Om stipt zeven uur sta ik bij de landingsbaan. Ik wist niet goed wat Mitch van plan was, maar ik heb een zwarte leren rok met franjes en een simpel licht roze shirtje aan. 'Je ziet er mooi uit,' hoor ik van achter me. Een glimlach ontstaat op mijn lippen en ik draai me langzaam om. Mitch heeft zich weer aan zijn normale zwarte dresscode gehouden, maar het staat het goed. Althans, het zorgt er zeker goed voor dat de vlinders weer kunnen vliegen.

'Dankjewel, jij mag er ook zijn,' zeg ik en glimlach naar hem. Hij glimlacht terug naar me en gebaart dat ik mee mag lopen. Onze wandeling is niet lang en geluidloos, maar het is een fijne stilte. We komen op het strand aan. Er is een plekje klaargezet met kaarsen en een picknick. Mitch hand op mijn onderrug stuurt me richting de picknick. 'Het is prachtig,' glimlach ik naar hem. Zeker nu de zonsondergang begonnen is. We gaan met zijn tweeën op het kleedje zitten.

Als we zitten is het nog steeds stil. Mitch kijkt strak voor zich uit naar de zee. Het geluid van het golvende water is rustgevend. Zachtjes voel ik dat Mitch zijn hand op de mijne legt. Onbewust ontstaat er een glimlach op mijn gezicht, maar er blijft toch een vraag door mijn hoofd heen spoken.

'Mitch, is dit een date?' vraag ik zachtjes. Mitch kijkt me razendsnel aan en probeert me duidelijk een beetje af te wimpelen. Hij bedoelt het niet zo, maar de manier waarop hij het doet komt toch pijnlijk over. Ik haal een keer diep adem en kijk dit keer naar de zee voor ons. 'Als het geen date is Mitch, waarom gaan we dan zoiets doen?' vraag ik en gebaar naar de omgeving. Ik weet niet waarom ik het überhaupt nog probeer. Dit is precies één van de redenen waarom het de vorige keer niet werkte tussen ons, de communicatie.

'Sorry, maar dan hoeft het van mij niet zo,' zeg ik en laat zijn hand van de mijne afglijden. Ik sta op en begin weer richting het huisje te lopen. Het was een slecht idee van me om te denken dat het ooit weer terug kon gaan naar hoe het ooit is geweest. Mijn gevoelens voor hem zijn niet veranderd, maar net als toen heb ik me denk ik gewoon weer laten vallen, in een gat zonder bodem.

Ik wil hem niet loslaten. Ik kan het niet en ik wil het niet, maar hoe praat je jezelf om zodat je het voor elkaar krijgt? Ik lijk vast te komen zitten in mijn eigen gedachte als ik twee handen op mijn heupen voel. Hij draait me naar zich om en pakt allebei mijn handen vast. 'Rose,' is het enigste wat hij eerste instantie zegt. 'Ga alsjeblieft niet weg,' zegt hij zacht.

Het doet me denken aan het moment toen het uit ging tussen ons. Hij wou niet dat ik ging en nu staan we allebei hier. Misschien is het ons lot om samen te zijn en misschien ook niet. Ik weet niet meer wat ik wel of niet wil.

Mitch haalt een keer diep adem. 'Kunnen we erover praten? Over dat het over ging?' vraagt hij voorzichtig. Verbaasd kijk ik hem aan, maar hij ontwijkt mijn blik. Ik dacht dat ik de enigste was die steeds aan de tijd moest denken toen alles goed ging tussen ons, maar ook aan de tijden waar we elkaar het liefste de grond in stampte. Toch kwam het altijd weer goed, want we hielden van elkaar. Ik weet niet goed waar het kapot is gegaan. Misschien is het altijd al kapot geweest, maar als hij er ook graag over wil praten krijg ik misschien weer wat dingen op een rijtje,

Ik knik naar hem en glimlach voorzichtig. 'Ja, het zou fijn zijn om het daar eens goed over te hebben,' zeg ik. Een opgeluchte zucht ontsnapt uit Mitch zijn mond. Hij kijkt naast ons naar de zee en de zonsondergang. 'Zullen we dat morgen doen tijdens koffie? We kunnen nu nog van dit uitzicht genieten,' zegt hij. Ik glimlach lichtelijk opgelucht en knik.

Met zijn tweeën gaan we weer op het kleedje zitten en kijken naar de prachtige lucht voor ons. Het geluid van de zee is ontspannend. Vanuit mijn ooghoek zie ik Mitch wat bewegen en niet veel later ligt zijn arm over mijn schouder heen en voor even lijken al onze problemen te smelten als sneeuw voor de zon.

Misschien is dit wat we nodig hadden,

Rust.