Ik heb nooit veel problemen gehad met het feit dat Thomas en Jess mijn achtergrond niet wisten. Het is een bewuste keuze die ik jaren geleden gemaakt heb. Een keuze die ik graag zo had gehouden als zij niet terug was gekomen.

De afgelopen paar dagen blijft het maar door mijn hoofd heen spoken dat ik het hun twee nooit heb verteld. Ik heb het ze nooit durven vertellen. Waarom? Misschien omdat ze te dicht bij me staan. Alleen is dat gewoon zo'n excuus wat je jezelf wijsmaakt om vervolgens verder te kunnen gaan.

Waarom moest ze nou zo nodig beginnen over mijn verhaal openbaar maken. Als ze er nooit over was begonnen waren die gedachtes überhaupt nooit meer door mijn hoofd gaan spoken. Dan had ik gewoon me aan mijn keuze kunnen houden. Ik had me daar bij neergelegd. Alleen nu? Ik weet het allemaal even niet meer.

Met een zucht laat ik me neervallen op het bankje in het park. Ik woon nu dan wel alleen, maar ik kom hier nog vaak met Vegas.

Ik pak mijn telefoon uit mijn broekzak. Zal ik haar gewoon bellen? Is dat raar? Ach vergeet het. Het is niet zo dat zij aangekondigd aan kwam zetten.

Ik tik haar telefoonnummer in druk op het bel icoontje. Nadat hij drie keer is over gegaan hoor ik haar stem aan de andere kant van de lijn.

'Mitch?' zegt ze vragend.

'Hey, met mij,' zeg ik en laat mijn blik over het park glijden.

'Wat is er? Waarom bel je?' vraagt ze nieuwsgierig.

'Ik wil met jou en de regisseur praten. Voor de duidelijkheid ik zeg nergens ja op. Alleen praten,' zeg ik in een adem teug.

'Meen je dat echt Mitch?' vraagt ze ongelovig.

'Ja, Rose, ik meen het,' zeg ik.

'Het kan toeval zijn of het is gewoon goed getimed. Alleen ik heb om drie uur met hem afgesproken. Heb je zin om mee te gaan?' vraagt ze.

Ik slik de brok weg die in mijn keel is ontstaan. Het is nog steeds moeilijk om het over toen te hebben, maar ik ben nieuwsgierig naar wat de opties zijn.

'Ik zet Vegas thuis af en dan kom ik naar je toe,' zeg ik en sta op van het bankje.

'Is goed! Zie ik je zo,' zegt Rose en ze hangt de telefoon op. Ik stop mijn telefoon in mijn broekzak.

Vegas is in de tussentijd ook naast me komen staan. Hij kwispelt vrolijk en kijkt me verwachtingsvol aan.

'Kom, we gaan naar huis,' zeg ik en klap een keer in mijn handen voor ik begin met lopen.

***

Ik haal een keer diep adem en bel aan. Na even getwijfeld te hebben om nog een keer aan te bellen gaat de deur open. De vader van Rose staat in de deuropening.

'Daar ben je weer,' zegt hij en kijkt me nors aan.

'Hallo, meneer Pepperwood,' zeg ik en glimlach onhandig.

Ik steek mijn hand naar hem uit, maar die pakt hij niet aan, dus besluit ik hem maar weer terug in mijn broekzak te steken.

'Pap, is dat Mitch?' hoor ik Rose vragen.

Gelukkig, ze is er.

'Ja,' antwoordt hij en niet veel later verruilt Rose haar vader zijn plek met Rose.

'Hey, we kunnen meteen gaan,' zegt ze, terwijl ze haar jas nog half aan aan het trekken is.

Ik knik en Rose zwaait nog even naar haar vader voor ze de deur achter zich dicht doet.

We lopen naar Rose haar auto en ik stap in aan de bijrijders kant. Ik weet nog steeds niet goed wat ik moet doen, maar ik heb besloten het misschien een kans te geven.

Als ik mijn verhaal wel vertel zijn we ook af van het idee dat deel 1 van de film echt zou zijn gebeurd, want dat komt grotendeels niet overeen.

Rose start de auto en kijkt me vragend aan.

'Weet je zeker dat je dit wilt doen?' vraagt ze.

'Nogmaals, ik heb nog nergens ja opgezegd. Ik wil wel weten wat die regisseur van je te zeggen heeft,' zeg ik en haal mijn schouders op.

Ze kijkt me begrijpend aan en rijdt dan de oprit van het huis af. De rest van de rit verloopt bijna geluidloos, maar dat komt meer omdat ik geen zin heb in andermans medeleven. Wat ik toch wel ga krijgen als ik deze documentaire laat maken...

Heel veen succes aan iedereen die ook aan de eindexamens gaat beginnen! We kunnen het! 🎉