~Solve the problem or leave the problem. Do not live with the problem~

Για λίγα δευτερόλεπτα ένιωθα το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα να εξασθενεί.

Το κεφάλι μου βαρύ και τα χέρια μου ιδρωμένα.

Τα μάτια μου κοιτούσαν προσηλωμένα το σύμβολο που διαγράφονταν μπροστά τους.

Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια...

Ένιωθα την παρουσία κάποιου δίπλα μου να κοιτάει το ίδιο εξεταστικά με εμένα το χαραγμένο σύμβολο, που όμως, στα μάτια μου φαινόταν αρρωστημένα γνωστό.

Δεν χρειαζόταν καν να στρίψω το κεφάλι μου για να δω το πρόσωπο του.

Ήξερα ότι είναι ο Trevor.

Ένιωσα ένα δυνατό χέρι να με τραβάει ελαφρώς προς τα πίσω και να μπαίνει μπροστά μου.

Έμεινε να κοιτάει ζαλισμένος, αυτό που πλέον κοιτούσαμε όλοι στο δωμάτιο σαν χαμένοι.

«Sky, τι σημαίνει αυτό;» η φωνή του Lex πλέον ακουγόταν μακρινή, σχεδόν αλλοιωμένη.

Γύρισα επιτέλους να τον κοιτάξω χαμογελώντας πίκρα, παίρνοντας μακριά το βλέμμα μου από εκεί.

«Δεν ξέρεις;» ρώτησα γελώντας πονεμένα,χωρίς όμως κανένα είδος ειρωνείας στην αλλοιωμένη μου φωνή, κάνοντας όσους βρίσκονταν στο δωμάτιο να στερέψουν την προσοχή τους πάνω μου.

«Είναι εδώ» οι λέξεις ξέφυγαν από τα χείλη μου σαν να ήταν το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο.

Όμως η αλήθεια είναι, ότι δεν ήταν.

Και οι δυο μας γνωρίζαμε ότι δεν είναι.

Έκανα μερικά βήματα προς τα πίσω πριν αναγκάσω τον εαυτό μου να προχωρήσει με γρήγορα βήματα προς την έξοδο της καταραμένης αποθήκης των Wolves.

Άκουγα τον Lex να φωνάζει το όνομα μου καθώς άνοιγα με γρήγορες κινήσεις την πόρτα της εξόδου λίγο πριν βγω έξω από εκείνον τον αποπνικτικό χώρο και αναζητήσω την ελευθερία μου.

Μικρές σταγόνες βροχής έπεφταν πάνω στο σώμα μου ενώ ο φθινοπωρινός αέρας κρύωνε τα σωθικά μου.

Τύλιξα καλύτερα το δερμάτινο μπουφάν μου γύρω από το σώμα μου, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να εμποδίσω τις σταγόνες βροχής και το κρύο αεράκι να χωθεί μέσα μου.

Άρχισα να περπατάω προς μία τελείως άγνωστη κατεύθυνση για εμένα -μιας και με όλα τα προβλήματα να με περιτριγυρίζουν, δημιουργώντας μου πονοκέφαλο - δεν είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω αυτήν την μικρή πόλη.

Σταμάτησα έξω από ένα εφημερεύον φαρμακείο και κοίταξα την μεγάλη ταμπέλα προσπαθώντας να δω την ώρα που αναγραφόταν με μεγάλα φωσφοριζέ πράσινα γράμματα.

3:30

Απλώς τέλεια...

Θα προτιμούσα χίλιες φορές να βρισκόμουν τώρα στο μεγάλο, ζεστό κρεβατάκι μου κάτω από τα παπλώματα μου, παρά να τριγυρνάω σαν την τρελή στους δρόμους μες στην άγρια νύχτα.

Έκρυψα τον εαυτό μου κάτω από μια τέντα ενός μικρού ψιλικατζίδικου, βλέποντας τις σταγόνες της βροχής να δυναμώνουν διαρκώς.

Στήριξα την μουσκεμένη πλάτη μου ενάντια στο τζάμι της βιτρίνας και έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου.

Τι ακριβώς περίμενες Sky;

Να μην σε έβρισκαν;

Αφού εσένα ψάχνουν κατεστραμένη!

