Mijn hand raakt de zijne zachtjes. Ik doe snel een stap opzij en doe alsof het niet gebeurde, want technisch gezien gebeurde er ook niet vee. Mitch daarentegen grinnikt en pakt mijn hand vast. Hij glimlacht naar me, waarna we verder lopen. We zijn weer op het eiland voor de opnames. Mitch stopt met lopen als hij ziet dat we weer bijna bij het gedeelte te zijn met de overblijfselen van de gebouwen.

'Wil je anders lopen?' vraag ik en begin eigenlijk al met een andere weg te zoeken. Mitch trekt me weer naar zich toe en schudt zijn hoofd. 'Ik wil je wat vertellen,' zegt hij en begint richting zijn oude huis te lopen. Als we een paar keer naar links en nar rechts zijn gegaan komen we uit bij een rots. Mitch klimt er boven op en helpt mij er dan op.

Vanaf hier heb je uitzicht over de oude woonwijk van het eiland, het strand en de zee. Hij gaat op de rots zitten en klopt twee keer naast zich, als uitnodiging dat ik bij hem moet komen zitten. Voorzichtig ga ik naast hem zitten.

Mitch kijkt strak voor zich uit, maar toch zie ik een glimlach op zijn gezicht. 'Mijn moeder nam me altijd hiermee naartoe. Ze zei altijd dat dit haar nadenk plekje was,' begint hij met vertellen. Meteen hang ik als een luisterend oor aan zijn lippen. 'Ze nam me hier dan ook vaak mee naartoe als ze me een 'levensles' wou vertellen. Ook al begreep ik er op die leeftijd niet veel van,' vertelt hij verder en grinnikt zacht.

Als hij zijn verhaal wil vervolgen merk ik dat hij het er moeilijk mee krijgt. Ik pak zijn hand vast en geef er een bemoedigend kneepje in. Mitch glimlacht voorzichtig naar me. 'Ik herinner mezelf de laatste tijd veel aan één specifieke avond. Ze had me hier mee naar toe genomen nadat ze een ruzie met pap had gehad,' zegt hij.

'Ik kan me de precieze woorden van haar niet meer herinneren, maar die avond heeft ze me op het hart gedrukt er altijd voor degene te zijn van wie je houdt. Wat de omstandigheden mogen zijn,' vertelt hij en hij kijkt me kort aan waarbij hij zijn lippen op elkaar perst.

'Je moeder klonk als een wijze vrouw,' glimlach ik naar hem. 'Dat was ze zeker,' zucht hij. 'Maar waarom herinner je jezelf vaak aan die avond, als ik vragen mag?' begin ik voorzichtig.

'Rose, hoe het tussen ons over is gegaan is niet de normale manier van zaken. Ik heb er spijt van dat ik het toen heb uitgemaakt. We hadden het makkelijk kunnen laten werken, maar ik was te eigenwijs omdat te geloven,' zegt hij.

'Als ik het nu niet goed maak zal mijn moeder het me nooit vergeven,' zegt hij zo zachtjes dat ik het bijna niet kan verstaan.

'Mitch, je hoeft jezelf niet steeds te kwellen. Het is goed, ik begrijp wel waar je vandaan komt. Misschien moet je gewoon je gedachtes ergens anders op focussen. Je bent zoveel met je verleden bezig de laatste tijd,' zeg ik.

Een spontaan idee springt bij me op. Ik ga staan en pak mijn telefoon. Ik zet een rustig muziekje aan en leg mijn telefoon een stukje bij me vandaan. 'Mitch Foley, wil je met me dansen?' vraag ik glimlachend.

Hij schudt lachend zijn hoofd en staat dan op. 'Alleen omdat jij het bent, Rose Pepperwood,' grinnikt hij.

Hij pakt een hand van me vast en laat de andere op mijn onderrug rusten. Ik  sla mijn vrije arm om zijn middel en leun met mijn hoofd op zijn borstkas, luisterend naar het rustgevende geluid van het geklop van zijn hart.

'Je had gelijk, Rose. Dit had ik even nodig,' zegt hij nadat we een tijdje heen en weer gewaggeld hebben.
Ik leun een stukje terug uit, zodat ik hem goed aan kan kijken.

'Ja, dit was fijn,' glimlach ik naar hem. Hij glimlacht terug en verplaatst een verdwaalde pluk haar uit mijn gezicht jaar achter mijn oor. Zijn hand laat hij daarentegen op mijn wang liggen.

Hij buigt wat naar voren en binnen enkele seconden wordt er bevestigd dat hij ook weer gevoelens voor mij begon te krijgen, net zoals ik voor hem.

Althans, begon te krijgen? Ik denk dat ze nooit zijn weggegaan...

Hey lieve lieve mensjes,
Sorry dat het zo lang heeft geduurd! Hopelijk lukt het me nu weer om de draad terug op te pakken!

Fijne ochtend/middag/avond nog!

Groetjes Roos