Geeuwend trek ik de deur open. Alleen zodra ik dat heb gedaan is al de behoefte aan slaap meteen verdwenen.

'Mitch?,' zeg ik verbaasd.

Hij staat op twee benen wankelend voor de deur opening.

'Rose,' zegt hij met een dubbele tong.

Die is dronken. Dat kon je eigenlijk meteen al wel merken aan de geur die van hem afkomt.

'Hoe gaat het?' probeer ik zo nonchalant mogelijk zeggen.

Mijn hart klopt bijna mijn borstkas uit. Het enige wat hij doet is me recht aan kijken.

'Ik wil nie-iet dat je terug gaat naar,' begint hij hakkelend.

Ik kijk hem vragend aan.

'Naar wie, Mitch?' vraag ik en zet een stap naar hem toe.

'Jace,' weet hij er nog met dubbele tong uit te krijgen.

Meteen daarna kijkt hij elk mogelijke kant op behalve naar mij.

Een spontaan idee schiet me te binnen. Elke keer als Mitch mij zoende was hij kwaad. Wat nou als ik hem kus?

Ik ga op mijn tenen staan en leg mijn handen op zijn schouders.

Op dat moment kijkt hij me aan.

'Wat doe j-,' probeert hij, maar dan gebeurt er iets wat we beiden niet aan zagen komen.

Mitch duwt me op zij en gaat boven de struiken hangen.

Een paar seconde later geeft hij alles over in de struiken. Ik zucht en ga weer op mijn hele voeten staan.

Ik klop een paar keer op zijn rug.

'Ben ik zo lelijk?' lach ik.

Hij komt overeind en wil een kus op mijn lippen drukken, maar meteen zet ik een stap terug uit.

'Je kan nu misschien nu iets helderder nadenken, maar ik ga je niet zoenen zo,' lach ik.

Hij grijnst stom en wankelt een paar stappen van links naar rechts.

'Kom je kan wel douchen,' zeg ik.

Ik pak zijn pols vast en trek hem mee naar binnen. Pap is toch niet thuis.
Wordt die douche nog eens om half drie gebruikt.

'Hier is de badkamer,' zeg ik en duw Mitch een stapel van Jace zijn kleren in zijn armen. Toch nog ergens handig voor.

'Dankjewel Rose,' zegt hij.

Meteen gevold door het gestuntel naar de douche.

Ik grinnik en ga naar mijn kamer toe. In de spiegel doe ik mijn haar goed.

Een onbewuste glimlach siert mijn lippen. Mitch is naar me toegekomen.
Hij heeft me niet van zich buitengesloten.

#

Alweer gaat de bel. Ik hoor de douche nog lopen, dus besluit ik even te kijken. Het kan vast geen kwaad.

Wat hebben mensen vandaag met 's nachts aanbellen.

Ik loop naar beneden en open de voordeur. Ik kijk recht in het gezicht van Jace.

'Rose,' zegt hij meteen.

Hij ruikt ook naar alcohol, maar veel minder als dat Mitch deed.

Hij haalt een bosje bloemen achter zijn rug vandaan.

'Ik had het nooit uit moeten maken. Alsjeblieft Rose, wil je me terug?' vraagt hij.

Precies op dat moment hoor ik achter me

'Wie is dat?'

Ik kijk over mijn schouder. Mitch staat omgekleed en wel in zijn ogen te wrijven.

Als hij voor zich uitkijkt ziet hij Jace staan. De blikken van beiden verstenen meteen.

'Je bent te laat,' zegt Mitch.

'Is dat zo?' sist Jace terug.

'Rose?' zeggen ze allebei tegelijk.

Ik werp een blik naar Jace. Hij kijkt me smekend aan. Het is bijna zielig.

Dan kijk ik naar Mitch. Hij heeft zijn hand achter me op de muur staan en kijkt Jace strak aan.

Hij kan misschien moeilijk te lezen zijn, maar hij heeft iets. Iets wat ik graag beter wil leren kennen.

'Het spijt me, Jace. Je moet gaan,' zeg ik en wil de deur dicht doen.

'Zijn dat mijn kleren?' hoor ik hem nog vragen.

Dan valt de deur in het slot.

Ik kijk naar Mitch.

'Hoe voel je je?' vraag ik.

'Het gaat wel,' zegt hij.

'Wil je wat water?' vraag ik.

Hij glimlacht en knikt.

Ik loop weer naar boven toe.

'Blijf je slapen?' vraag ik en glimlach naar hem.

Zijn blik staat verward.

'Als dat mag, ik kan ook naar huis, of het parkje,' somt hij op.

Ik trek hem via zijn pols naar me toe.

'Het is goed,' zeg ik en druk een kus op zijn wang.

Ik loop de badkamer in en vul een glas met water. Als ik terug kom is Mitch niet meer in de gang.

Ik kijk zoekend om me heen. Hij bleef toch?

Mijn blik valt op mijn kamerdeur die op een kiertje staat. Mitch ligt languit op mijn bed.

Ik grinnik. Ik slaap wel in pap zijn bed. Ik loop mijn kamer in om het glas naast Mitch neer te zetten, maar Mitch kreunt en opent zijn ogen.

Hij gaat recht zitten en pakt het glas van me aan.

Hij neemt een paar slokken en zet het glas op het nachtkastje.

'Ik ga wel in de kamer hiernaast slapen. Welterusten,' zeg ik zachtjes en zwaai wat met mijn handen.

'Rose, wil je bij mij blijven?' vraagt Mitch.

Ik knik voorzichtig.
Hij trekt me naast zich op bed. Ik ga liggen en hij slaat zijn armen om me heen.

'Welterusten Rose,'

'Slaap lekker Mitch,' zeg ik en knip het lampje uit.

Ahww
Ik vind ze wel schattig samen.

Vergeet dat sterretje niet in te kleuren.🌟

Groetjes Roos