Widział moją bystrość, błyskotliwość i towarzyskość. Ale w szkole tego nie dostrzegał.

Doceniał to, że dawałam dobre rady, potrafiłam go wspierać czy byłam zabawna. Ale w szkole to go nie obchodziło.

W weekendy spędzaliśmy cudowne chwile wypełnione śmiechem, radością i wspólnym zrozumieniem. W szkole nawet nie mówiliśmy sobie "cześć".

Weekendami znaliśmy się bez słów. W szkole z kolei nie potrzeba było słów, bo tam się mijaliśmy na korytarzach nawet bez spojrzenia na siebie.

Weekendy były nasze. Dni szkolne były niczyje.

Po prostu – weekendy spędzaliśmy razem, a w tygodniu byliśmy sobie obcy. 

I każdy patrząc na tę sytuację, powiedziałby mi: "Hailey, odpuść", ale ja nie mogłam, dlatego, że ja go znałam i miałam dość tego, że w szkole udaje kogoś innego. Kogoś, kogo nie znałam.

Ale tacy już byliśmy, każdy grał swoją rolę w hierarchii ustalonej przez innych.

Teraz pozostawało tylko pytanie, czy ktoś opuści swoją maskę.