~Sometimes the wrong choices take you to the right places~

Μία εβδομάδα αργότερα.

«Και η τελευταία βαλίτσα είναι έτοιμη!» αναφώνησε η Spencer με εμφανή χαρά στην φωνή της καθώς έκλεινε το φερμουάρ της τεράστιας βαλίτσας της οποίας το περιεχόμενο ήταν ασφυκτικά γεμάτο με ρούχα.

Κοίταξα την δική μου. Ήταν πολύ πιο μικρή από των κοριτσιών και είχε μέσα μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Μερικές μπλούζες, παντελόνια, είδη υγιεινής και περιποίησης και ένα φόρεμα που με είχε αναγκάσει η θεία Jenna να βάλω για παν ενδεχόμενο.

Φυσικά όμως και μέσα στην βαλίτσα καλά κρυμμένη θα υπήρχε και η δική μου πινελιά.

Ένα όπλο.

Το επόμενο πρωί θα αναχωρήσουμε από εδώ για Ισπανία...

Για κάποιο λόγο είχα αρκετό άγχος όλη την εβδομάδα που μας πέρασε. Δεν ήταν σίγουρα λόγω του ταξιδιού γιατί είχα ταξιδέψει κάμποσες φορές με τους Five. Είχαμε γυρίσει σχεδόν όλη την Ευρώπη μαζί. Αλλά αυτό το ταξίδι μου φαινόταν... παράξενο.

Ένα κακό προαίσθημα καραδοκούσε μέσα μου από την στιγμή που μου το πρότεινε ο Trevor.

Σαν κάτι κακό θα γινόταν.

Για αυτό και εγώ αρχικά είχα αρνηθεί την προσφορά του άλλα στην συνέχεια κατάφεραν να με πείσουν όλοι οι άλλοι λέγοντας μου ότι μου χρειάζεται μια έξοδος από την πραγματικότητα και ότι όλοι θα περάσουμε τέλεια.

«Sky βάλε λίγο χρώμα στην γκαρνταρόμπα σου. Εδώ μέσα γίνεται ένα χάος από την μαυρίλα» με μάλωσε η Vanessa η οποία είχε ανοίξει την βαλίτσα μου και σκάλιζε το εσωτερικό της.

«Μου αρέσει το μαύρο Vanessa, όπως μου αρέσει και το χάος» είναι τα δύο πράγματα που αντιπροσωπεύουν την ψυχή μου.

«Εγώ θα έλεγα να βάλεις λίγο χρώμα γενικά πάνω σου. Τι μούτρα είναι αυτά που έχεις; Φτάνουν μέχρι το πάτωμα!» συνέχισε η Spencer η οποία φορούσε ήδη τις πιτζάμες της μιας και η ώρα ήταν περασμένα μεσάνυχτα.

Ναι, τα κορίτσια θα κοιμόντουσαν εδώ απόψε μιας και αύριο αποφασίσαμε να αναχωρήσουμε όλες μαζί για το αεροδρόμιο.

«Δεν έχω μούτρα. Αυτή η έκφραση είναι το φυσικό μου» απάντησα εγώ χωρίς να ανοίξω τα μάτια μου καθώς είχα ήδη ξαπλώσει άνετα στο μαλακό στρώμα.

«Μην είσαι έτσι όμως τώρα. Σκέψου που θα είμαστε σε λίγες ώρες. Θα πάμε στην Ισπανία! Και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι θα περάσουμε τέλεια» η Vanessa έπεσε με φόρα πάνω στο κρεβάτι κάνοντας το να αναπηδήσει ελαφρώς.

Μπορούσα να καταλάβω τον ενθουσιασμό της. Η Vanessa δεν είχε ταξιδέψει ποτέ έξω από την χώρα. Ο πατέρας της όπως και η μητριά της την είχαν κλεισμένη μέσα στο σπίτι μιας και ήταν πάντα πολύ αυστηροί απέναντι της και δεν της επέτρεπαν ποτέ να διεκδικήσει την ελευθερία της.

«Αυτό μπορώ να στο επιβεβαιώσω και εγώ. Η Ισπανία είναι υπέροχη και ειδικά η Βαρκελώνη την οποία θα επισκεφτούμε. Έχει πολλά μέρη που μπορείς να δεις και να θαυμάσεις. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν μικρή και ο πατέρας μας είχε ανακοινώσει ότι θα φεύγαμε από εκεί, όλοι είχαμε κατεβάσει μούτρα και γκρινιάζαμε συνεχώς. Το να ζεις δεκατέσσερα χρόνια σε μια άλλη χώρα σου γίνεται σιγά σιγά συνήθεια και δεν θέλεις να την αφήσεις πίσω σου» πετάχτηκε για ακόμα μια φορά η φωνή της Spencer από το μπάνιο ή όποια αυτή την στιγμή προσπαθούσε να βγάλει το μακιγιάζ από το πρόσωπο της.

