Rose en ik hebben de boot naar een ander eiland gepakt. Wat wel nog steeds bewoond is. Ik stap de boot uit en steek mijn hand uit naar Rose. Ze pakt hem glimlachend aan en klimt er dan ook uit. De boot is aangemeerd in klein stadje. Rose had blijkbaar op dit eiland verbleven tijdens het opnemen van deel één van de film.

Dat is denk ik ook de reden waarom ze nu mijn hand vastpakt en me mee begint te trekken. Ik ben alleen maar bezig met dit eiland te vergelijken met mijn oude thuis. Het stadje in op dezelfde manier opgesteld als ons oude dorpje, langs het water en met veel, op een bijzondere manier, gebouwde gebouwen. Elk gebouw heeft zijn eigen kenmerk.

Voor ik ook nog maar de kans krijg om verder nog eens goed rond te kijken staan we al voor een koffiezaak. Rose laat mijn hand los en loopt naar binnen toe. Er klinkt een leuk belletje, wanneer ze door de deur heen loopt. Ik haal een keer diep adem en steek mijn handen in mijn zakken voor ik achter haar aanloop.

Ik wil het er wel met Rose over hebben. Over alles wat er gebeurd is, maar ik wil niet dat we hierna weer in een ruzie belandden. De medewerkster achter de balie begroet me vriendelijk en ik knik terug. 'Mitch,' hoor ik Rose zeggen. Ze zit naast het raam aan een tafeltje. Ik glimlach naar haar en ga tegenover haar zitten.

'Kan ik iets voor jullie inschenken?' vraagt hetzelfde meisje dat net achter de balie stond. 'Een cappuccino voor mij, alsjeblieft,' zegt Rose en glimlacht naar haar. 'Voor mij een gewone zwarte koffie,' zeg ik. Het meisje schrijft alles op. 'Dan komt het er zo aan voor jullie' zegt ze en loopt weer weg.

Ik kijk Rose recht aan. Ze glimlacht kort naar me. Als ze haar mond opent om wat te zeggen wordt onze koffie neergezet. 'Dankjewel,' maakt ze er snel van. Als het meisje weer weg is pak ik Rose haar handen vast. Ze lijkt wat verbaasd te zijn door mijn actie. 'Het spijt me,' zeg ik en kijk haar recht aan. Ze slikt zichtbaar en trekt haar handen bij me weg. 'Mitch, ik had nooit weg moeten gaan. Je had me duidelijk nodig en ik ging er gewoon vandoor. Dat had ik nooit moeten-,' zegt ze ratelend en gooit haar handen gefrustreerd in de lucht.

'Rose,' zeg ik en pak haar handen opnieuw vast. Dit keer kijkt ze me recht aan. 'Dat moet geen reden zijn geweest voor mij om het uit te maken. Ik hield van je, dan had dat niet uitgemaakt moeten hebben,' zeg ik. 'Hield, hè?,' zucht ze en slaat haar ogen neer. Vragend trek ik mijn handen terug. Ik sta op en ga gehurkt naast haar zitten.

Ze draait zich naar me toe. Een traan ontsnapt uit haar ooghoek. 'Ik miste je zo, Mitch. Ik dacht dat je vast weer terug was gegaan naar Kyra en mij compleet zou vergeten,' snikt ze. Ik trek haar in een knuffel en wrijf geruststellend over haar rug heen. 'Dat zou ik niet kunnen,' fluister ik. Langzaam wordt ze rustiger. 'Ik miste jou ook,' zeg ik en glimlach voorzichtig wanneer ze me weer aankijkt. Ze glimlacht terug en veegt haar tranen weg. 'Gaat het weer?' vraag ik. Ze knikt en haalt een keer diep adem.

Ik ga weer zitten en neem een slok van mijn koffie. 'Zijn-, zijn je gevoelens voor mij helemaal weg?' vraagt ze en kijkt me zenuwachtig aan. 'Nee, eerlijk gezegd niet helemaal nee,' zucht ik. Dit keer ben ik degene die, de confrontatie uit de weg gaande, naar buiten kijkt. Een zachte warme hand raakt de mijne zacht. Mijn blik schiet naar onze handen en daarna naar Rose.

Een duidelijke opluchting is op haar gezicht af te lezen. 'Bij mij namelijk ook niet,' zegt ze. 'Niet?' vraag ik verbaasd. Ze glimlacht en schudt haar hoofd. 'Nee,'

Ik pak ook haar andere hand vast. Beiden zijn we stil en laten de stilte het werk voor ons doen. We kijken elkaar recht aan. Op dit moment hoeft er niks gezegd te worden. Een rust heeft zich weer bij me teruggevonden die een lange tijd weg is geweest en dat doet me goed.