'Nou dat was dan ook maar een eendagsvlieg,' grinnikt pap.

Hij zet een stuk appeltaart voor mijn neus neer. Ik zucht een keer diep en kijk naar de televisie.

'Net grappig?' vraagt hij nog steeds lachend om zijn eigen grap.

'Mwah,' mompel ik.

'Meisje wat is er toch allemaal aan de hand?' vraagt hij en komt naast me op de bank zitten.

'Ik weet het niet. Mitch trok mijn aandacht toch op een of andere manier. Ik ben ook gewoon benieuwd wat hij bedoelde met dat ik me er niet mee moest bemoeien,' leg ik uit.

Toen hij dat zei leek hij uit het niet zo kwaad en emotioneel te worden. Zijn ogen gaven niks kwijt, maar zijn houding wel.

'Je moet het gewoon proberen los te laten, Rose. Als er echt iets met hem aan de hand was en wou dat je hielp gaf hij dat wel aan geloof me,' adviseert pap me.

Ik ben het alleen nog niet bijna met hem eens. Weetje wat het dingetje is met mensen die hulp nodig hebben. Die zullen het nog niet bijna aangeven. Sterker nog ze zullen er alles aandoen, zodat jij het niet aan ze merkt.

Ik knik maar een beetje naar pap.

'Goede appeltaart trouwens,' ik prop nog een stuk in mij mond.

Even heel subtiel van onderwerp veranderen. Dat werkt negen van de tien keer bij hem.

'Dankjewel! Wil je weten hoe ik hem gemaakt heb?' vraagt hij aan me.

'Oh mijn manager belt. Ik ga even naar boven,' zeg ik.

Met de rest van mijn appeltaart en mijn zogenaamd afgaande telefoon ga ik naar boven toe. Het is niet gemeen bedoeld tegen mijn vader. Het is gewoon zodra hij enthousiast wordt kan hij uren over iets vertellen. Dat is dan inclusief hoe je een appeltaart maakt.

Ik ga in mijn kamer op mijn bureastoel zitten en zet mijn appeltaart op mijn bureau neer.

Ik moet gewoon weten hoe Mitch het toestraks bedoelde. Volgens mij kende Jace een mannetje die bij de politie werkte. Misschien kan die iets voor me doen?

Ik Typ het nummer van Jace in op mijn telefoon. Al snel gaat hij over en hoor ik zijn mooie stem aan de andere kant van de lijn.

'Hey schat,' zegt hij lief.

'Hey, Ik had een vraagje. Werkte een vriend van jou nou bij de politie?' vraag ik hem en val daardoor meteen met de deur in huis.

'Ja hoezo?' vraagt hij lichtelijk achterdochtig.

'Ik heb het adres van iemand nodig. Zou hij die kunnen achterhalen?' vraag ik.

'Ja ik denk het. Waarom vraag je het hem of haar niet gewoon als je degene weer ziet?' lacht Jace.

'Ik denk niet dat ik hem nog een keer ga zien, maar ik moet hem gewoon nog één ding vragen,' grinnik ik zacht.

'Is goed. Over wie gaat het dan zal ik de rest wel met hem regelen,' legt Jace uit.

'Mitch Foley als ik het goed zeg,' mompel ik.

Ik weet niet helemaal zeker of zijn achternaam Foley was. Ik denk het wel, maar dat durf ik niet met honderd procent zekerheid te zeggen.

'Ey is goed! Ik laat het je nog weten, okay? vraagt Jace nog aan me.

'Is goed. Ik hou van je,' glimlach ik.

'Ik ook van jou,' hoor ik hem nog terug glimlachen net voordat hij de telefoon dan ook ophangt.

Mijn telefoon leg ik naast mijn appeltaart op mijn bureau. Ik draai een rondje op mijn stoel. Hopelijk lukt het die vriend van Jace om zijn nummer te achterhalen. Anders weet ik het ook niet echt meer.

'Rose! Er staan hier vier meiden voor de deur die met je op de foto willen,' roept pap vanaf beneden.

'Kom eraan!' roep ik terug.

Snel sta ik op en loop de trap af naar beneden.

'Het is er echt!' gilt er eentje.

'Heey meiden,' glimlach ik, terwijl ik naar de voordeur loop.

'Mogen we alsjeblieft met je op de foto?' vraagt een meisje die nog net niet staat te trillen van de zenuwen.

Geloof me, zelfs voor presentaties had ik nog minder zenuwen op school. Laat ik je even een ding duidelijk maken. Ik was zeg maar echt als de dood voor presentaties.

'Pap wil jij de foto maken?' vraag ik glimlachend aan hem.

Hij knikt en neemt de telefoon van een meisje aan. Snel ga ik tussen ze in staan en sla mijn armen om hun heen.

'Say Cheese,' zeg ik en laat een lach mijn lippen sieren.

Misschien niet het meest geweldige hoofdstuk ooit.

Hopelijk vonden jullie het toch leuk!

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren!

Groetjes Roos