Het moment is dan echt daar. De dag waar ik echt niet naar uit heb gekeken. Natuurlijk was het al een tijdje bekend dat ik mijn verhaal ging vertellen tijdens deze documentaire, maar dat wil niet zeggen dat het nu niet écht voelt. Het scheelt wel veel dat Rose compleet achter me staat. Ze is echt een grote steun voor me in dit project. We lopen het horeca gebouw in van het gebouw. 

Meteen kan ik mijn ogen al bijna niet geloven door alle bekende mensen die ik voorbij zie lopen, alsof het niets is. Dat iedereen echt tijd vrij heeft gemaakt en de moeite heeft genomen om zo naar mijn documentaire maakt me alleen nog maar zenuwachtiger.

Ja ik ben nerveus over wat de wereld wel niet gaat denken, maar de mening van de bevolking van de wereld zie je niet elke dag in het nieuws. De mening van deze mensen daarentegen wel. Ik pak Rose haar hand vast. 

'Laten we gaan. Dit was een slecht idee. Is er een achteruitgang?' vraag ik en kijk haar doordringend aan. Rose zucht een keer diep en perst haar lippen samen. Dan begint ze te grijnzen en kijkt ze naar iemand achter mij. 

'Mitch! Ik kan nu al niet geloven hoe gaaf dit is!' roept Jess van achter me enthusiast in mijn oor. Ik draai me verbaasd om. Zijn ze er dan wel? Toen ik ze belde zeiden ze dat ze het niet konden halen, omdat ze geen babysitter hadden. 

Thomas en Jess staan me arm in arm aan te kijken. Jess geniet van de hele ervaring, maar Thomas kijkt me bijna beledigd aan. 'Jullie zijn er!' zeg ik verbaasd. 'Natuurlijk zijn we er! We kunnen je première toch niet missen,' lacht Jess. Ik schud lachend mijn hoofd en kijk dan naar Thomas. 'Je ligt me van te voren niet in dat Dwayne Jonson hier gaat zijn? Als ik dat had geweten had ik Jess voor de zekerheid veiligheidskleding aan laten trekken,' zegt Thomas. Ik kijk hem fronzend aan. 'Waarom zou ze dat nodig hebben?' vraag ik hem. Thomas begint te grijnzen en Jess laat zijn arm los. Ze wrijft over haar buik heen 'Zien jullie het al?' vraagt ze grijnzend. 

Meteen begint Rose te gillen, waardoor verschillende mensen ons raar aankijken. 'Rose dit is niet de vaond voor beroemde vijanden,' sis ik in haar oor. Niet dat het veel nut heeft, want ze is al in haar enthusiasme in Jess haar armen gevlogen. Ik schud lachend mijn hoofd en geef Thomas een knuffel. 'Gefeliciteerd man! Ik ben blij voor jullie,' zeg ik. 'Thanks Mitch. Dat waarderen we echt,' reageert hij. Als Rose Jess dan ook eindelijk heeft losgelaten geef ik Jess ook een knuffel. 'Gefeliciteerd!' zeg ik en geef Jess dan ook een knuffel. 'Bedankt Mitch, maar dit is jouw avond dus dat was weer genoeg nieuws over ons!' zegt ze. 

Rose kijkt op de klok en trekt aan mijn mouw. 'We moeten zo klaar gaan staan om de zaal in te gaan,' zegt ze. Ik kijk om me heen en zie mensen ook langzaam de zaal verlaten. 'Jaa wij gaan ons plekje denk ik ook maar eens opzoeken. Veel succes!' zegt Thomas nog, voordat hij Jess meetrekt richting de hoofdingang van de filmzaal. 

Al snel zijn Rose en ik nog de enige die in de zaal staan. Een beveiliger komt op ons aflopen. 'Mitch en Rose, willen jullie mij volgen naar de ingang?' vraagt de man. Rose reageert voor me. Ik sta vol van de zenuwen. Rose pakt mijn hand vast en ik lijk weer tot aarde te komen. Ik knik naar de man en loop achter hem aan. 

*

Het echte moment is daar. Rose en ik staan voor de deur van de filmzaal. Iedereen is al binnen. Als je goed luistert kan je horen dat Rose en ik worden aangekondigt. Rose drukt nog snel een kus op mijn wang. 'Je kan het, ik ben bij je,' zegt ze. Ik glimlach terug, maar dan gaan de deuren open. Meteen  klinkt er veel geklap en worden we wat verblind door de flitsen. Rose en ik lopen naar de man op het kleine podiumpje toe. 'Mitch, Rose, wat leuk dat jullie er zijn. Mitch wil je nog wat zeggen voor de documentaire begint?' vraagt de man. Ik knik en pak de microfoon van de man aan. 

De woorden die Rose gisteravond nog tegen me zei spoken door mijn hoofd. Eerlijk zijn. 

'Hallo mensen, mijn naam is Mitch. Ik moet eerlijk toegeven dat ik best nerveus ben voor de première van deze documentaire. Het is voor mij een grote stap geweest om na al die tijd eindelijk mijn verhaal te vertellen. Rose is daarbij echt mijn rots in de branding geweest. Ik wil jullie allemaal vragen om met een open blik de documentaire te bekijken. Dit is mijn versie van de ramp. Alvast bedankt voor jullie tijd!' vertel ik waarna ik de microfoon weer terug geef aan de man. 

Iedereen begint te klappen. Rose zwaait een keer naar iedereen en daarna lopen we naar onze stoelen. Hert licht gaat uit en iedereen is stil. D-Day is daar...