'Blijf alsjeblieft hier, bij mij,' smeekt Mitch en hij pakt mijn handen vast.

'Laatst zei je nog dat ik de film niet moest laten schieten,' zeg ik en schud mijn hoofd. Ik veeg nog een verdwaalde traan weg van mijn wang.

'Toen had ik nog niet in de gaten dat ik je dan voor zo'n lange tijd zou moeten gaan missen,' zegt hij en kijkt me recht aan.

Het lukt me niet om hem lang aan te kijken. Ik weet dat het hem pijn doet als ik de film aanneem. Het doet mijzelf ook pijn en ik kan ook zeker niet zo verschrikkelijk lang zonder hem, maar door het contract dat ik bij deel één van de film heb getekend kom ik er bijna niet onderuit. Zelfs al zou ik het afwijzen, dan zou ik een hoge boete kunnen krijgen, vanwege contractbreuk. Alleen denk ik niet dat ik dat tegen Mitch kan zeggen, aangezien hij heel die filmwereld toch al niks vind.

'Het spijt me, ik heb echt mijn best gedaan om te regelen dat je mee mocht,' zeg ik zacht.

Dat klopt ook wel. Ik heb mijn hart en ziel in die vergadering gegooid, maar zelfs Sophie, mijn eigen agente was erop tegen. Ze dacht dat hij me alleen maar zou afleiden van de film en daar was de regisseur het vrijwel meteen mee eens, dus de rest van het team ook.

Mitch staat op en gaat met een hand door zijn haar heen. Dat doet hij bijna altijd als hij hete even niet meer weet.

'Wil je daarmee zeggen dat je heel je filmwereldje boven mij kiest?' vraagt hij zonder me aan te kijken.

Meen t hij dat nou serieus?

'Natuurlijk niet! Mitch, ik hou van je, maar dat is mijn carrière en als ik dat nu al verpest kan ik aankomende klussen wel vergeten,' gooi ik eruit en gooi mijn handen dit keer ook gefrustreerd in de lucht.

Hij draait zich naar me om en kijkt me gebroken aan.

'We kunnen het toch gewoon proberen. Ik kan proberen elke dag, euhm elke dag weet ik trouwens niet in verband met de opnames, maar ik kan zoveel mogelijk bellen een appen. We kunnen skypen,' begin ik te ratelen.

Mitch zucht en kijkt van me weg.

'Ik had van jou toch anders verwacht Rose. Je zit helemaal in de filmwereld, dus ik had gedacht dat je wist dat die cliché verhalen die een lange afstandsrelatie doen altijd mislukken,' zegt hij geïrriteerd.

'Maar Mitch, wij zijn toch geen cliché verhaal,' zucht ik en loop naar hem toe.

Ik leg mijn handen op zijn borstkas en wil hem recht aankijken, maar hij kijkt boven me heen.

Hij pakt mijn handen vast en duwt me wat van hem af. Dat deed hij toen we elkaar net kende ook. Als hij niets van iemand moet hebben of als hij weet dat er iets gaat gebeuren wat hij niet wilt, begint hij zich af te sluiten van degene in kwestie. Dat is hij nu ook weer aan het doen met mij.

'Net zei je nog dat je niet zonder me kon en nu sluit je me al buiten,' zeg ik en terwijl ik het zeg breekt mijn stem. Ik moet moeite doen mijn tranen binnen te houden.

Ik wil mezelf wel wijsmaken dat hij mijn tranen op deze manier niet waard is, maar dan zou ik liegen. Hij is ze allemaal waard, elke laatste traan die over mijn wangen heen rolt. Alleen kan Mitch zo'n masker opzetten, waardoor hij blind lijkt te zijn voor andermans gevoelens, of hij wil dat ik dat denk, maar ik weet alleen dat het gruwelijk veel pijn doet.

'Best, als dit echt is wat je wil,' zeg ik en zet een paar stappen naar achteren.

Vegas komt naar me toe rennen met zijn staart tussen zijn benen.

'Hey maatje. Zorg goed voor je baasje,' zeg ik en geef hem een aai over zijn bol heen.

'Ik denk dat het beter is als je gaat,' zegt Mitch koud. Ik kijk op, maar hij kijkt kil naar buiten.

Een zucht verlaat mijn lippen. Ik trek het armbandje van mijn pols, wat hij me gisteren heeft gegeven. Ik gooi het naar hem toe.

'Hou maar,' sis ik naar hem en loop kwaad de deur uit, die ik met een harde klap in het slot laat vallen.

Het is over.

Hey mensjes,
Dit was het dan, A Missing Soul is officieel afgelopen. Ik heb wel een beetje leuk nieuws. Ik kan Mitch en Rose nog even niet missen, dus heb ik besloten om een deel twee te gaan schrijven.

Ik zal nog laten weten hoe deel twee gaat heten en wanneer deze online zal komen te staan. Ik wil jullie bedanken voor het lezen van dit boek. Ik vond het een heel leuk boek om te schrijven, omdat ik vind dat het niet onder de cliché verhalen valt die ik wel vaker schrijf. :)

Hopelijk vonden jullie het ook leuk om te lezen en vinden jullie deel twee dadelijk ook leuk.

Super bedankt iedereen!

Groetjes Roos