«Θα μείνουμε στο παλιό σας σπίτι;» ρώτησα εγώ μια απορία που μου είχε δημιουργηθεί και κατά βάθος,για κάποιον περίεργο λόγο, με τρόμαζε.

«Δεν το νομίζω. Ο πατέρας μου μένει ακόμα σε αυτό το σπίτι και δεν δέχεται πολύ εύκολα επισκέπτες. Οπότε λογικά θα μείνουμε σε κανένα ξενοδοχείο...» ξεκίνησε ενώ στην λέξη 'πατέρας' έκανε έναν μορφασμό αηδίας που παρατήρησα από τον καθρέφτη.

Κατευθείαν ένα ξαφνικό ρίγος με διαπέρασε στην αναφορά του Andre Sage. Η ανάμνηση που έχω από αυτόν να σκοτώνει εκείνο το αγόρι χωρίς κανένα συναίσθημα, με ανατριχιάζει.

«Το μόνο καλό που έκανε είναι ότι ενημέρωσε το σχολείο για αυτό το ταξίδι καθώς είχε μια κουβέντα με τον διευθυντή σχετικά με τις απουσίες και μας έδωσε ένα από τα ιδιωτικά του τζετ για να φτάσουμε με περισσότερη άνεση εκεί» συνέχισε καθώς ήρθε προς το δωμάτιο, κλείνοντας πίσω της το φως του μπάνιου «Ύποπτα καλό από μέρος του αν με ρωτάς...»

«Γιατί δεν συμπαθείς καθόλου τον πατέρα σου;» ρώτησε η Vanessa η οποία κρατούσε με δυσκολία τα βλέφαρά της ανοιχτά.

«Γιατί είναι ένας μεγάλος μαλάκας. Και δεν μπορώ καν να τον αποκαλέσω πατέρα μου, είναι πολύ μεγάλη τιμή για αυτόν. Για εμένα είναι απλά αυτός που άφησε έγκυος την μητέρα μου και τίποτα άλλο» απάντησε η Spencer με νεύρο καθώς μπήκε γρήγορα μέσα από τα σκεπάσματα και έκλεισε το φως κάνοντας ξεκάθαρο ότι δεν της ήταν καθόλου ευχάριστο να μιλάει για εκείνον.

Ωστόσο όμως εγώ δεν ήθελα να λήξει εκεί η συζήτηση. Έπρεπε να μάθω περισσότερα.

«Αφού όμως δεν θέλατε να φύγετε εξαρχής από εκεί πέρα και αγαπούσατε την Ισπανία... Γιατί δεν ξαναγυρίσατε πίσω με την πρώτη ευκαιρία;»

Η Spencer ξεφύσηξε καθώς γύρισε πλευρό και πλέον κοιτούσε προς το μέρος μου.

Ένα ελαφρύ ροχαλητό από δίπλα μου δεν άργησε να μου δώσει την εντύπωση πως η Vanessa είχε ήδη αποκοιμηθεί.

«Κανείς πραγματικά δεν επιθυμούσε να γυρίσει πίσω λόγω του πατέρα αλλά κυρίως ο Trevor ήταν αυτός που ήταν κάθετος τότε με αυτή την απόφαση. Για δικούς του, προσωπικούς λόγους όμως...» σταμάτησε για λίγο την πρόταση της και εγώ την κοίταξα με απορία αν και ήξερα ότι δεν μπορούσε να διακρίνει τις εκφράσεις μου λόγω του σκοταδιού που είχε τυλίξει το δωμάτιο.

«Βλέπεις όσο ήμασταν στην Ισπανία ο Trevor είχε σχέσεις με ένα κορίτσι...» άρχισε ενώ πήρε μια βαθιά ανάσα και εγώ γούρλωσα αυθόρμητα τα μάτια μου.

Αυτό δεν το περίμενα.

«Ήταν Ισπανίδα, το όνομα της ήταν Elena και η οικογένεια της κρατούσε στα θεμέλια της μια ολόκληρη δυναστεία. Ο πατέρας της είχε πολύ καλές σχέσεις με τον δικό μας με αποτέλεσμα η Elena να επισκέπτεται συχνά το σπίτι μας το οποίο συχνά διοργάνωνε χορούς, πάρτι, εκδηλώσεις και άλλα τέτοια πράγματα που απολαμβάνουν οι πλούσιες οικογένειες. Περνούσε πολύ χρόνο με τον Trevor τότε καθώς το έσκαγαν μαζί από όλες αυτές τις εκδηλώσεις μιας και κανένας από τους δύο τους δεν ήθελε πραγματικά να παραμένει εκεί...

