Voor mij is het niks nieuws. Je stapt de limosine uit, beantwoord een paar vragen van de journalisten, laat een paar foto's maken en je gaat naar binnen. Voor Mitch daarentegen is zometeen alles nieuw. Hij zit naast me in de limosine alleen maar zenuwachtig aan zijn stropdas te plukken. 

'Hee, zenuwpiet. Ik weet zeker dat het goed gaat komen. Er worden dalijk gewoon een paar vragen gesteld en wat foto's gemaakt. Als je het even niet weet kom je gewoon bij mij staan,' zeg ik en pak zijn hand vast. Ik geef er een zacht kneepje in en glimlach naar hem. 

De limosine komt tot stilstand. 'Oke?' vraag ik nog eén keer. Hij haalt een keer diep adem en knikt naar me. De chauffeer maakt de deur van de limosine open en helpt me uit de limosine. 'Rose, kijk hier alsjeblieft!' wordt er meteen door verschillende fotograven geroepen. Ik glimlach en draai me om naar Mitch. Hij stapt ook de limo uit en kijkt me nerveus aan. Ik gebaar dat hij mee kan lopen. Als we de rode loper oplopen flitst het overal om ons heen. 

'Mitch! hier alsjeblieft!' wordt er door veel fotograven geroepen. Hij weet zich duidelijk niet goed een houding te geven dus wiebelt hij wat heen en weer. Ik grinnik zacht en kom naast hem staan. 'Mitch, Rose, zijn jullie weer samen?' wordt er geroepen. 'Geen antwoord geven,' fluister ik in zijn oor. Niet omdat ik niet wil dat het bekend wordt, maar omdat we nog niet officieel samen zijn en ik geen onbedoelde krant voorpagina nieuws wil worden. Hij knikt en glimlacht naar me. 

We laten samen nog een paar foto's maken, voordat we door lopen naar de journalisten van de televisiezenders. Zodra de journalisten Mitch zien houden ze allemaal hun michrofoon richting hem gericht. Hij weet duidelijk niet waar hij heen moet lopen, waardoor ik zacht grinnik. Ik pak zijn hand vast en trek hem mee naar een paar van de bekende zenders. 'Mitch, hoe was het om het eiland weer te bezoeken na al die tijd?' vraagt de journalist. Mitch lijkt opgelucht adem te halen en knikt een keer. 'Ja, het was heel fijn om er na al die tijd weer terug te zijn. Ook wel gek om weer terug te zien natuurlijk, maar voor mij was het wel de afsluiting van een lang hoofdstuk,' geeft hij perfect antwoord. 

De journalist knikt en we gaan naar de volgende zender. 'Rose en Mitch, veel van de mensen thuis willen graag weten of het contact tussen jullie weer is hersteld na deze documentaire?' vraagt de vrouw. 'Ja het contact tussen ons is weer als vanouds,' zeg ik met een knipoog naar de camera. Zo geef ik toch net niet genoeg informatie weg om conclusies te trekken. Weer knikt de journaliste, waardoor ik besluit een stukje met Mitch naar achter te lopen. 'Gaat het? Wil je al naar binnen?' vraag ik. 'Ja het gaat wel, maar ik zou wel weer naar binnen willen eigenlijk,' zegt hij en krabt achter zijn hoofd. 'Doen we dat toch,' glimlach ik. Hij glimlacht terug en knikt richting de trap van het gebouw. Ik volg zijn voorbeeld en loop samen met hem de trappen op. We laten nog een paar laatste foto's schieten, voordat we het gebouw ingaan. 

Eenmaal binnen is het rustig, bijna stil. Iedereen moet al doorgelopen zijn naar het restaurant gedeelte. Mitch staat lichtelijk onrustig heen en weer te kijken. Ik glimlach en loop naar hem toe. Ik pak zijn jasje vast en laat mijn handen om zijn middel heen glijden. Ik leg mijn hoofd op zijn borstkas waarna hij zijn armen ook om mij heenslaat. Ik voel hem een keer diep in en uit ademen. 'Het komt goed. Beloofd,' zeg ik zacht. Hij laat me langzaam los en knikt naar me. 'Rose heb ik al gezegd dat je er prachtig uit ziet vanavond,' zegt hij glimlachend. 'Nog niet,' momepl ik met een lichte blos op mijn wangen. 'Nou bij deze,' grinnikt hij nog snel, voordat we samen naar de rest van de gasten lopen.