Ik loop de bakker in. Onbewust schiet er toch een herinnering door me heen, van de ochtend toen ik hier samen met Mitch broodjes ging halen.

Ik heb Jess gisteren in de supermarkt gezien. Thomas en Mitch nog niet. Al kan ik dat niet veel langer meer uit gaan stellen. Ik ben nou al een week terug met de reden Mitch over te halen zijn verhaal in de film te vertellen. Ik denk dat wanneer de wereld zijn verhaal kent het zoveel makkelijker voor hem zal zijn.

'Mag ik 4 keizerbroodjes alstublieft,' glimlach ik naar de bakker.

Hij knikt en doet de broodjes voor me in een zakje. Ik reken af en ga weer naar buiten toe. Ik loop door het parkje heen naar huis toe. Ik ben hier al wel niet zo lang niet meer geweest. Toch weet ik nog precies op welk bankje Mitch af en toe de nacht doorbracht.

Ik laat mijn ogen langs het bankje afgaan, maar er is niemand te bekennen. Ik moet hem nog spreken, maar ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Ik denk nou eenmaal niet dat hij het leuk gaat vinden.

Ik loop het parkje uit. Achter me hoor ik een hond blaffen en een ligt bekende stem naar de hond toe praten. Ik negeer het en loop weer door.

'Nee Vegas!' hoor ik een stem roepen en niet veel later wordt het zakje met broodjes kapot gescheurd.

Als ik omlaag kijk zie ik Mitch zijn Golden Retriever de broodjes naar binnen staan werken.

'Ow het spijt me! Dat was niet de bedoeling,' zegt hij en legt zijn hand op mijn schouder.

Ik draai me naar hem om en glimlach onschuldig. Ik moet het hem ooit zeggen, maar dit voelt niet als het juiste moment. Niet nu meteen.

'Rose?' vraagt hij verbaasd.

'Hey Mitch,' glimlach ik onhandig.

Zijn blik verhard iets. Hij lijkt iets afstandelijker te worden.

'Hoeveel kostte de broodjes? Dan zal ik het je terug betalen,' zegt hij.

'Ach nee joh. Daar kon jij niks aandoen,' zeg ik en wuif het weg.

Mitch zucht en vist vijf euro uit zijn broekzak en duwt het in mijn handen.

'Kom op Vegas. We gaan,' zegt hij en trekt de hond bij de broodjes vandaan.

Ik haal nog een keer diep adem en draai me maar weer om naar de bakker. Dat was een moment waar ik lang tegenop gekeken had. Ik had het niet op die manier verwacht, maar het is logisch dat hij me niet wil spreken.

Misschien is het ook wel beter om elkaar afstand te gunnen. Daarom heb ik ook met mezelf afgesproken, dat ik ga verhuizen wanneer hij echt niet in de film wil spelen. Het is tijd dat ik op mezelf ga wonen en er is simpelweg te veel gebeurd in dit dorpje.

Een diepe zucht verlaat mijn lippen. Stiekem is dit vorig jaar zo vertrouwd geworden dat ik eigenlijk niet echt weg wil. Ik denk alleen dat het voor mezelf en iedereen beter zal zijn als ik even mijn afstand houd. Ik zeg niet ik hier nooit terug zal komen, maar het is het gewoon voor mijn eigen best wil.

Dan kan ik in de tussentijd misschien me ook volledig op mijn carrière concentreren. Dit keer zonder afleidingen en meer gericht op wat ik wil in een film en niet naar de wensen van anderen. Dat heeft me veel gedoe opgeleverd.

Het zou fijn zijn om echt de actrice te kunnen worden waar ik altijd al van heb gedroomd. Ik heb altijd al een carrière gewild om trots op te zijn.

Ik loop de bakker weer in en er klinkt een leuk belletje als ik binnen kom.

'Daar ben jr weer,' zegt de bakker.

'Ja er is een klein ongelukje gebeurd met de zak,' zeg ik en glimlach scheef.

'Kan gebeuren! Nog vier keizerbroodjes dan maar?' vraagt hij.

Ik glimlach naar hem en knik. Hij pakt de broodjes weer bij elkaar en stopt ze in een zakje. Ik pak het van hem aan en reken af.

'Wanneer komt die nieuwe film van je uit Rose? Ik ben benieuwd,' vraagt de bakker.

'Snel, hoop ik,' geef ik antwoord en glimlach naar hem.

'Fijne dag nog,' zegt hij en knikt naar me.

'Hetzelfde,' zeg ik en loop de bakker voor de tweede keer uit.

Ik hoop dat de film snel uit kan komen. Tenminste als Mitch er mee instemt...