Πόσες ακόμα ζωές  θα καταστρέψεις μόνο και μόνο για να ζήσεις εσύ καλά, μακριά από τα δικά σου προβλήματα τα οποία είσαι τόσο δειλή να αντιμετωπίσεις;

Οι δαίμονες μου έκαναν πάρτυ μέσα στο μυαλό μου προσπαθώντας να ελέγξουν τις σκέψεις μου.

Και ίσως να τις καταστρέψουν μαζί με τον ίδιο μου τον εαυτό...

Τα μάτια μου άνοιξαν απότομα στον ήχο βημάτων που ξαφνικά ακούστηκε στον χώρο.

Σήκωσα το σώμα μου - το οποίο είχε πλέον κυλήσει στο έδαφος - και ξεκίνησα να ψάχνω με το βλέμμα μου κάτι -ίσως τον άνθρωπο που με παρακολουθεί- ανάμεσα στις σκιές.

Η βροχή είχε δυναμώσει για τα καλά πλέον κάτι που δυσκόλευε κατά πολύ την όραση μου.

Σίγουρα το φαντάστηκα.

Έγειρα για ακόμα μια φορά το σώμα μου προς τα πίσω αλλά τα βαριά βήματα συνεχίστηκαν.

Πολύ πιο κοντά μου αυτήν την φορά.

Με μια κίνηση έβγαλα το μαχαίρι - το οποίο είχα πάρει πριν από λίγο κρυφά από την αποθήκη των Wolves - και το έκλεισα στην παλάμη μου.

Ξαφνικά ακούστηκε ακόμα ένας ήχος να προέρχεται από τον κάδο δίπλα μου.

Ωραία Sky. Υπάρχουν πέντε πιθανές επιλογές...

1. Είναι ο τρελός καταστηματάρχης του μαγαζιού, ο οποίος μάλλον του κάπνισε να ανοίξει το μαγαζί του στις 3 τα ξημερώματα, περιμένοντας την πελατεία που μάλλον δεν πρόκειται να εμφανιστεί.

2. Είναι κάποιος μεθυσμένος που λογικά θα σε ρωτήσει αν έχεις διαθέσιμο κανένα μπουκάλι βότκας, όπως γίνεται συνήθως.

3. Είναι φάντασμα.

4. Είναι ένας βιαστής - πορνόγερος ο οποίος θέλει να σε απαγάγει για να ικανοποιήσει τις διεστραμμένες ορέξεις του.

5. Είναι ο γάτος σπιρουνάτος, ο οποίος τελικά μετά από μια αποτυχημένη καριέρα στην τηλεόραση, έμεινε αδέσποτος και ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια.

... Η τελευταία μου φαίνεται πάντως η πιο πιθανή.

Άρχισα να περπατάω με αργά, όσο πιο αθόρυβα βήματα μπορούσα προς το μέρος του γατ- ε εννοώ, του άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα από τον κάδο απορριμμάτων και λογικά έπεσε πάνω του στην προσπάθεια του να με απαγάγει.

Η φιγούρα σηκώθηκε πάνω τινάζοντας τα ρούχα του που σίγουρα θα είχαν γίνει σκατά (αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σωστά;) ενώ έβριζε χαμηλόφωνα "Τον απρόσεκτο εαυτό του".

Με μια απότομη κίνηση και καταφέρνοντας με επιτυχία να  αιφνιδιάσω τον άντρα μπροστά μου, τον πέταξα πάνω στον απέναντι τοίχο ενώ σε διάστημα δευτερολέπτων είχα βρεθεί ακριβώς μπροστά στο πρόσωπο του, βάζοντας το μαχαίρι μου στους αδένες του λαιμού του - τους οποίους με μια μόνο απλή κίνηση μπορούσα να  κόψω.

Ο άνδρας έβγαλε ένα επιφώνημα όταν πίεσα,ασυναίσθητα, λίγο περισσότερο το μαχαίρι στο λαιμό του.

«Ξεκίνα να μιλάς αν δεν θες να σου κόψω τον λαιμό και να σε αφήσω νεκρό σε δευτερόλεπτα» είπα επιθετικά στον άγνωστο άνδρα ενώ συνέχιζα να πιέζω το μαχαίρι στον λαιμό του.

