Er is een tekort aan Vormmeerminnen die kunnen spioneren bij de Revillan en dus zijn Viana en Vaella daar naartoe gestuurd om te spioneren. Wij denken echter dat ze gevangengenomen zijn aangezien ze nog steeds niet terug zijn.' antwoordde Zion mijn vraag. Oké ze zijn dus ontvoerd door de Revillan. Dat is niet echt bepaald goed. Ik kijk naar Venna en zij kijkt naar mij. We denken allebei hetzelfde. We moeten ze gaan redden. We bedanken Aqua en Zion en zwemmen dan weg. 'We moeten ze redden. We moeten een plan bedenken om zo min mogelijk op te vallen, we willen geen problemen krijgen met de Revillan.' verzin ik. Venna knikt ter bevestiging. 'En hoe wil je dat dan precies doen?' vraagt ze als we haar huis binnenzwemmen. 'We moeten een plattegrond hebben van hun basis en weten waar ze Viana en Vaella vasthouden.' zeg ik vastberaden. 'Laten we mijn boeken eens raadplegen.' zegt ze. Ik weet dat deze boeken uniek zijn en dat niet veel mensen het bestaan ervan weten. Wat in ons voordeel werkt. Ik hoop dat ze ook een plattegrond bevatten van de basis van de Revillan, Rasqueloria. We zwemmen naar boven en pakken de boeken. Venna begint te bladeren. Ik pak ook een boek en begin ook te bladeren. Uiteindelijk na lang zoeken vind ik een pagina die een kaart weergeeft, Rasqueloria. 'Ik heb het!' roep ik opgelucht. Venna zwemt naar me toe en samenbeginnen we de kaart te bestuderen. 'Daar!' wijst Venna een plek aan op de kaart. 'Daar zitten ze.'