Mitch draait zich langzaam om. Als hij zijn broer ziet staan werpt hij met grote ogen een blik op mij en daarna weer naar zijn broer. 'Timmie?' vraagt Mitch verbaasd aan zijn broer. Zijn broer knikt en begint richting Mitch te lopen. Timmie opent zijn armen om Mitch een knuffel te geven, maar Mitch doet het tegenovergestelde. Hij zakt door zijn knieën op de grond en slaat zijn handen voor zijn gezicht. Zijn schouders maken schokkende bewegingen. Ik heb hem nog nooit zo gezien. Meestal laat hij juist niks aan emotie zien.

Zijn broer loopt snel naar hem toe en trekt hem weer omhoog. 'Hey, het is goed,' zegt Timmie. Je kan zien dat het hem ook raakt om zijn broertje na zo'n lange tijd weer te zien. Zeker op deze locatie moet het moeilijk zijn voor hun. Wanneer Micth en Timmie elkaar weer los hebben gelaten uit hun omhelzing gebaar ik naar de camera's dat ze even moeten stoppen met filmen.

Mitch draait zich naar mij toe. 'Heb jij dit gedaan?' vraagt hij verbaasd en veegt een traan weg van zijn wang. Ik glimlach zachtjes en knik naar hem. Meteen komt hij op mij aflopen en trekt me in een stevige knuffel. Een warm fijn gevoel gaat door me heen. 'Ik kan je wel zoenen,' zegt hij lachend als hij me loslaat.

De bekende kriebels hebben zich bij die zin weer ontwikkeld en ik voel mijn wangen langzaam rood kleuren. 'Hoe heb je dit gedaan?' vraagt hij nieuwsgierig. Ik snap het wel. Hij is zelf ook een hele lange tijd bezig geweest met het zoeken naar zijn familie. 'Ach, ik heb zo mijn bronnen gehad toen we deel twee gingen opnemen,' zeg ik en knipoog naar heem. Hij schudt lachend zijn hoofd en gaat dan weer naar Timmie toe. Ik kijk glimlachend naar ze. Het is goed om Mitch eindelijk weer een keer echt gelukkig te zien. De laatste keer dat ik hem zo heb zien lachen was op de avond dat wij iets kregen..

Een naar gevoel overvalt me en ik weet dat dit niet het goede moment is voor zelfmedelijden. Het is ook compleet onterecht. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat de cameraploeg zich ook klaarmaakt om terug te gaan naar de verblijfplaats. Ik haal een keer diep adem en besluit met ze mee te gaan. Timmie weet waar we verblijven, dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken.

Ik draai me om en langzaam begin ik weer terug te lopen. Ik moet zeggen dat het elke keer weer heel indrukwekkend is om langs deze overblijfselen te lopen. Dat terwijl ik het niet eens heb meegemaakt. Ik kan me dan ook niet voorstellen hoe het voor Mitch en Timmie moet zijn. Om alles na al die jaren weer terug te zien kan ook niet anders dan emotioneel zijn.

Als ik dit met mijn vader gehad zou hebben zou ik niet weten hoe ik gereageerd zou hebben. Ik denk dat ik ook zou twijfelen of dit wel allemaal echt was geweest en niet gewoon een of andere ziekelijke grap.

Als ik bij het huisje naast de landingsbaan ben ga ik naar binnen. 'Hey Rose. Zijn Mitch en Timmie er nog niet bij?' vraagt Bas als hij van de trap naar beneden komt lopen. Hij is de geluidsman en heeft me ook geholpen bij het zoeken naar Timmie. 'Nee, ik dacht dat ik ze nog maar wat tijd alleen zou gunnen,' zeg ik en pers mijn lippen op elkaar.

Om Mitch en Timmie daar net zo te zien staan heeft me wel geraakt. Nu snap ik pas echt waarom Mitch eerste instantie niemand het echte verhaal heeft verteld. Wanneer het echt binnenkomt bij mensen wat er is gebeurd is het amper los te laten. Dat heb ik net bij hun twee wel gezien. Ik gun hun alle tijd die ze nodig hebben om samen bij te praten, maar deze indrukken zijn niet echt dempend voor mijn weer opkomende gevoelens voor Mitch...

Al weet ik dat dit wel het juiste is om te doen. Mitch verdient het om zijn broer weer te kennen en ik gun hem de hele wereld. Dat is simpelweg omdat ik denk ik nooit gestopt ben met van hem te houden...