«Ποιες ήταν οι προθέσεις σου;» συνέχισα σφίγγοντας τα δόντια μου ενώ ο άντρας σταμάτησε να βγάζει επιφωνήματα κάθε φορά που πίεζα το κεφάλι του στον τοίχο και άφησε ένα γελάκι να του ξεφύγει.

Τον κοίταξα απορημένη ενώ κατά κάποιον τρόπο μπορούσα να νιώσω το βλέμμα του να με παρατηρεί εξεταστικά μέσα από το σκοτάδι.

Ένιωθα τα μάτια του πάνω μου ακόμα και αν δεν μπορούσα να αναγνωρίσω το πρόσωπο του,λόγω της χαμηλής -σχεδόν ανύπαρκτης- πηγής φωτός που προερχόταν από τις λάμπες των δρόμων.

Τον ένιωθα να με κοιτάει για λίγο παραπάνω πριν τα χέρια του πιάσουν απότομα την μέση μου και φέρουν το σώμα μου κοντά στο δικό του.

«Μα φυσικά οι προθέσεις μου ήταν να σε απαγάγω. Να σε δέσω και να κάνουμε παθιασμένο και άγριο σεξ στην οροφή κάποιας ταράτσας μέσα σε τζακούζι, μωρό μου» ψιθύρισε δίπλα από το αυτί μου και...

Όπα, όπα αυτή η φωνή μου ακούγεται γνωστή.

Τράβηξα τον άντρα προς το μέρος μου με φόρα και φέρνοντας το πρόσωπο του προς το μέρος μιας λάμπας του δρόμου, η οποία φαινόταν να είχε περισσότερο φως από τις άλλες.

«Trevor;» Ρώτησα σοκαρισμένα τον άντρα - ο οποίος δεν είναι και τόσο άγνωστος τελικά- ενώ αυτός γέλασε δυνατά,λογικά με την σοκαρισμένη έκφραση που είχα πάρει.

«Έκπληξη!» αναφώνησε χαρούμενα και το επόμενο λεπτό το χέρι μου είχε προσγειωθεί στο μάγουλο του κάνοντας το κεφάλι του να στραφεί ελάχιστα από την άλλη.

«Πας καλά βλάκα; Με κατατρόμαξες!» Φώναξα μπροστά στο πρόσωπο του ενώ αυτός γύρισε να με κοιτάξει έκπληκτος.

«Να σε ρωτήσω κάτι;» ρώτησε με ήρεμη φωνή και οκ, για να πω την αλήθεια νόμιζα ότι θα θύμωνε για το χαστούκι αλλά αυτός φαινόταν περισσότερο...Έκπληκτος;

«Αντε ρώτα. Προσοχή όμως, να μην είναι βλα-»

«Βαράς και στο σεξ;»

Το στόμα μου άνοιξε διάπλατα από το ξαφνικό σοκ που υπέστη ο εαυτός, ενώ για ακόμα μια φορά τον χαστούκισα δυνατά.

Αυτός γύρισε να με κοιτάξει θιγμένος, πιάνοντας το - πλέον κόκκινο από τα χαστούκια - μάγουλο του.

«Ε τώρα σου άξιζε και με το παραπάνω!» του απάντησα εκνευρισμένη ενώ γύρισα από την άλλη, προχωρώντας μακριά του.

Αλλά φυσικά και ήξερα ότι δεν θα με άφηνε στην ησυχία μου.

«Τελικά οι σκέψεις μου επιβεβαιώθηκαν... Είσαι στα αλήθεια σαδίστρια» ο τόνος του δήλωνε έκπληξη ενώ εγώ στριφογύρισα τα μάτια μου εκνευρισμένη και αποφασίζοντας να μην δώσω περαιτέρω διάρκεια στην συγκεκριμένη συζήτηση.

Ναι, εγώ και ο Κρίστιαν Γκρέυ...

«Γιατί ήρθες να με βρεις;» τον ρώτησα την απορία που με έτρωγε από την απρόβλεπτη στιγμή που τον είδα μπροστά μου.

