Ik sleep mijn koffer uit de auto en doe hem op slot. Bij de ingang van het vliegveld zie ik Mitch, met een rugzak over zijn schouder geslingerd, staan te wachten. Het is duidelijk dat hij niet goed weet waar hij heen moet of wat hij moet doen. Ik schud zachtjes mijn hoofd en loop dan ook richting de ingang. Als Mitch mij ziet staan zwaai ik naar hem en het lijkt kort of er een soort last van zijn schouders afvalt.

'Rose, ik ben blij dat je er bent,' zegt hij en loopt snel naar me toe. Mijn hart maakt bij die zin onbewust een sprongetje, maar dit is niet de tijd voor romantiek. Dit is puur zakelijk. Als is er natuurlijk ook een kans dat ik dat mezelf alleen maar aanpraat. Om zo de realiteit te kunnen ondermijnen. 'Ik wist echt niet waar ik naar toe moest. Ik ben überhaupt nog nooit op het vliegveld geweest,' zegt hij wat er voor zorgt dat de vlinders in mijn buik toch een andere route nemen.

'Maakt niet uit. Ik ben er nu,' zeg ik en glimlach lichtelijk onhandig naar hem. Marcus, de regisseur is al op het eiland om de zaken voor te bereiden, dus ik vlieg vandaag samen met Mitch. Er vliegt ook nog iemand mee, maar die komt ergens anders vandaan en Mitch weet daar nog niks van af..

'Hoe is het trouwens met Jess?' vraag ik als we het vliegveld inlopen. Een glimlach siert zijn lippen en hij kijkt me kort aan. 'Goed, het bleek achteraf minder ernstig te zijn. Ze heeft medicijnen gekregen, dus Thomas heeft nu de volledige zorg op zich gekregen voor Jess en Tessa,' zegt hij. 'Als iemand dat kan is hij het wel,' grinnik ik zacht, waarop Mitch instemmend knikt.

Ik wil richting de incheck balie lopen, maar Mitch lijkt die compleet vergeten te zijn en heeft de neiging om zonder na te denken verder te lopen. 'Mitch, we moeten ons nog inchecken,' zeg ik en pak hem snel bij zijn mouw vast.

'Oh ja,' zegt hij en loopt met me mee naar de balie. Er zijn gelukkig niet veel mensen voor ons. Wat soms wel eens anders kan zijn. Het scheelt natuurlijk ook wel dat het nu geen hoogseizoen is. Na even gewacht te hebben zijn we aan de beurt. Ik laat mijn koffer wegen en geef al de benodigde dingen aan de vrouw.

Als ze alles gecheckt heeft krijg ik alles weer terug en is Mitch aan de beurt. Mitch wil zijn rugzak op het weegpunt zetten, maar de vrouw houdt hem tegen. 'Die rugzak mag het vliegtuig mee in als handbagage. Die hoeft niet gewogen te worden,' zegt ze en glimlacht naar Mitch. Hij haalt zijn schouders op en slingert de rugzak weer om zijn schouder.

Wanneer Mitch ook alles heeft laten controleren en we bij de douane zijn geweest is het nu slechts afwachten. Ik moet zeggen dat we best vroeg zijn, dus we kunnen nog best even iets eten voor we aan boord gaan. 'Heb je honger?' vraag ik aan Mitch die nog altijd verwonderend om zich heen staat te kijken.

'Eigenlijk wel,' zegt hij en kijkt om zich heen waar hij ergens eten kan halen. Zonder er lang bij na te denken pak ik zijn hand vast en trek hem mee richting een eettentje in de hoek van de zaal. Nadat ik merk dat Mitch lang naar onze handen blijft kijken wil ik hem snel lostrekken, maar Mitch houdt me tegen. Hij geeft een zacht kneepje in mijn hand. De vlinders hebben hun weg naar mijn buik weer teruggevonden. Dit keer laat ik zijn hand wel los en loop naar de balie om een dienblad te pakken.

Mitch volgt mijn voorbeeld en begint er ook spullen op te zetten. Als we bij de kassa aankomen heb ik een stokbroodje met eiersalade, een mueslireep en een flesje water. Mitch daarentegen had volgens mij echt honger. Hij heeft tomatensoep, twee broodjes, een donut en een flesje cola.

Als ik afgerekend heb ik Mitch aan de beurt. De kassière slaat alles aan op de kassa. 'Dat wordt dan zeventien euro en vijfennegentig cent,' zegt ze en Mitch zijn mond valt nog net niet open. 'Is dat zo duur! Ik heb maar een tientje bij,' zegt hij verbaasd. 'Ik bedenk de prijzen niet meneer, maar misschien is het de volgende keer een idee om eerst de prijzen te bekijken,' zegt de kassière met een nare ondertoon.

Ik zie de irritatie bij Mitch oplopen, maar ik ben hem voor en duw de kassière een briefje van twintig in haar handen. 'Hey! Ik kan best zelf betalen. Ik leg dit wel terug,' zegt Mitch.

'Dat weet ik wel. Zie het als een dankjewel, omdat je dit alles mee wil gaan doen,' zeg ik en glimlach naar hem.

'Dankjewel Rose,'