Σιγά, σιγά αυτοί οι δύο άρχισαν να αναπτύσσουν μεταξύ τους συναισθήματα μεγαλύτερα από αυτά της απλής φιλίας. Μπορεί να σου ακούγεται παράξενο το γεγονός ότι ο Trevor είχε συναισθήματα για ένα κορίτσι αν εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο φέρεται τώρα στα κορίτσια... Αλλά τότε ήταν στα αλήθεια ερωτευμένος μαζί της. Γινόταν χαμός στο σπίτι κάθε φορά που ο πατέρας του απαγόρευε να πάει να την βλέπει και ο Trevor σαν ερωτευμένος έφηβος τότε απέκτησε μια πιο βίαια συμπεριφορά απέναντι του καθώς ακολούθησαν και οι πολύ συχνές τάσεις φυγής του.

Όταν ο πατέρας είχε ανακοινώσει πως θα φύγουμε, ο Trevor έγινε ανεξέλεγκτος και απλά έσπαγε πράγματα και φώναζε μέσα στο σπίτι. Με τα χίλια ζόρια άφησε πίσω του την Elena και αυτό γιατί ο πατέρας τον είχε απειλήσει ότι δεν θα διστάσει να σκοτώσει την κοπέλα για την οποία είχε αναπτύξει συναισθήματα.

Όταν φτάσαμε εδώ ο Trevor ήταν δεκαπέντε και πλέον είχε αρχίσει να έχει ενεργό ρόλο στην συμμορία. Είχε πρόσβαση στα όπλα, διοργάνωνε παράνομους αγώνες πυγμαχίας και δρόμου. Κάποια στιγμή είχε αρχίσει να πίνει κιόλας αλλά γρήγορα έκοψε αυτή την συνήθεια φοβούμενος ότι θα γίνει σαν το πατέρα του.

Είχε περάσει περίπου ένας χρόνος από τότε που είχαμε αφήσει πίσω μας την Ισπανία και φαινόταν πως ο Trevor είχε αρχίσει να ξεπερνάει την Elena όταν αυτή έκανε την εμφάνισή της εδώ και έφερε ξανά τα πάνω κάτω. 

Είχε έρθει εδώ λέγοντας ότι τον αγαπάει και ο Trevor τα παράτησε όλα για να μείνει όσο περισσότερο γινόταν μαζί της, την είχε βάλει να μείνει ακόμα και σε ένα σπίτι που είχε στην κληρονομιά του λίγο έξω από την Grandline. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε σκεφτεί να γυρίσει πίσω μαζί της και σχεδόν θα το έκανε όταν ήρθε το μεγάλο χτύπημα.

Όταν γύρισε στο σπίτι που έμεναν μαζί στο κρεβάτι της υπήρχε ένα άλλο αγόρι, ο οποίος τότε συνήθιζε να ήταν ο καλύτερος φίλος του. Εκείνη την ημέρα έγινε χαμός. Μάλωσαν πάρα πολύ άσχημα, ο πρώην φίλος του κατέληξε στο νοσοκομείο και ο Trevor έδιωξε πίσω στην Ισπανία την Elena. Ήταν πολύ πληγωμένος τότε ακόμα και αν προσπαθούσε να μην το δείξει. Την ίδια νύχτα πήγε στους Wolves και δέχτηκε την εντολή του πατέρα του να γίνει ο νέος αρχηγός τους κάτι που τον έριξε κάπως απότομα μέσα στον υπόκοσμο καθώς ήταν αναγκασμένος πλέον να παλεύει με ακόμα περισσότερους δαίμονες στο κεφάλι του...»

Όταν η Spencer τελείωσε την αφήγηση της εγώ είχα ήδη ανασηκωθεί και την κοιτούσα με γουρλωμένα ματιά και στόμα διάπλατα ανοιχτό που προσπαθούσα να κλείσω.

Όλα αυτά συνέβησαν στο παρελθόν του Trevor;

Για αυτό δεν μιλάει ποτέ για αυτό;

Για αυτό δεν αφήνει τον εαυτό του να νιώσει;

Γιατί φοβάται μην πληγωθεί ξανά ή γιατί όλα του τα συναισθήματα έχουν ήδη καταστραφεί;

Έπιασα τον εαυτό μου να χάνεται βαθιά μέσα στις σκέψεις του. Να ταυτίζεται πολύ με αυτή την απρόβλεπτη ιστορία.

Ένιωσε τεράστια προδοσία από ένα άτομο που αγάπησε τότε. Από ένα άτομο που του έδωσε τα πάντα, όλο του τον εαυτό, όλα του τα συναισθήματα, όλες του σκέψεις...

Η ιστορία που άκουσα μόλις τώρα για το παρελθόν του Trevor δεν θα μπορούσε να μην ταυτιστεί σε πάρα πολλά σημεία με την δική μου πραγματικότητα.