«Έφυγες πολύ απότομα, χωρίς να δώσεις εξηγήσεις και επειδή είναι πολύ επικίνδυνα εδώ έξω για ένα κορι- οχού ο Lex μου είπε να τρέξω από πίσω σου εντάξει; Ανησυχούσε για εσένα, μήπως και κάνεις καμιά βλακεία» απάντησε βιαστικά στην ερώτηση μου, προσπαθώντας να καλύψει τα προηγούμενα λόγια του και αμέσως γύρισα να τον κοιτάξω.

«Εσύ ανησύχησες;» η ερώτηση μου φάνηκε να τον ξαφνιάζει καθώς σταμάτησε για λίγο το βήμα του και έμεινε κοκαλωμένος στην θέση του.

Γιατί στο καλό έκανα αυτήν την ερώτηση;

Αφού ξέρεις Sky ότι δεν νοιάζεται για εσένα...

Ο Trevor αποφάσισε τελικά να μην απαντήσει στην ερώτηση μου - κάτι που ίσως να ήταν καλύτερο από το να ακούσω ένα στεγνό όχι, που μάλλον σκεφτόταν να ξεστομίσει.

Είχαμε ήδη διανύσει την μισή διαδρομή μέσα στην σιωπή όταν ο ήχος κλήσης του Trevor έσπασε την άβολη ησυχία που κυριαρχούσε ανάμεσα μας.

Το σήκωσε βιαστικά ενώ άρχισε να συζητάει κάτι στα ισπανικά με τον άνθρωπο στην άλλη γραμμή.

Δυστυχώς οι ρίζες μου που προέρχονται από την Ισπανία, δεν κατάφεραν ποτέ να μου 'μάθουν' την ισπανική γλώσσα.

Ο Trevor τερμάτισε την κλήση καθώς έστρεψε το βλέμμα του πάνω μου σαστισμένος.

«Τι έγινε;» ρώτησα σταυρώνοντας τα χέρια μου ενώ το βλέμμα του Trevor παιζόταν ανάμεσα στο κινητό του και σε εμένα.

«Το τραύμα του Chris χειροτέρεψε, ο γιατρός συμβούλεψε τους άλλους να τον μεταφέρουν άμεσα στο νοσοκομείο» τα μάτια μου γούρλωσαν στα λόγια του.

Μπορεί να μην γνωρίζω καθόλου τον πρασινομμάλη φίλο του, αλλά και πάλι θα ένιωθα χάλια αν άφηνα την ιδέα στο μυαλό μου ότι ένας ακόμα ένας άνθρωπος έπεσε νεκρός από τα μαχαίρια των εχθρών μου.

«Είναι καλά;»

«Δεν ξέρω, θα δείξει μόλις φτάσουμε εκεί» απάντησε γρήγορα ενώ με άρπαξε από το χέρι και ξεκινήσαμε να τρέχουμε μαζί προς ένα μαύρο αυτοκίνητο το οποίο είχε μόλις σταματήσει μπροστά μας.

Το παράθυρο του συνοδηγού κατέβηκε και το πρόσωπο του Dave ξεπρόβαλε από την θέση του οδηγού.

«Πάμε μια βόλτα με την Πόρσε;»

[...]

Το αυτοκίνητο με μια απότομη στροφή-στην οποία ήμουν έτοιμη να πεταχτώ έξω από το παράθυρο- βρέθηκε ακριβώς έξω από τις πόρτες του δημόσιου νοσοκομείου της Grandline.

Η διαδρομή φαινόταν ατελείωτη μέσα  σε ένα αυτοκίνητο παρέα με τον Dave, τον Adam και τον Trevor.

Ο Adam κατσάδιαζε κάθε τρεις και λίγο τον Dave για το γεγονός ότι "έχει καβαλήσει το καλάμι και ξαφνικά το παίζει Μάνθος Φουστάνος" και ο Dave προσπαθούσε να τον αγνοήσει βάζοντας τέρμα το ραδιόφωνο σε έναν σταθμό με δυνατή ροκ μουσική, ενώ ο Trevor δεν είχε γυρίσει ούτε για μια στιγμή το βλέμμα του πάνω μου και ξεφυσούσε συνέχεια σαν ξεφουσκωμένο λάστιχο αυτοκινήτου.

