De tijd op het eiland is als sneeuw voor de zon gesmolten. Het leek wel gisteren dat ik hier na al die tijd weer terug was. Het bijna net zoveel pijn om hier weer weg te moeten gaan dan toen ik mijn oude huis weer terug zag. Wetende dat mijn ouders daar in de buurt zijn overleden...

Timmie is gisteren al terug gegaan. We hebben nummers uitgewisseld en hij heeft gezegd dat hij binnenkort een keer langs zou komen. Vandaag ben ik samen met Rose en de cameraploeg ook terug gevlogen. We hebben heel de documentaire gefilmd. Ik moet wel zeggen dat bij mij de zenuwen wel beginnen te spelen. Eigenlijk wil ik niet weten hoe de wereld gaat reageren als ze na al die jaren het echte verhalen krijgen te horen over de ramp. Het is voor een zo'n lange tijd mijn verhaal geweest, dat ik bijna bang zou zijn om mijn verhaal te delen.

Een zacht kneepje in mijn hand laat me weer terugkomen bij de realiteit. We staan al weer aan de grond. Ik twijfel even of ik wel echt thuis ben na deze reis, maar wanneer ik Rose aankijk, haar glimlach en lieve ogen laten me voelen dat ik thuis ben. Waar op de wereld dat dan ook mag zijn.

'We zijn er,' zegt ze glimlachend. Ik knik een keer als antwoord. Aangezien er geen andere passagiers meereizen naar een oud verlaten eiland zijn we dit vliegtuig zo uit.

Wanneer ik het vliegtuig uitstap staan Rose, Jess, Thomas en Tessa daar. Ik dacht het net al te weten, maar nu realiseer ik het me pas echt. Voor het grootste deel van mijn leven is dit mijn familie geweest. Ik zal er dan ook alles aan doen om ze niet kwijt te raken. Als ik weer op de grond naast Rose sta drukt ze meteen een kus op mijn wang en kijk haar glimlachend aan.

Jess reageert meteen door gillend richting Rose te rennen. Ze valt haar enthousiast in de armen en wil blijkbaar meteen alles over ons twee weten en wat er gebeurt is. Ik grinnik zacht en loop naar Thomas en Tessa toe. Thomas trekt mij ook in een knuffel.

'Hoe is het geweest?' vraagt hij als hij me loslaat. Ik draai me om en kijk naar Rose. Ze staat iets enthousiast aan Jess te vertellen. In haar verhaal vangt ze mijn blik. We kijken elkaar kort glimlachend aan, voordat ik antwoord geef.

'Goed. Ik denk dat het tussen ons twee weer als vanouds kan worden en daar heb ik dit aan te danken,' zeg ik. Thomas kijkt me bijna trots aan. 'Ik ben blij voor je, man,' zegt hij en klopt twee keer bemoedigend op mijn schouder. Op dat moment komen Jess en Rose ook weer bij ons staan. Jess geeft me een knuffel. 'Oh Mitch, ik kan niet wachten tot de documentaire uitkomt. Ik ben zo trots op je. Op jullie allebei natuurlijk,' zegt ze en pakt een hand van mij en Rose vast.

Vanuit mijn ooghoek zie ik Rose glimlachend naar mij kijken. 'En ik op hem,' zegt ze zacht tegen Jess, maar ik heb het ook gehoord.

***

Ik loop met Rose mee naar de deur toe. 'We zijn er,' zegt Rose lichtelijk onhandig als we voor de deur staan.

'Ik weet het,' grinnik ik zacht en laat mijn hoofd wat vallen. Rose schudt ook kort lachend haar hoofd, waardoor er een verdwaald plukje haar voor haar gezicht valt. Met mijn linkerhand veeg ik het plukje terug achter haar oor.

Rose kijkt me oplettend aan, mijn volgende actie afwachtend. Ik kijk haar recht aan. Die reis naar het eiland met haar had ik nodig. Ik besefte me daar pas echt dat ik te lang in het verleden bleef hangen. Het eiland was inderdaad mijn oude huis, maar soms wordt het tijd om te verhuizen.

En wanneer ik in Rose haar ogen kijk zie ik de sterren stralen. Ik heb mijn nieuwe thuis gevonden, bij haar.

Ik glimlach naar haar en leg mijn linkerhand op haar heup. Ik trek haar zachtjes naar me toe tot ze tegen mij aan tot stilstand komt. Ze kijkt me eerst niet aan. 'Rose,'

Ze kijkt op en ik buig voorzichtig naar haar toe. 'Ik heb je gemist,' zijn de laatste woorden die ik zeg voor ik mijn lippen op die van haar druk.