Ήταν σχεδόν κοινά.

Ξαφνικά ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου.

Ο Trevor πόνεσε ένιωσε έναν παρόμοιο πόνο με αυτό που ένιωσα και εγώ όταν έμαθα για την προδοσία του Leon.

Πόνεσε στα αλήθεια.

«Αυτό που με προβληματίζει τώρα περισσότερο από όλα είναι γιατί ο Trevor να προγραμματίσει ταξίδι στην Βαρκελώνη ενώ ήταν αυτός που αρχικά δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει κάτι για εκεί...» εξέφρασε την απορία της και δεν θα μπορούσα να μην συμφωνώ περισσότερο με τον τρόπο σκέψης της.

Και εμένα αυτό είναι που με προβληματίζει.

Γιατί ο Trevor να θέλει να γυρίσει σε ένα μέρος που του είχε γεμίσει τόσες πολλές επίπονες αναμνήσεις;

[...]

Το αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από το μεγάλο σε αντίθεση με την μικρή πόλη, αεροδρόμιο της Grandline.

Σχεδόν αμέσως δύο άντρες με κουστούμια και σοβαρές εκφράσεις ήρθαν προς το μέρος μας με σκοπό να ξεφορτώσουν τα πράγματα μας μέσα στο ιδιωτικό τζετ των Sages.

Ξεφυσώντας ανέβηκα τα σκαλιά και βρέθηκα στο εσωτερικό του.

Η πολυτέλεια υπάρχει σε κάθε γωνιά του. Από τα καθίσματα μέχρι και τις τουαλέτες. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν αποκτήσει πολύ χρήμα στην κατοχή τους από τις παρανομίες τους.

Με αργά βήματα πλησίασα προς τις μπροστινές θέσεις, ρίχνοντας το σώμα μου εξαντλημένα πάνω σε μια από αυτές.

Ήταν πολύ πρωί ακόμα. Ο ήλιος δειλά, δειλά είχε αρχίσει να δείχνει τις πρώτες του ακτίνες ενώ ο ουρανός ήταν ακόμα μαύρος. Χρειαζόμουν ακόμα λίγο ύπνο.

Ένιωσα μια παρουσία να κάθεται δίπλα μου και να αναστενάζει κουρασμένα και γύρισα ελαφρώς το κεφάλι μου από το παράθυρο.

«Kat;» με το που αντίκρισα την ξανθιά κοπέλα δίπλα μου με τα ακριβά, ροζ ρούχα σχεδόν το σώμα μου αναπήδησε από την θέση του.

«Ω, γεια σου Sky. Δεν ήξερα ότι θα ήσουν και εσύ εδώ!» απάντησε καθώς προσπαθούσε να ζωγραφίσει ένα χαμόγελο πάνω στην αγανακτισμένη έκφραση της.

Μου κάνεις πλάκα, έτσι;

Γύρισα το κεφάλι μου προς τα πίσω μόνο για να δω μια αρκετά γνωστή φυσιογνωμία να κάνει την είσοδο του.

Ο Derek δεν φάνηκε να με παρατηρεί. Φορώντας μια γκρι άνετη φόρμα και ένα μαύρο φούτερ πλησίασε στην θέση που τον είχαν οδηγήσει οι δύο άντρες από πριν.

Η παρουσία του όπως και της ξανθιάς μπάρμπι δίπλα μου, μου δημιούργησε αρκετά ερωτήματα.

Γιατί είναι αυτοί οι δύο εδώ;

Εντάξει, μπορεί ο Trevor να πρότεινε στην Kat να έρθει μαζί για να έχει με κάποια να περνάει την ώρα του, αλλά τον Derek γιατί;

Πρέπει να έχω χάσει πολλά επεισόδια...

«Θα περάσουμε τέλεια μαύρη, άδικη κατάρα! Φαντάσου πόσους όμορφους Ισπανούς θα γνωρίσουμε εκεί πέρα! Θα μείνουμε και σε ένα από τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία...»

Μου πήρε λίγη ώρα για να καταλάβω ότι η ασυγκράτητη ξανθιά δίπλα μου, απευθυνόταν σε εμένα καθώς ονειροπολούσε.

Μαύρη, άδικη κατάρα; Αλήθεια τώρα;

Γύρισα το βλέμμα μου λίγα καθίσματα πιο πίσω μου όπου βρισκόταν η Spencer με την Vanessa και τις χάρισα μια έκφραση απόγνωσης στην οποία οι αναίσθητες φίλες μου γέλασαν.

Ωραίες φίλες βρίσκεις Sky, μπράβο σου.

«... Η Βαρκελώνη είναι υπέροχη. Έχω ταξιδέψει εφτά φορές εκεί από τότε που ήμουν μικρή. Βλέπει οι γονείς μου είναι μεγάλοι επιχειρηματίες...»