Θυμίστε μου να μην μπω ποτέ ξανά σε αυτοκίνητο με αυτούς τους τρεις!

Με το που το αμάξι σταμάτησε ο Dave με τον Adam πετάχτηκαν έξω από το αυτοκίνητο, τρέχοντας σαν παραπληγικές κατσίκες προς το μέρος μιας νεαρής νοσοκόμας για να την ρωτήσουν και καλά "για το δωμάτιο στο οποίο βρίσκεται ο ετοιμοθάνατος φίλος τους".

Ο Trevor από την άλλη φαινόταν να μην είχε την διάθεση ούτε να κουνηθεί.

Και το χειρότερο; Δεν ξέρω καν τον λόγο!

Λίγο πριν περάσουμε τις πόρτες του νοσοκομείου τράβηξα τον Trevor από το μανίκι του δερμάτινου τζάκετ του, γυρνώντας τον προς το μέρος μου.

«Τι είναι πάλι;» ρώτησε με μια στάλα βαρεμάρας στην φωνή του ενώ πέρασε τα δάκτυλα του κουρασμένα μέσα από το ακατάστατα, μαύρα μαλλιά του.

«Τι έχεις;» δεν κατάφερα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και ρώτησα την ερώτηση που με έτρωγε εδώ και ώρα.

«Τι σε νοιάζει εσένα;» απάντησε κουρασμένα, χρησιμοποιώντας όμως ερώτηση και όταν άνοιξα το στόμα μου για να απαντήσω κάτι, απλά το έκλεισα ξανά.

Τι υποτίθεται ότι θα έλεγα;

Εδώ ακόμα δεν νιώθω άνετα να τον κοιτάω στα μάτια έπειτα από αυτό που έγινε πριν λίγες ώρες μεταξύ μας.

«Δεν με νοιάζει. Απλώς τώρα τελευταία είσαι λίγο στα χαμένα»

«Γιατί; Με ήξερες και από χθες για να συμπεράνεις ότι μόνο τώρα τελευταία είμαι στα χαμένα;»

Γιατί πρέπει να είναι τόσο εκνευριστικός τέλος πάντων;

Σήκωσα τα χέρια μου ψηλά,παίρνοντας στάση παράδοσης.

«Εντάξει. Συγγνώμη που ρώτησα, δεν θα ξαναγίνει» του απάντησα προσπαθώντας να κρύψω κάθε ίχνος εκνευρισμού που ένιωθα - γιατί πολύ απλά δεν θα μας οδηγούσε πουθενά - και έστρεψα το βλέμμα μου μακριά από το πρόσωπο του.

Έκανε ακόμα μια κίνηση να απομακρυνθεί αλλά ξαφνικά μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου.

Αυτός γύρισε εκνευρισμένος για ακόμα μια φορά προς το μέρος μου εφόσον είχα καλέσει το όνομα του.

«Θέλω το κινητό σου» Δικαιολόγησα βιαστικά τον εαυτό μου, όμως το βλέμμα του παρέμενε μπερδεμένο.

«Γιατί-»

«Θέλω να πάρω έναν φίλο» έκοψα την ερώτηση του στην μέση ενώ άπλωσα το χέρι μου προς το μέρος του.

Ο Trevor γέλασε εκνευρισμένα.

«Μου ζητάς να σου δώσω το τηλέφωνο μου για να πάρεις τον γκόμενο σου;»ρώτησε ειρωνικά ενώ κλίκαρε εκνευρισμένα την γλώσσα του ενάντια στον ουρανίσκο του.

«Είναι απλά ένας φίλος... Που πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει»του εξήγησα εκνευρισμένη πλέον από την παιδική συμπεριφορά του.

Τόσο δύσκολο του είναι δηλαδή να με πιστέψει έστω για μια φορά;

Έτεινε το -τελευταίας τεχνολογίας- κινητό του προς την ανοικτή παλάμη μου ενώ στην συνέχεια απομακρύνθηκε ελάχιστα προς τα πίσω.

Αμέσως το πήρα στα χέρια μου ενώ πληκτρολόγησα τον αριθμό που μου είχε δώσει ο Luke σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Το σήκωσε στον τέταρτο χτύπο ενώ από την αγουροξυπνημένη χροιά της φωνής του κατάλαβα ότι τον ξύπνησα.

