Ik draai me abrupt om en loop het huis uit.

'Mitch!' hoor ik achter me.

Rose komt naar me toe rennen en pakt mijn arm vast.

'Wat is er?' vraagt ze.

'Bemoei je niet met iets waar je niks vanaf weet,' brom ik en tik een keer op haar schouder.

Ik maak de deur achter me open en trek me los uit haar greep. Ik loop de deur uit, Rose verbaasd achterlatend.

De deur valt met een harde klap achter me dicht. Die film waar ze in speelt is verschrikkelijk.

Alleen al de manier waarop ze aandacht vragen voor die specifieke dag. Alsof het een soort attractie is.

Ach ja, want iedereen van het eiland was overleden niet waar. 

Ik zou niet weten waar ik nu heen moet. Thomas en Jess zijn eten en Jason is thuis en ik loop niet weer terug.

Ik denk dat mijn enige andere optie terug naar huis is..

Dat wordt vast nog leuk. Harold wordt waarschijnlijk kwaad aangezien ik nog steeds niet terug ben. Geloof me, ik ben vaker lang weg. Zeg maar dagelijks. Alleen hij is 24/7 dronken. Hij herinnert zich er niks van en wordt elke keer opnieuw kwaad.

Ik loop het woonwagen terrein op.

Onze buren kijken me chagrijnig aan. Ik kijk zonder emotie terug. Je moet de mensen op dit terrein niet vertrouwen. Ze doen je wat.

Zo zachtjes mogelijk open ik de deur van de woonwagen krot.

Alleen ben ik de enige of gebeurt het jullie ook? Dat als je een deur zacht probeert te openen dat ding enorm begint te kraken?

Dat heb ik nu dus ook.

Vegas begint te blaffen en komt blij op me afgerend.

'Wie is daar!' roept Harold.

Zware voetstappen klinken richting de gang. Snel gooi ik wat oude post op de grond en vlucht mijn kamer links van me in.

'Daniëlle hoorde jij dat ook?' roept hij nog.

'Nee. Misschien moet je van die wodka afblijven,' lacht ze.

Ze moet niks zeggen. Zelf doet ze net zo hard mee.

'Laat maar Daniëlle het was de post. Die doet tenminste wel zijn werk. In tegenstelling tot andere,' zegt hij.

'Wat bedoel je daar nou weer mee,' schreeuwt ze terug.

De voetstappen verdwijnen uit de gang. Ik zucht en plof opgelucht op mijn bed neer.

Dat ging ook net goed. Vegas komt voor me zitten.

'Heey maatje,' lach ik zacht en aai hem over zijn bol heen.

Wat zou ik zonder die hond toch ook moeten in dit huis.
Vegas gaat op de mat liggen en doet zijn ogen dicht. Ik volg zijn voorbeeld en ga op mijn buik op bed liggen.

Mijn telefoon gaat. Ugh waar is dat ding als je hem nodig hebt. Ik voel met mijn handen onder mijn rug. Ah daar is ie. Ik rol en van af. Kyra <3 verschijnt in het beeldschermpje. Een spontane glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik neem snel op.

'Heey met mij,' zeg ik en ga rechtop zitten.

'Heey Mitch,' hoor ik haar aan de andere kant bijna glimlachend zeggen.

'Wat is er?' vraag ik.

'Ik zatte denken. Nou hoe doe je dit? Zou je misschien met me op een date willen?' vraagt ze licht onhandig.

De glimlach op mijn lippen wordt tot een echte grijns gepromoveerd.

'Ja lijkt me leuk!' zeg ik enthousiast.

'Bioscoop?' vraagt Kyra.

'Top! Ik haal je zaterdag om acht uur op!' zeg ik vrolijk.

'Is goed tot zaterdag,' zegt Kyra bijna even vrolijk.

'Tot dan!' zeg ik en hang op.

Tevreden val ik neer op mijn bed. Kyra is echt heel leuk. We hebben allen nog niets. Al zou dat natuurlijk geen probleem zijn als het wel zo was.

'Wie is daar?' roept Harold door het huis heen.

Ik maak de deur van mijn kamer voorzichtig open. Ik pak snel mijn jas. Hij heeft vandaag simpelweg weer eens teveel gedronken, dus ik kan maar beter p het bankje in het park slapen.

Ik hoor zware voetstappen richting de gang komen. Snel pak ik mijn sleutels.

'Mitch! We hebben een avondklok in dit huis,' bromt hij achter me.

Ik kijk over mijn schouder. Hij heeft een lege wijnfles in zijn hand. De fles komt al snel op me af. Ik draai me al snel om en bescherm met mijn handen mijn hoofd. Het werkt allen niet echt. De fles barst aan stukken op mijn hoofd kapot. Met een harde klap val ik neer en wordt alles langzaam zwart voor mijn ogen.

Oeh!

Mitch woont echt in geen leuk huis!

Hopelijk komt het allemaal nog goed!

Laat weten wat j ervan vond en vergeet niet te stemmen!

Groetjes Roos