«Οκ, εγώ φεύγω από εδώ!» έκοψα απότομα την πρόταση της Kat πριν προλάβει να την τελειώσει και εξαφανίστηκα γρήγορα στα πιο μπροστά καθίσματα της πρώτης θέσης.

«Sky περίμενε! Δεν πρόλαβα να σου για εκείνη την στιγμή που ταξίδεψα στα Αραβικά Εμιράτα!» έκλεισα γρήγορα την κουρτίνα που χώριζε τις πρώτες θέσεις από τις υπόλοιπες λες και είχε γίνει αποκάλυψη των Ζόμπι και ήμουν η μόνη επιζών.

«Μείνε πίσω σαλαμάνδρα του βάλτου!» φώναξα αναφερόμενη στην Kat της οποίας τα τακούνια ακουγόντουσαν να χτυπάνε στο δάπεδο του Τζετ.

Όταν γύρισα το σώμα μου ευθεία εισέπραξα μερικά βλέμματα απορίας από τους πιλότους τα οποία προσπάθησα να εξαφανίσω με ένα πλατύ χαμόγελο από μέρους μου.

Πόσοι άνθρωποι ακόμα θα αρχίσουν να νομίζουν ότι είμαι τρελή;

Χωρίς να δώσουν παραπάνω σημασία, ευτυχώς για εμένα, γύρισαν πίσω στην δουλειά τους κουνώντας απλά το κεφάλι τους.

«Και μου έλεγε ο φίλος μου, γίνε πορνοστάρ ρε αδερφέ! Δεν θα έχεις να περνάς τίποτα από όλα αυτά...»

Το αυτί μου έπιασε την συζήτηση των δύο αντρών και αμέσως ένιωσα μια θερμή να σωρεύεται στα μάγουλα μου.

Με την ντροπή μαζεμένη και τα μάτια κλειστά έπεσα στα τύφλα πάνω σε μια θέση που υπήρχε στα δεξιά μου.

Αντί όμως να νιώσω την μαλακή επίστρωση του δέρματος στα καθίσματα ένιωσα το σώμα μου να προσγειώνεται σε κάτι πιο σκληρό.

Άρχισα να ψαχουλεύω με τα χέρια μου την θέση με σκοπό να βρω τι ήταν αυτό το άβολο πράγμα στο οποίο καθόμουν.

Άνοιξα μόνο το ένα μου μάτι όταν ένιωσα μια κίνηση από κάτω μου.

«Βολεύτηκες εκεί πέρα;»

«Όχι, είσαι πολύ σκληρός...»

«Πολύ σκληρός για να πεθάνω;»

«Α, αυτό δεν το ξέρω»

Χαμογέλασα κλείνοντας ξανά τα μάτια μου όμως όταν κατάλαβα τι γίνεται και σε ποιον μιλούσα, άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα και πετάχτηκα πάνω με αποτέλεσμα να πέσω με τα μούτρα κάτω.

Ένα γέλιο του με επανέφερε στην πραγματικότητα και εγώ έκρυψα περισσότερο το κεφάλι μου στα χέρια μου, χτυπώντας το ελαφρά στο πάτωμα.

Το σύμπαν συνωμοτεί να με κάνει ρεζίλι παντού.

«Απλά ξέχνα ότι έγινε αυτό...» μίλησα χωρίς να σηκώσω το κεφάλι μου και τον άκουσα για ακόμα μια φορά να γελάει.

«Μα γιατί; Είχες βολευτεί τόσο ωραία πάνω μου. Φαντάσου πως θα ήταν αυτή η στάση χωρίς ρου--»

«Trevor φτάνει!» φώναξα τόσο δυνατά που είμαι σίγουρη ότι ακόμα και οι άνθρωποι που βρίσκονταν από κάτω μας, μας είχαν ακούσει.

Με την άκρη του ματιού μου, τον είδα να σηκώσει τα χέρια ψηλά σε στάση άμυνάς.

«Όπως επιθυμείς κορίτσι φωτιά. Πάντως μην μου πεις ότι δεν με έχεις φανταστεί γυμνό γιατί δεν θα το πιστε--»

Κατευθείαν άρπαξα το πρώτο πράγμα που βρήκα μπροστά μου και το πέταξα προς το μέρος του.

Αυτός έβγαλε ένα αναφωνητό πόνου και εγώ προσπάθησα να κρύψω το γέλιο μου.

«Θα σε πετάξω έξω από το παράθυρο» είπε τρίβοντας με τα χέρια του το κεφάλι του, ανακατεύοντας περισσότερο τα ήδη ανακατεμένα μαύρα μαλλιά του και εγώ γύρισα να τον κοιτάξω με ένα χαμόγελο.

«Αν με ρίξεις, θα πέσεις μαζί μου»

[...]