«Ποιος;» ρώτησε κοφτά ενώ ένα χασμουρητό του ξέφυγε.

«Εγώ είμαι Luke, η Sky» στο άκουσμα του ονόματος του αγοριού ένιωσα τον Trevor να καρφώνει τα μάτια του πάνω μου.

«Sky; Γιατί με παίρνεις στις 4 τα ξημερώματα; Έγινε κάτι;» η φωνή του μετατράπηκε σε ανησυχητική ενώ από το τρίξιμο του στρώματος, κατάλαβα ότι ανασηκώθηκε από το κρεβάτι.

«Εμ ναι, έγινε κάτι. Μπορείς να έρθεις γρήγορα στο νοσοκομείο που βρίσκεται λίγο πιο έξω από την πόλη; Έχουμε ένα μικρό πρόβλημα» απάντησα διστακτικά και αυτός τερμάτισε αμέσως την κλήση λέγοντας ένα γρήγορο "Σε λίγο θα είμαι εκεί".

Έδωσα το τηλέφωνο πίσω στον Trevor - αφού είχα διαγράψει την κλήση από το ιστορικό φυσικά - και αυτός με κοίταξε παραξενεμένα.

«Ποιος είναι ο -»

«Θα μάθεις σε λίγο» διέκοψα για ακόμα μια φορά την ερώτηση του, πράγμα που φάνηκε να τον εκνευρίζει αλλά προτίμησε να μην πει τίποτα.

Μια νοσοκόμα μας οδήγησε προς τον έκτο όροφο και μόλις φτάσαμε πάνω παρατήρησα τον Lex, τον Dave, τον Adam, την Sia, τον Hunter,τον Brandon -ο οποίος παραδόξως φαινόταν να μπορεί να σταθεί στα πόδια του - και πολλούς άλλους που δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ακόμα.

Ο Lex μόλις παρατήρησε την παρουσία μου στον χώρο, σηκώθηκε πάνω και με πλησίασε με διστακτικά βήματα.

«Πως είσαι;» ρώτησε αμήχανα βάζοντας τα χέρια του στις τσέπες του και γέρνοντας ελαφρώς στον τοίχο που βρισκόταν ακριβώς πίσω του.

Εγώ γύρισα να τον κοιτάξω μες στα μάτια χαμογελώντας πίκρα.

«Αφού ξέρεις ήδη την απάντηση, τότε γιατί ρωτάς;» αμέσως το πρόσωπο του πήρε μια απολογητική έκφραση και σφράγισε τα χείλη του σε μια ίσια γραμμή.

«Το μόνο που πρέπει να ξες αυτή την στιγμή είναι ότι σε λίγη ώρα ο Luke θα βρίσκεται εδώ» του απάντησα απλά σταυρώνοντας τα χέρια μου μπροστά από το στήθος μου και κοιτώντας το βρώμικο πάτωμα του νοσοκομείου (τι διάολο; Δεν καθαρίζουν καθόλου εδώ μέσα;).

Ο Lex με κοίταξε έκπληκτος ενώ τα μάτια του γούρλωσαν ακαριαία «Ο Luke βρίσκεται εδώ; Γιατί;»

«Έγιναν πολλά, αλλά δεν είναι η κατάλληλη ώρα για να στα πω» του απάντησα γρήγορα ενώ σήκωσα το βλέμμα μου για να παρατηρήσω πολλά ζευγάρια μάτια να βρίσκονται καρφωμένα πάνω μας, κοιτώντας μας με απορία.

Μα φυσικά και μας κοιτάνε σαν εξωγήινους. Δεν έχουν ιδέα για τι μιλάμε.

Γρήγορα βήματα από πίσω μας ,διέκοψαν τις σκέψεις όλον μας και γυρίσαμε μηχανικά τα κεφάλια μας για να παρατηρήσουμε μια λαχανιασμένη Spencer να διασχίζει τους διαδρόμους του νοσοκομείου προσπαθώντας να βρει τον σωστό αριθμού του δωματίου.

