Ik loop het huis van Thomas en Jess in. Ze zijn na de zomer eindelijk samen gaan wonen. Ze zijn ook al zo lang samen, maar nu hadden ze ook wel echt een reden om samen een plekje te gaan zoeken. Als je benieuwd bent naar die reden hoef je niet lang te wachten. 

'Ik ben er,' zeg ik en hang mijn jas over de keukenstoel heen.

'Hey,' hoor ik Jess vanuit de woonkamer zeggen. Thomas zit op de bank met Tessa die in zijn armen ligt te slapen. Thomas steekt glimlachend zijn hand naar me op en richt zich dan weer op zijn dochtertje.

'Hoe gaat het met je?' vraag ik aan Jess en geef haar een knuffel.

'Goed hoor, ik ben al zelf boodschappen wezen doen,' zegt ze trots en ik glimlach naar haar.

Jess is vorige week bevallen van Tessa. Het is echt een heel lief meisje, ook al slaapt ze veel, maar ja zo zijn baby's nou eenmaal. 

'En met jou?' vraagt ze als ik op de stoel naast haar ga zitten.

'Gaat wel. Er is alleen nogal gezeik op het werk,' zucht ik.

Ik werk nog bij het tankstation, maar aangezien de woonwagen toch nog veel onderhoudskosten bleek te hebben heb ik om loonsverhoging gevraagd. Met die paar euro per uur kwam ik simpelweg niet rond. Mijn baas was het daarentegen totaal niet mee eens.

'Snap ik. Je kan altijd gebruik maken van onze logeerkamer Mitch, dat weet je,' zegt ze en kijkt me doordringend aan.

Ik glimlach dankbaar naar haar en knik.

'Ja, dat weet ik, maar ik wil het gewoon graag zelf doen,' leg ik uit.

'Komt wel goed,' zegt Thomas  die de kamer weer in komt lopen. Hij was Tessa even op bed leggen.

'Ik moet je wel iets vertellen Mitch,' zegt Jess en ze kijkt mij bezorgd aan en werpt dan een blik op Thomas, die haar een instemmend knikje geeft.

Nieuwsgierig wiebel ik wat heen en weer op de stoel.

'Wat is er?' vraag ik als ze allebei nog steeds niks zeggen.

'Ik heb Rose in de supermarkt gezien. Ze is weer terug van de opnames,' zegt Jess zacht en kijkt me onderzoekend aan.

Ze gaat alleen aan de buitenkant niks aan me kunnen zien, aangezien alle vragen zich nu bij me vanbinnen ophopen. Ik heb haar al bijna een jaar niet meer gezien en we hebben nou ik niet bepaald het fijnste afscheid gehad. Al moet ik zeggen dat dat compleet mijn fout is geweest.

'Ow,' is het enige antwoord wat er uit mijn lippen ontsnapt.

'Ze vroeg wel naar je,' zegt Jess.

'Wat wou ze weten?' vraag ik verbaasd.

'Voornamelijk hoe het ging,' zegt Jess en haalt haar schouders op.

'Wil je haar nog terug?' vraagt Thomas en kijkt me recht aan.

'Ik weet het niet. Ik denk het niet, ik heb het zelf met haar uitgemaakt,' zucht en ik en haal een keer een hand door mijn haar heen.

'Kan ik begrijpen,' zegt Thomas op hetzelfde moment als dat Jess vraagt

'Weet je het zeker? Jullie hadden het zo leuk samen,'

'Wil je hun twee al dat gedoe nog een keer aandoen?' vraagt Thomas aan Jess.

'Ze heeft die film toch boven hem gekozen, dat was zijn fout toch niet,' zegt Thomas.

'Dat zeg ik toch ook niet. Ik vraag alleen of hij haar echt niet terug zou willen, want ik vond ze altijd wel leuk samen. Mitch, Rose leek echt de goede kant van je naar boven te halen,' zegt Jess tegen me en haalt licht glimlachend een mondhoek omhoog.

'Daar heb je wel een punt,' zegt Thomas en haalt zijn schouders op.

Voor een paar seconden schieten de herinneringen van mij en Rose weer door mijn hoofd heen. Onze eerste date, toen we naar de bioscoop gingen en alles rondom de paparazzi. De herinneringen aan alles wil ik ook zeker niet kwijt, maar sommige dingen moet je laten zoals het is. Je moet weten wanneer iets genoeg is geweest, anders blijf je het jezelf alleen maar moeilijker maken. Waarschijnlijk voor iets wat de moeite misschien niet eens meer waard zal zijn. Tenminste, het zal niet meer worden zoals het ooit was.

Ik bedoel maar, als iets kapot is kan je het nooit meer naar de originele staat herstellen.

'Ik weet het zeker. Ik hoef geen relatie met de oh zo geliefde Rose Pepperwood,' zeg ik vastbesloten en neem een keer diep adem.

Ergens voelt het goed die zin een keer hardop te zeggen. Hoofdstuk afgesloten zou je zeggen, maar waarom is er dan dat stemmetje in mijn hoofd die dat compleet lijkt tegen te spreken.