Το τζετ προσγειώθηκε σχεδόν έπειτα από εφτά ώρες στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης.

Η αλήθεια είναι ότι το ταξίδι ήταν πολύ άνετο και δεν αντιμετωπίσαμε κανένα απολύτως πρόβλημα όσο βρισκόμασταν στον αέρα. Στην μισή διαδρομή κοιμόμουν με αποτέλεσμα να μην καταλάβω ότι είχαμε φτάσει στο προορισμό μας μέχρι που με ενημέρωσε ο πιλότος.

Αφού πρώτα δηλαδή με ξύπνησε ουρλιάζοντας μέσα στο αυτί μου και εφόσον έφαγε μια κλοτσιά από μέρους μου που κατάφερε να του χαρίσει ένα μαύρο μάτι.

Ναι, όσοι προσπαθούν κάθε φορά να με ξυπνήσουν ανταμείβονται για την προσπάθεια.

Ο πιο ζεστός σε αντίθεση με την Αμερική αέρας δεν άργησε να χαιδέψει το πρόσωπο μου δίνοντας του μια δυνατή δόση από αέρα Ευρώπης.

Δεν πρόλαβα να χαρώ αρκετά που επιτέλους τα πόδια μου ακουμπούσαν σώα το έδαφος όταν μια άλλη δόση εκνευρισμού ακολούθησε στο άκουσμα μια πολύ γνωστής φωνής,

«Νομίζω θα τα βγάλω όλα» ακούστηκε η φωνή της Kat από δίπλα μου η οποία κρατούσε το κεφάλι της και προσπαθούσε να περπατήσει πάνω στις δωδεκάποντες επίσης ροζ γόβες της.

«Έτσι και τολμήσεις να ξεράσεις πάνω μου θα σε κρεμάσω ανάποδα και θα σε δώσω για τροφή στα ψάρια» μου έριξε ένα θιγμένο βλέμμα άλλα δεν είπε τίποτα παραπάνω ξέροντας ήδη πως στα αλήθεια ήμουν ικανή να κάνω κάτι τέτοιο.

Όταν όλοι είχαν μαζέψει τα πράγματα τους και ήταν η σειρά μου πλησίασα προς το μέρος του πιλότου με ένα στραβό χαμόγελο.

«Καλή συνέχεια στα ταξίδια σας» παρατηρώντας το μαυρισμένο μάτι του, του έκλεισα περιπαιχτικά το δικό μου.

«Θα είναι καλή η συνέχεια αφού δεν θα είσαι και εσύ μέσα» μου απάντησε με ένα εκνευρισμένο ύφος δίνοντας μου κακόκεφα την βαλίτσα μου και το χαμόγελο μου πλάτυνε.

«Είσαι πάρα πολύ γλυκός και εγώ σε αγαπάω» του είπα για τελευταία φορά στέλνοντας του ένα πεταχτό φιλί και έκανα να φύγω όταν το σώμα μου ήρθε σε επαφή με ένα σκληρό άλλο σώμα.

Δύο δυνατά χέρια τυλίχτηκαν γύρω από την μέση μου όταν έχασα για μια στιγμή την ισορροπία μου και πήγα να πέσω και με κράτησαν σταθερή στο έδαφος. 

«Ε-Ευχαριστώ» τραύλισα όταν τα πράσινα μάτια μου συνάντησαν τα γαλανά δικά του και αυτός χαμογέλασε καθώς απομάκρυνε τα χέρια του από πάνω μου.

Έκανε να απομακρυνθεί χωρίς να πει κουβέντα άλλα για κάποιον λόγο δεν ήθελα να τον αφήσω να φύγει μακριά μου.

Τα πόδια μου ακολούθησαν τα χνάρια του «Πως σου φάνηκε το ταξίδι;»

«Ωραίο, άνετο, ξεκούραστο...» Δεν φάνηκε να είχε θέληση να συνεχίσει την συζήτηση που προσπαθούσα μάταια να ανοίξω.

«Έγινε κάτι; Έκανα κάτι λάθος;» Έπιασα το χέρι του μόλις βγήκαμε έξω από το αεροδρόμιο και αυτός γύρισε να με κοιτάξει ξεφυσώντας.

«Ναι Sky κάτι έκανες. Κάτι που δεν έπρεπε καν να το σκέφτεσαι. Έκανες μια ακόμα λάθος επιλογή» μου απάντησε και στο βλέμμα του είδα κάτι που σπάνια βλέπω μέσα στις απέραντες θάλασσες που κρύβονται στο γαλανό των ματιών του.

Είδα τρικυμία.

