'Dus je wilt zeggen dat ik terug kan. Daadwerkelijk terug naar het eiland?' vraagt Mitch en kijkt de regisseur met grote ogen aan.

Marcus knikt glimlachend naar hem.

'Ik wil je reactie filmen om weer terug op het eiland te zijn,' zegt Marcus.

Mitch haalt een hand door zijn haar heen en kijkt onwetend door het raam naar buiten. Ik snap goed dat het moeilijk kan zijn voor hem. Het is daarom ook dat ik zijn keuze compleet zou begrijpen als hij biet terug zou willen. Die nacht is een trauma voor hem.

Mitch zijn hand ligt op zijn knie. Is hij zo zenuwachtig? Zijn hand lijkt wat te trillen. Voorzichtig leg ik mijn hand op de zijne.

In minder dan een seconde kijkt Mitch van mij naar onze handen en weer terug naar mij.

'Het is jouw keuze. Wat je ook doet, ik sta achter je,' zeg ik en glimlach naar hem.

Hij haalt een keer diep adem en knikt dan. Als ik zijn hand weer los wil laten knijpt hij zacht in mijn hand.

'Dankjewel Rose,' zegt hij en glimlacht voorzichtig.

En dat mijn lieve mensen. Dat was het moment dat ik die bekende sprankel weer voelde. Dat gevoel dat er al eerder voor hem is geweest. Snel glimlach ik half terug en trek ik mijn hand weg.

'Weet je wat jongen? Denk er even over na. Ik ben vandaag hier tot vijf uur. Waarom gaan jullie niks leuks doen en komen jullie daarna terug?' stelt Marcus voor.

Onbewust maakt mijn hart een klein sprongetje. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Mitch me vragend aankijkt.

'Wat zeg je ervan Rose?' vraagt hij.

'Zeg maar wat je wil gaan doen,' zeg ik en glimlach naar hem.

***
Mitch schopt een steentje voor zich uit, waardoor het in het meer beland. Hij steekt zijn handen in zijn zakken en we lopen even geluidloos door het park heen.

'Wat vindt jij ervanRose?' vraagt Mitch en hij werpt een korte blik op mij.

'Je weet al wat ik ervan vind,' zeg ik en grinnik zacht.

'Nee, ik bedoel, wat vindt je van die specifieke nacht. Denk je dat het het waard is voor mij om heel die nacht nogmaals naar boven te halen, voor het toezicht van iedereen,' zegt hij en gaat op een van de bankjes zitten.

Ik ga naast hem op de bank zitten.

'Natuurlijk denk ik dat het het waard is. Het gaat over jou,' zeg ik.

Hij kijkt me kort aan en glimlacht naar me.

'Dus het komt er op neer dat er weinig redenen zijn, waarom ik het niet zou moeten doen. Behalve Thomas en Jess,' zegt hij.

Bij die laatste paar woorden breekt zijn stem wat af.

'Thomas en Jess zullen achter je blijven staan, Mitch. Ze houden van je,' zeg ik en leg bemoedigend een hand op zijn schouder.

'Denk je niet dat ze boos zullen worden als ze te weten komen dat ik het zo lang voor ze verzwegen heb. Ik bedoel, al die jaren,' zucht hij.

'Natuurlijk niet. Ik denk dat ze het erger zouden vinden als je het ze nog steeds zou verzwijgen als je de documentaire zou doen,' zeg ik en kijk naar de eendjes in het meer.

'Ze zijn zo vredig he. Hun enigste probleem is kinderen die ze proberen te vangen als ze op het land komen,' zegt Mitch die blijkbaar ook naar de eendjes aan het kijken was.

'Ja he, waarom kon niet alles gewoon zo makkelijk zijn?' zucht ik.

'Jij bent niet degene die hier een beslissing moet maken. Dat ben ik en we gaan maar weer eens terug,' zegt hij en klapt in zijn handen als hij opstaat.

'Weet je al wat je gaat doen dan?' vraag ik verbaasd en sta ook op van het houten bankje.

'Ja, ik denk dat ik het op zijn minste een poging kan geven, niet waar?' Grijnst hij lachend en begint aan te lopen.

'Weet je het zeker?' vraag ik het en loop met hem mee.

'Ja, het heeft lang genoeg geduurd. Ik ga op zijn minst proberen om de documentaire een kans te geven,' zegt hij en haalt een keer diep adem.

'Ik ben hier voor je als je me nodig hebt,'