Het was raar om haar eergisteren weer terug te zien. Ik wist goed dat ze terug was. Jess had het me nou eenmaal verteld. Eerst had het me niet zoveel uitgemaakt, maar sinds dat ik haar afgelopen woensdag weer gezien heb.

Ze blijft toch door mijn gedachten spoken.

Een diepe zucht verlaat mijn lippen. Ik leg een arm achter mijn hoofd neer en staar weer naar het plafond van mijn slaapkamer.

Ik weet dat ik degene ben die het uit heeft gemaakt tussen ons twee. Ik was gewoon van mening dat-. Nee, ik weet niet wat ik dacht.

Er is misschien te veel tussen ons gebeurd om het ooit weer naar het oude te krijgen.

Ik sta op en loop naar mijn bureau toe. Ik vis mijn oude dagboek eruit. Ik heb het bijgehouden sinds dat ik bij Daniëlle en Harold woonde. Er staat ook veel in over Rose. De afgelopen twee dagen heb ik hier en daar weer wat terug gelezen.

Onbewust zoek ik toch steeds naar manieren om weer herinnerd te worden aan onze tijd samen. Dat terwijl ik normaal nooit zo'n fan ben geweest van herinneringen, maar dat komt natuurlijk wel door wat er vroeger op het eiland is gebeurd.

Uit het niets begint Vegas te blaffen. Hij rent mijn kamer in en kijkt mij kort aan en rent dan weer terug naar de deur. Ik grinnik zacht en berg snel mijn dagboek op in een van de lades.

Ik loop Vegas achterna naar de voordeur toe. Ik kijk door het kijkgat van de deur heen. Het is haar, ze staat lichtelijk ongemakkelijk heen en weer te bewegen.

Ik grinnik zacht, die tik is ze nog altijd niet verleerd. Ik neem een keer diep adem en maak de deur open.

'Hey Mitch,'

'Hey,'

Voor een paar seconden hangt er een schrille stilte tussen ons in.

'Kom binnen,' zeg ik en zet een stap opzij

'Ja,'

Ze doet haar jas uit en hangt hem aan de kapstok. Ik gebaar dat ze door kan lopen naar de woonkamer. Ze glimlacht zwakjes en knikt vervolgens.

'Lust je misschien iets te drinken? Ik heb alleen water momenteel,' stel ik haar voor en krab onhandig achter mijn nek.

Ik heb het momenteel niet heel ruim, dus frisdrank ofzo iets valt eigenlijk al snel buiten beschouwing.

'Nee, dankjewel,' glimlacht ze naar me.

Ik haal mijn schouders op en ga naast haar op de bank zitten.
Ze kijkt eerst even vooruit voor ze mij weer aankijkt. Ze veegt een verdwaalde pluk haar achter haar oor  en perst haar lippen kort samen.

'Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet zeggen, maar ik moet je iets vertellen,' zegt ze in een adem teug.

'Ga je gang,' zeg ik en maak een simpel handgebaar.

'Okay. De opnames van deel twee van de film zitten er eigenlijk grotendeels wel op. Alleen ik kon het simpelweg niet over mijn hart verkrijgen om die film vrij te geven,' begint ze.

Ik haal een van mijn wenkbrauwen op.

'Omdat ik nu ook jouw achtergrond in het verhaal te weten was gekomen leek me de verhaallijn niet goed gebaseerd. Ik realiseerde me toen pas dat ik vond dat er geen deel twee moet komen op de film, doormiddel van een verzonnen verhaal. Er moet een deel twee van de film komen door het echte verhaal te vertellen,' zegt ze en ze ontwijkt mijn blik.

'Rose,' waarschuw ik weten waar ze naartoe gaat.

Ze kijkt me razendsnel aan en laat haar blik dan weer door de kamer heen dansen.

'Ik heb aan de regisseur verteld dat jij de ramp hebt meegemaakt. Ik heb voorgesteld een documentaire te maken in plaats van een deel twee, waarin jij jouw verhaal kan vertellen,' zegt ze en kijkt me dit keer wel aan.

'Hij gaat ermee akkoord. Als jij ermee akkoord gaat,' maakt ze haar verhaal haperend af.

Ik zweer het, mijn hart sloeg een klop over en niet op de positieve manier. Alle positieve gedachten aan haar zijn in een klap verdwenen als sneeuw voor de zon.

Als ze er destijds ook maar iets van had begrepen toen ik het haar had verteld, had ze dit nooit van me gevraagd. Dan had ze hier zelfs nooit aan gedacht. Deze hele situatie zou nooit gebeurd zijn..