Κούνησα το κεφάλι μου αποφεύγοντας να ρίξω ακόμα μια μάτια στο βλέμμα του «Τι εννοείς Derek; Για ποιο πράγμα μιλάς;»

«Για τις αποφάσεις σου Sky. Είναι τελείως λάθος. Κάνεις το ένα λάθος μετά το άλλο ασταμάτητα» πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του τραβώντας τα με νεύρο προς τα πίσω πριν συνεχίσει «Πρώτα η απόφαση σου να πας να μιλήσεις στον επικίνδυνο πρώην σου που παίρνει ανθρώπινες ζωές μόνο για πλάκα και μετά αυτό! Να εμπιστευτείς ένα αγόρι που ξέρεις μόνο κάποιους μήνες και να έρθεις εδώ, σε μια χώρα που δεν γνωρίζεις και κρύβει πολλούς κινδύνους!»

«Derek δεν θεωρώ λάθος την επιλογή μου να μιλήσω στον Leon. Μέσα από την συζήτηση που θα είχα μαζί του ίσως θα μπορούσα να διασφαλίσω την ασφάλεια και την προστασία όλων σας! Αν έλυνα τις διαφορές μου εξαρχής μαζί του, εσείς δεν είχατε να περάσετε τίποτα από όλα αυτά. Δεν θα βρισκόσασταν σε κίνδυνο αυτή την στιγμή εξαιτίας μου. Και δεύτερον συμφώνησα στην πρόταση του Trevor να ακολουθήσω το σχέδιο του γιατί με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσω να μείνω ασφαλής για λίγο και χωρίς ανησυχίες ή άλλα προβλήματα. Αυτός μου το υποσχέθηκε...»

«Ω και εσύ τον πίστεψες τόσο εύκολα, έτσι; Τι σκατά σου έχει κάνει Sky και τον εμπιστεύεσαι με κλειστά τα μάτια; Πως ξέρεις ότι με την πρώτη ευκαιρία δεν θα σου καρφώσει ένα μαχαίρι στην καρδιά; Πώς στο διάολο ξέρεις ότι αυτή η συζήτηση που θέλεις τόσο πολύ να κάνεις με τον Leon δεν θα σε οδηγήσει στον θάνατο;» Μου απάντησε και από όλη την ένταση που είχε ξεσπάσει μεταξύ μας δεν είχα καταλάβει καν πότε το σώμα μου ήταν κολλημένο σε έναν απομακρυσμένο από τα μάτια των άλλων, τοίχο και ότι ο Derek κρατούσε δυνατά τους καρπούς μου πάνω του.

Το πρόσωπο του είχε πλέον κοκκινίσει εφόσον η ένταση που υπήρχε πριν λίγο μέσα του είχε δημιουργηθεί σε εμφανή θυμό.

Τα μάτια μου δεν είχαν τρομάξει στιγμή από τα δικά μου ούτε είχαν πάρει άλλη πορεία μακριά από το πρόσωπο του.

«Δεν ξέρω, εντάξει;» απάντησα παραδομένη. 

«Δεν ξέρω τίποτα από όλα αυτά... Μακάρι να ήξερα. Και έχεις δίκιο. Μπορεί να κάνω συνέχεια τις λάθος επιλογές αλλά δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Δεν μπορώ καν να θεωρήσω αυτά που εσείς αποκαλείτε επιλογές, δικές μου. Δεν έχω πουθενά να στηριχτώ. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν πλέον... Ούτε τον εαυτό μου, που δεν τον θεωρώ πλέον ούτε καν δικό μου κομμάτι. Στο μόνο που μπορώ να βασιστώ είναι στο ένστικτο μου, ακόμα και αν αυτό είναι λανθασμένο. Είναι το μόνο που μου έχει απομείνει...» απάντησα ειλικρινά τονίζοντας κάποιες προτάσεις μου ενώ ταυτόχρονα ένιωθα τα μάτια μου να αντιδρούν στο χάος που επικρατούσε μέσα μου.

«Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να σε προστατέψω. Αυτά που κάνεις θα σε οδηγήσουν πιο κοντά στον θάνατο και δεν... δεν...» η φωνή του όπως και το σώμα του είχαν πλέον ηρεμήσει. 

Πήρε τα χέρια του μακριά μου αλλά εγώ σχεδόν αμέσως αγκάλιασα με τα δικά μου το πρόσωπο του.

Πλησίασα το πρόσωπο μου πιο κοντά στο δικό του. 

«Και εγώ το ίδιο θέλω Derek. Άσε με να το κάνω, άσε με να κάνω ο,τι θεωρώ εγώ σωστό ακόμα και αν στην τελική αποδειχτεί λάθος. Βοήθησε με να προσπαθήσω και όπου μας βγάλει εντάξει; Μπορεί να μας οδηγήσει κατευθείαν στην καταστροφή... Αλλά μπορεί μέσα από αυτήν την καταστροφή να λυτρωθούμε.»

