Ik loop de trap op van ons huisje. Er klinkt muziek vanuit de badkamer. Wanneer ik langs de badkamer afkom, om naar mijn kamer toe te gaan zie ik Rose dansend voor de spiegel staan. Een glimlach ontstaat op mijn gezicht. Niet alleen omdat ik haar zo dankbaar ben voor het zoeken naar Timmie, maar ook omdat het echt een heel leuk gezicht heeft.

Ik voel een hand op mijn schouder en draai mijn hoofd een kwartslag om. Timmie staat naast me en kijkt vragend van mij naar Rose. 'Vertel. Hebben jullie iets gehad?' vraagt hij. Een diepe zucht verlaat mijn longen en ik knik. 'Ja, maar dat is al weer een tijdje over,' zucht ik. Ik weet niet of het destijds perse een goed idee was om het uit te maken. Ik bedoel maar, nu ik haar nu weer zo zie. De vrolijkheid die ze nu uitstraalt maakt haar alleen maar mooier...

Maar wanneer ik dan terugkijk naar de tijd toen we iets hadden heb ik daar denk ik te weinig van terug gezien. Ze was vaak bezorgd om iets wat ik deed of iets in die richting. Die lach heb ik lang niet altijd gezien, dus misschien ben ik gewoon niet goed genoeg voor haar. Bij Jace lachte ze wel...

'Weet je dat wel zo zeker? Ik zag wel hoe ze naar je keek gisteren. Zo lang ken ik haar nog niet, maar ze zag er niet uit alsof ze al over je heen was,' zegt Timmie en hij maakt een slissend geluid. Mijn hart slaat onbewust een klop over bij het horen van die zin. Met een ruk draai ik mijn hoofd zijn kant in. Dat kan niet, zou ze me echt nog leuk vinden? Ach wat maakt het uit. Ik verdien haar toch niet. 'Waarom probeer je het niet gewoon?' vraagt Timmie. 'Als het dan niks uithaalt mag je mij de schuld geven, maar als ik jou was zou ik het bij haar zeker nog wel een keer proberen,' moedigt hij me aan. Ik moet zeggen het werkt wel.

Ik knik een keer en haal diep adem. 'Succes,' zegt Timmie en slaat nog een keer bemoedigend op mijn rug voordat hij weer naar beneden gaat. Mijn voeten lijken wel aan de grond vastgelijmd wanneer ik haar kant in wil lopen. Ik klop drie keer op de badkamerdeur en Rose draait zich geschrokken om. 'Mitch,' zegt ze verbaasd en haalt een keer diep adem. 'Je liet me schrikken. Hoeveel van dat heb je gezien?' vraagt ze. Het valt me op dat wat begint te blozen en haar blik onschuldig naar de grond werpt.

'Alleen het laatste stukje,' lieg ik om haar op haar gemak te stellen. Ze haalt opgelucht adem en legt de borstel die ze in haar handen had weer neer. 'Wat is er?' vraagt ze en strijkt haar jurkje weer glad. 'Heb je zin om zo een hapje te gaan eten?' vraag ik en een soort zenuwen lijken zich op te bouwen, maar die zijn al weer weg bij het horen van haar antwoord. Ze glimlacht vrolijk naar me en knikt. 'Ja Mitch, dat zou ik heel leuk vinden. Alleen zijn er hier geen restaurants,' zegt ze onhandig. Ik grinnik en knik. 'Daar heb je een punt, maar ik weet wel iets. Zie ik je om acht uur bij de landingsbaan?' vraag ik.

'Ik zal er zijn,' zegt ze glimlachend. Ik weet niet zeker of het haar voor haar nu duidelijk is dat ik het bedoel als date, maar dat zal ik straks dan maar moeten laten blijken. Ik glimlach nog een keer naar haar en besluit dan om naar mijn kamer te gaan. Wat eerste instantie ook de bedoeling was toen ik naar boven ging, maar toen was ik even afgeleid.

In mijn kamer laat ik me met een zucht op het bed neer vallen. Ik pak mijn telefoon erbij en scrol door wat oude foto's uit mijn galerij. Ik kom erachter dat ik lang niet alle foto's van Rose en mij heb verwijderd. Één voor één ga ik alle foto's na en het doet me goed om weer even terug te denken aan onze tijd samen. Die ik stiekem ergens toch best wel gemist heb...