Μόλις μας είδε και αυτή άρχισε να κατευθύνετε με γρήγορα βήματα προς το μέρος μας.

«Τι συνέβη; Έλαβα ένα μήνυμα που έλεγε ότι ο Cristiano τραυμα-» τα λόγια της κόπηκαν στην μέση όταν το ανήσυχο βλέμμα της συνάντησε το δικό μου και αμέσως με κοίταξε με απορία και έκπληξη.

«Sky; Τι κάνεις εσύ εδώ;»ρώτησε απορημένα ενώ εγώ ανασήκωσα τους ώμους δίχως να ξέρω τι ακριβώς έπρεπε να της απαντήσω.

«Ότι κάνεις και εσύ υποθέτω»

Πριν προλάβει να ρωτήσει κάτι άλλο ο Luke εμφανίστηκε και αυτός στον διάδρομο και αμέσως σήκωσα ελαφρώς το χέρι μου στον αέρα για να του δείξω που βρισκόμαστε.

Έτρεξε προς το μέρος μου ανήσυχος αλλά μόλις κατάλαβα ότι κουβαλούσε και άλλον μαζί του ρουθούνισα εκνευρισμένα.

«Έπρεπε να φέρεις και αυτόν μαζί σου;» ρώτησα αγανακτισμένα δείχνοντας προς το μέρος του Liam, χωρίς να με νοιάζει αν ο ίδιος προσβληθεί.

«Επέμενε να έρθει» απάντησε ο Luke πιο χαμηλόφωνα από εμένα για να μην τον ακούσει  ο Liam ενώ κοιτούσε τους υπόλοιπους απορημένα.

«Ποιοι είναι αυτοί;»ρώτησε σμίγοντας τα φρύδια του απορημένος δείχνοντας με έναν"πολύ διακριτικό τρόπο" προς το μέρος των υπολοίπων παιδιών - η αλλιώς μέλοι της συμμορίας του ακατανόμαστου.

«Ποιοι είναι αυτοί;»πετάχτηκε από το πουθενά ο ακατανόμαστος και στριφογύρισα τα μάτια μου εκνευρισμένα.

Χίλια χρόνια θα ζήσει αυτός, θα μας θάψει όλους!

«Οι συστάσεις μπορούν να περιμένουν. Τώρα έχουμε πρόβλημα» απάντησα γρήγορα και απότομα πριν ο Trevor δολοφονήσει τον Luke με τα μάτια του.

«Τι έγινε;» ρώτησε ο Liam με περιέργεια και αμέσως μια εκνευρισμένη έκφραση σχηματίστηκε στο πρόσωπο μου από τον τόνο της φωνής του.

Και μόνο επειδή μιλάει αυτός ο άνθρωπος καταφέρνει να γίνεται εκνευριστικός.

Έπιασα το Luke από το μπράτσο σέρνοντας τον προς την πόρτα του δωματίου του πρασινομάλλη, όμως πριν την ανοίξω ο Trevor μπήκε μπροστά μου.

«Που νομίζεις ότι πας εσύ μαζί με αυτόν;» ρώτησε με έναν τόνο εκνευρισμού στην φωνή του ενώ με τράβηξε-όχι και πολύ απαλά- από το χέρι προς τα πίσω.

«Πρέπει να του δείξω κάτι σημαντικό, για αυτό τον έφερα εδώ» απάντησα θυμωμένα στον Trevor τραβώντας το χέρι μου από την δυνατή λαβή του.

«Αυτό το θέμα αφορά τόσο εσάς όσο και εμάς» Συνέχισα και χωρίς να του δώσω περισσότερες εξηγήσεις,τράβηξα τον Luke μέσα στο δωμάτιο, κλείνοντας την πόρτα πίσω μας.

«Τι στον πούτσο θέλετε πάλι; Αν μου ξαναβάλετε καμιά ένεση πάλι θα σας πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια» το πρασινομάλλικο αγόρι που βρισκόταν ξαπλωμένο στο κρεβάτι του νοσοκομείου, κρατώντας την περιοχή της κοιλιάς του προστατευτικά, άρχισε να ωρύεται με το που κάναμε την είσοδο μας στο δωμάτιο.