Συνεχίζοντας να κοιτάω αποφασιστικά μέσα στα μάτια του άφησα τις λέξεις να βγουν με απόλυτη πλέον ηρεμία από την φυλακή τους. Να βρουν την ελευθερία τους, όπως ακριβώς επιθυμούσε να κάνει και η ψυχή μου εκείνη την στιγμή αλλά δεν μπορούσε.

Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για να είμαστε ελεύθεροι.

«Τι θα γίνει αν οι Dragons ή οποιοσδήποτε άλλος σε φέρει στην καταστροφή; Τι θα γίνει αν...;» απομακρύνθηκε λίγο μακριά μου και κατέβασε τα μάτια του στο έδαφος χωρίς να θέλει να ακούσει την λέξη να βγαίνει από το στόμα του.

Αλλά εγώ ήξερα πολύ καλά την λέξη αυτή που τον πονούσε.

«Αν πεθάνω;» Τον ρώτησα ακόμα και αν ήξερα ήδη ότι αυτή την λέξη φοβόταν. Αυτή η λέξη τον κρατούσε πίσω.

«Αν γίνει ποτέ αυτό τότε θα ξέρετε ακριβώς πόσο πολύ νοιαζόμουν για εσάς για να φτάσω σε αυτήν την κατάσταση. Ο,τι και αν γίνει απλά να ξέρετε πως... Σας αγαπώ. Όλους σας. Τους Five, τους Dark Hunters ακόμα και εσάς, που σας γνώρισα πρόσφατα. Καταφέρατε να αποκτήσετε μια θέση στην παγωμένη μου καρδιά τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα. Ο,τι και αν κάνω θα είναι για εσάς. Δεν θα αφήσω εσάς να πληρώσετε για τα δικά μου λάθη. Ο,τι μου αξίζει θα το υποστώ. Πόνο, θλίψη, δάκρυα, θάνατο... Όλα αυτά μπορώ να τα υποστώ για εσάς. Αλλά δεν  μπορώ να σας αφήσω εσάς να τα υποφέρετε. Αν έρθουν για εμένα, αφήστε τους να με πάρουν. Αφήστε τους να με πονέσουν, να με οδηγήσουν στην καταστροφή... Δεν θα στεναχωρηθώ ούτε θα κλάψω. Γιατί θα ξέρω πως η καταστροφή μου, η θυσία μου, άξιζε...»

-----------------------------------------------------------
Γειά σε όλες τις υπέροχες αναγνώστριες μου <3

Τι κάνετε; Πως τα περνάτε τώρα που βρισκόμαστε σε καραντίνα; :')

Εμένα το σχολείο ακόμα και κλειστό με κυνηγάει μέσα από τα μαθήματα εξ αποστάσεως, οπότε δεν είχα για ακόμα μια φορά ελεύθερο χρόνο για να ανεβάσω κεφάλαιο, συγγνώμη :/

Κατά τα άλλα το μόνο που κάνω τώρα που δεν μπορώ να βγω από το σπίτι (ευχαριστώ κορονοϊε για αυτό) είναι να βαριέμαι και να κοιμάμαι. Γευυυ.

Εσείς τι κάνετε για να αποφύγετε την βαρεμάρα αυτές τις μέρες; (ψάχνω ιδέες γιατί τα έχω εξαντλήσει όλα πλέον :')

Τέλος πάντων, πίσω στο κεφάλαιο...

Τι έχετε να πείτε σχετικά με το παρελθόν του Trevor;

Τι πιστεύετε ότι έκανε ο Leon στην Sky για να θεωρεί το παρελθόν του Trevor με το δικό της σχεδόν κοινά;

Η Sky πήρε την απόφαση να ακολουθήσει την πρόταση του Trevor, λέτε να έκανε την σωστή επιλογή;

Ο Derek και η Sky είχαν μια μικρή διαφωνία που κατέληξε σε δράμα (αυτό που κάθε κεφάλαιο σχεδόν που γράφω αρχίζει με χιούμορ και καταλήγει σε δράμα, με προσπερνάει), τι έχετε να πείτε για αυτήν την έντονη συζήτηση τους;

Λέτε η Sky με αυτή της την απόφαση να καταφέρει να ξεφύγει από αυτούς που την κυνηγάνε ή όχι;

Τι λέτε να γίνει τώρα που οι χαρακτήρες μας έφτασαν στην Βαρκελώνη;

Ένα μικρό spoiler: ΤΑ ΠΆΝΤΑ ΘΑ ΓΊΝΟΥΝ!

Σε ποια χώρα θα θέλατε εσείς να ταξιδέψετε;

Αυτά για σήμερα και ελπίζω να σας δω εδώ και την επόμενη φορά <3

Spoiler for the next one: Μια βόλτα στην πόλη και μια έκπληξη;)

Φιλάκιααα <3

-YourDisaster