Samen met Rose loop ik het vliegveld af. Je kan het eigenlijk geen vliegveld noemen. het is letterlijk één landingsbaan met een huisje erbij. Ik kan het amper geloven dat ik na al die jaren weer terug ben op het eiland. De cameraploeg is bij de overstap van het vliegtuig naar dit kleinere vliegtuig meegevlogen. Ze wouden mijn eerste reactie filmen, wanneer ik het eiland voor het eerst weer terug zou zien.

Ik moet toegeven dat ik zelf ook graag wil zien hoe alles er na al die tijd uitziet. Zijn alleen de resten van alle afgebrande dingen er nog? of hebben die plaats moeten maken toen ze deel één van de film gingen maken?

'Mitch,' Rose pakt mijn bovenarmen vast en draait me naar zich toe. In mijn ooghoek zie ik dat de cameraman ondertussen al begonnen is met filmen en iemand onze koffers naar een huisje vlakbij de landingsbaan brengt. 'Als we hier zo meteen naar rechts gaan zal je alle resten van de brand weer zien. Weet je zeker dat je er klaar voor bent?' vraagt ze aan me. In mijn keel in er een knoop ontstaan. Ik probeer hem weg te slikken, maar het lukt me niet zo goed.

Om er voor te zorgen dat mijn stem niet bij de eerste beelden al breekt knik ik maar naar Rose als antwoord. Ergens ben ik nieuwsgierig naar wat er bijvoorbeeld nog over is van mijn oude huis, maar aan de andere kant wil ik het ook helemaal niet zien. Ergens ben ik bang dat het te veel herinneringen op zal halen. 'Okay, dan kunnen we nu echt gaan,' zegt Rose. We gaan weer verder met lopen en zoals gezegd slaan we rechtsaf.

Dan is het moment echt daar. Mijn oude woonplaats, waar mijn familie, mijn vrienden en ik woonden. Waar bijna iedereen waarvan ik hield is dood gegaan. 'Ga maar. Je wordt van achteren gefilmd,' fluistert Rose in mijn oor. De woorden komen wel binnen, maar ik weet niet of mijn voeten er ook naar kunnen luisteren. De stappen die ik moet gaan zetten, over de resten van afgebrokkelde huizen en weet ik veel wat nog meer.

Toch weet ik ergens de moed vandaan te toveren om te gaan lopen. Langzaam komen de herinneringen bij me terug. Al is bijna niks meer hoe het ooit was lukt het me toch om de weg te vinden. Ik kan me herinneren hoe ik altijd hier naar de speeltuin ging of met mijn moeder vaak 's ochtends broodjes ging halen.

Wanneer ik langs de resten van de oude bakker ben weet ik dat het moment er echt bijna is. Mijn oude huis was bijna om de hoek bij de bakker...

De grond onder mijn voeten lijkt bijna te verdwijnen wanneer ik mijn oude huis weer zie. Althans, wat er van over is. De emoties komen me hoog te zitten en tegen mijn zin in rollen er toch enkele tranen over mijn wangen heen. Ik voel een zachte warme hand op mijn schouder.

'Gaat het Mitch?' vraagt Rose en ze kijkt me medelevend aan. Ik draai mijn blik weg en kijk de lucht in. Ik wil niet dat Rose me op deze manier ziet. 'Het is niet erg,' zegt ze en slaat haar armen om me heen. Haar hoofd rust zacht op mijn borstkas. Ik neem een hap diep adem en veeg mijn tranen weg.

'Gaat het weer wat?' vraagt ze na enkele minuten. 'Ja,' geef ik kort antwoord. Ze laat me zachtjes los en ik kijk weer naar de overblijfselen van mijn oude huis. 'Dit is de plek waar ik vroeger met mijn ouders en broer gewoond heb. Ik zou alles doen voor slechts één telefoongesprek met een van hun. Ik mis ze zo erg,' zucht ik.

'Ik jou ook, Mitch. Ik jou ook,' hoor ik een in mijn geheugen gesmede stem achter me.

In één klap sta ik aan de grond vastgenageld. De rillingen lopen over mijn rug heen. Dit kan niet, dit moet een verbeelding zijn. Ik heb voor zo'n lange tijd gezocht. Is hij echt hier?

Stap voor stap draai ik me voorzichtig naar de kant waar het geluid vandaan komt. Dichter naar de plek wat mijn antwoord alleen maar kan bevestigen. De plek waar...