Έπειτα γύρισε το κάστανο βλέμμα του προς το μέρος μας, κοιτώντας μας απορημένα, μάλλον επειδή δεν είχε παρατηρήσει ότι εγώ ήμουν το κορίτσι που τον κοιτούσα εξεταστικά πριν από λίγες ώρες.

«Ποιοι στον πούτσο είστε εσείς;» ρώτησε θυμωμένα και- ουάου θεωρώ αδύνατο το πως καταφέρνω να κρατάω ακόμα την ψυχραιμία μου.

Πολύ ωραίο λεξιλόγιο αγόρι μου, εσύ θα πας μπροστά.

«Κάποιοι ανώτεροι από εσένα ίσως;» του αντιγύρισα την ερώτηση ειρωνικά και αμέσως το αγόρι έβγαλε έναν μορφασμό πόνου στην προσπάθεια του να ανασηκωθεί από το κρεβάτι.

«Και τι θέλετε εδώ;»ρώτησε κοιτώντας μια τον Luke και μια εμένα προσπαθώντας να θυμηθεί ίσως αν μας είχε ξαναδεί από κάπου.

«Να σε βοηθήσουμε ίσως;» ρώτησα για ακόμα μια φορά ειρωνικά ενώ ο Luke γύρισε να με κοιτάξει απορημένος.

«Τι να κάνουμε; - τι να κάνετε;» ρώτησαν και οι δύο ταυτόχρονα και κλαψούρισα σιγανά χτυπώντας την παλάμη μου στο μέτωπο μου.

«Το αγοράκι από εδώ δέχτηκε επίθεση» αποφάσισα να απαντήσω στον Luke ο οποίος γύρισε να κοιτάξει την μαχαιρωμένη κοιλιά του αγοριού.

«Ναι το βλέπω, όμως εμένα τι με νοιάζει;»

«Ω πίστεψε, θα σε νοιάζει και με το παραπάνω όταν μάθεις από ποιους δέχτηκε επίθεση» του απάντησα χαμογελώντας του ειρωνικά ενώ πλησίασα προς το μέρος του αγοριού, ο οποίος συνέχιζε να με κοιτάει με απορία.

Απομάκρυνα με μια κίνηση το- πλέον κόκκινο από αίμα-σεντόνι που βρισκόταν πάνω στην πληγή του, ενώ ο Luke πλησίασε και αυτός προς το μέρος μου παρατηρώντας τις κινήσεις μου.

Η ανάσα του κόπηκε μαχαίρι όταν αντίκρισε ένα συγκεκριμένο σύμβολο χαραγμένο πάνω του.

Γύρισε σοκαρισμένος το βλέμμα του προς το μέρος μου ενώ άνοιξε το στόμα του από έκπληξη για να πει ένα...

«Έχουμε πρόβλημα»

-----------------------------------------------------------

Hey there!

Τι κάνετε; <3

Συγγνώμη που δεν ανέβασα κανένα κεφάλαιο αυτήν την εβδομάδα αλλά δεν είχα καθόλου έμπνευση :-/

Σας έλειψα; :')

Λοιπόν επειδή δεν έχω κάτι άλλο να πω... Πάμε πάλι πίσω στο κεφάλαιο...

Σας αρέσουν τα λίγο πιο χιουμοριστικα παρτ ή προτιμάται το δράμα;

Αν είστε σαν και εμένα και σας αρέσει το δράμα... Μην ανησυχείτε έρχονται σύντομα και τέτοια κεφάλαια :')

Δεν αποκαλύφθηκε ακόμα η ταυτότητα των ανθρώπων που διέπραξαν την επίθεση εναντίον των Wolves.

Ποιοι λέτε να είναι; ;)

Ποιον χαρακτήρα έχετε συμπαθήσει μέχρι τώρα και ποιον αντιπαθείτε;

Τι θέλετε να δείτε στα επόμενα κεφάλαια; *αν έχετε να μου προτείνετε κάποιες ιδέες, μην διστάσετε να μου τις στείλετε *

Το προηγούμενο spoiler δεν το τήρησα σε αυτό το παρτ... Αλλά θα βρίσκεται στο επόμενο ;)

Kisses and see you to the next chapter babies❤️

-YourDisaster