Ik neem een diepe hap adem en kijk door het autoraam naar het huis toe. Ik had eerlijk gezegd nooit verwacht dat het ooit op dit moment aan zou komen, maar het is belangrijk dat Thomas en Jess het weten voor we gaan filmen.

'Wil je dat ik met je mee ga?' vraagt Rose voorzichtig.

Ik weet nog precies hoe ze was. De voorzichtige kant van haar als ze onzeker was en hoe ze alles zo goed mogelijk wou oplossen.

Helaas, heeft het voor ons twee niet zo mogen zijn.

'Nee, het lukt wel,' zeg ik en kijk haar aan.

Uit het niets trekt Rose me in een omhelzing. Licht verbaasd sluit ik mijn armen ook om haar heen. Een lichte glimlach siert mijn lippen.

'Ik ben trots op je, Mitch,' zegt ze zacht en een warm gevoel overvalt me.

Snel laat ik haar los.

'Dankjewel. Ik ga maar een naar binnen,' zeg ik en wijs naar het huis.

Rose knikt en doet haar gordel weer om.

'Laat je me weten hoe het is gegaan?' vraagt ze en ik knik voor ik de auto deur dicht maak.

Ik zwaai nog kort naar haar als ze wegrijdt. Ik zou nou natuurlijk gewoon weg kunnen gaan, maar ik heb het Rose zelfs voor hun verteld. Het wordt tijd dat hun twee ook het echte verhaal te horen krijgen.

Ik loop naar de deur toe. Als ik naar binnen loop grap ik kort.

'Ik ben thuis,'

Jess staat in de keuken en kijkt me lachend aan.

'Hey,' grinnikt ze en neemt een slok van haar water.

'Hey, ik moet jou en Thomas iets vertellen. Is hij ook thuis?' vraag ik.

'Oh, okay. Ja, Thomas is boven. Ik zal hem wel even roepen,' zegt ze.

Ik glimlach dankbaar en knik naar haar.

'Ga vast zitten. Als je iets drinken wil weet je waar het staat,' zegt ze voor ze naar boven loopt.

Ik loop naar de bank toe en haal een hand door mijn haren heen. Hoe ga ik ze dit in godsnaam vertellen na zoveel jaar?

***

'Dus dat is de reden dat ik hier bij Harold en Daniëlle ben komen wonen,' eindig ik mijn verhaal en kijk Jess en Thomas voor het eerst weer aan.

In de tijd dat ik het ze vertelde heb ik naar mijn schoenen gekeken. Eerlijk is eerlijk, ik was bang over hoe ze zouden reageren.

Jess vliegt meteen op me af en trekt me in een knuffel.

'Dat had je ons toch kunnen vertellen. Het spijt me zo dat je hier zo lang hebt moeten rondlopen, voordat Rose kwam,' zegt ze en kijkt me meelevend aan.

'Het is jouw fout niet. Ik had het zelf veel eerder moeten vertellen,' zeg ik en glimlach zwakjes naar haar.

Jess glimlacht voorzichtig terug en gaat staan. Thomas staat ook op en ik volg iedereens voorbeeld.

'Weet je zeker dat je die documentaire wilt gaan doen?' vraagt Thomas en kijkt me doordringend aan.

'Ja, het wordt tijd dat iedereen weet wat er toen gebeurd is,' zeg ik in een adem teug.

Thomas trekt me in een bro hug.

'Ik ben trots op je man,' zegt hij.

'Ik ook, Mitch,' zegt Jess en ze legt bemoedigend een hand op mijn bovenarm.

'Dankjewel,' zeg ik en haal opgelucht adem.

Na al die tijd voelt het als een grote opluchting nu ze eindelijk de waarheid weten. Ik heb nu officieel geen geheimen meer ze. Alleen voor de rest van de wereld, behalve Rose, ben ik een gesloten boek, maar daar zal ook snel verandering in komen.

Tenminste, als de documentaire ook daadwerkelijk wordt gemonteerd en uitgebracht.

'Wat gaan we doen om het te vieren?' vraagt Thomas en hij klapt in zijn handen.

Alsof de timing niet beter kan krimpt Jess in elkaar. Snel grijpt ze mij en Thomas onze schouders vast.

'Naar het ziekenhuis. Ik moet nu naar het ziekenhuis,' zegt ze in paniek.

'Wat is er aan de hand?' vraagt Thomas bezorgd en hij kijkt haar onderzoekend aan.

Snel slaan Thomas en ik allebei een arm van Jess om onze nek heen, zodat ze steun heeft om zich aan vast te houden.

'Mijn buik. Het doet zo'n pijn,'