~You're perfectly wrong for me and that's why it's so hard to leave~

{Ακολουθεί μικρή σεξουαλικη σκηνή, διαβάζετε με δική σας ευθύνη}

Το σώμα μου ταράχτηκε από την βαριά, οκτάβες χαμηλότερη και αισθησιακή φωνή που ακούστηκε ίντσες μακριά από το αυτί μου.

Απομακρύνθηκα από το άγγιγμα του λες και ήταν φωτιά και θα καιγόμουν αν το άφηνα να με ακουμπάει.

Οι σταγόνες έκαναν τις διαδρομές που ποθούσαν τα χέρια μου να κάνουν πάνω στο σώμα του.

Τα μαλλιά του ήταν βρεγμένα και ατίθασες, μαύρες τούφες έπεφταν στο μέτωπο του. Το χέρι μου ήθελε να τις απομακρύνει από εκεί με σκοπό να βοηθήσει το βλέμμα μου να σμίξει με το ζωντανό πράσινο δικό του, αλλά δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να το κάνει.

«Τι κάνεις εσύ εδώ;» προσπάθησα να κάνω την φωνή μου να ακουστεί πάνω από τις ακανόνιστες ανάσες μου.

Ένα πλατύ χαμόγελο σχηματίστηκε στο χωρίς καμία ατέλεια πρόσωπο του βλέποντας το κορμί μου να αναριγεί στην θέα του.

Ήξερε πολύ καλά τι μου έκανε και το διασκέδαζε.

«Το ίδιο θα σε ρωτούσα και εσένα Skyler» το χαμόγελο δεν έφυγε από το πρόσωπο του όσο το βλέμμα του έπεφτε πάνω μου.

«Ήρθα να κολυμπήσω» απάντησα ενώ πήγα λίγο προς τα πίσω κάτι που δεν βοήθησε μιας και πλέον είχα μια πλήρη εικόνα του γυμνασμένου κορμιού του.

Το φως από τους προβολείς της πισίνας έπεφτε πάνω του κάνοντας κάθε μαύρο, ανεξίτηλο, μελάνι που ήταν ζωγραφισμένο στο σώμα του να σε προκαλεί ακόμα περισσότερο.

Ο Trevor έκανε μια γύρα από δίπλα μου κολυμπώντας, τα μάτια του είχαν καλύψει σχεδόν κάθε σημείο που άφηνε ακάλυπτο το μαύρο μαγιό και αντανακλαστικά εγώ έκρυψα το σώμα μου με τα χέρια μου νιώθοντας απόλυτα εκτεθειμένη στα μάτια του.

Αυτός γέλασε ενώ ξανά βρέθηκε μπροστά μου «Κι εγώ για αυτό ήρθα Sky...» σταμάτησε για λίγο, φυλακίζοντας το κάτω χείλος του ανάμεσα στα δόντια του και κοιτώντας με στα μάτια.

«Να κολυμπήσω.»

Παίζει μαζί μου. Σίγουρα το κάνει.

Γύρισα την πλάτη μου σε αυτόν πασχίζοντας να ξεχάσω το γεγονός ότι αυτός βρίσκεται ελάχιστα μόνο μέτρα μακριά μου με μόνο ένα μαύρο μαγιό να καλύβει το σημείο του.

Κολυμπώντας προς την άλλη πλευρά για να πιάσω την πετσέτα μου δεν είχα καταλάβει ότι αυτός είχε μειώσει την απόσταση μεταξύ μας.

Τα δάκτυλα του ακούμπησαν το πίσω μέρος του λαιμό μου ενώ συνέχισε την φλόγα προς τα κάτω κάνοντας όλο μου το σώμα να ανατριχιάσει.

Το βρεγμένο κορμί του ενώθηκε με την πλάτη μου και μπορούσα να νιώσω ξεκάθαρα πλέον κάθε μυς του να ακουμπάει πάνω μου.

Ακούμπησα τα χέρια μου στα πλακάκια της πισίνας, δαγκώνοντας δυνατά το κάτω χείλος μου προσπαθώντας να συγκρατήσω τον εαυτό μου από τις... Βρώμικες σκέψεις που έκανε.

Όχι, αυτό δεν είναι σωστό.

Πριν τα χείλη του κάψουν την σάρκα μου, γύρισα προς το μέρος του κολλώντας το σώμα μου όσο πιο πολύ γινόταν στα πλακάκια πίσω μου.

Τα μάτια μου συνάντησαν τα δικά του και τα χείλη μου μισανοίξαν.

Καταπίνοντας σε ξηρό λαιμό το μόνο που κατάφερα να πω ήταν «Τι κάνεις;»

Αυτός μου χαμογέλασε με ένα από τα πιο γοητευτικά χαμόγελα που έχω δει ποτέ «Σταμάτα με αν δεν το θες»

Απάντησε ενώ την επόμενη στιγμή, δίχως να μου δώσει ώρα για σκέψη, παίρνοντας μακριά την ευκαιρία μου για ανάσα...

Ένωσε με ένταση τα χείλη μας.

Η ανάσα μου κόπηκε στην μέση και τα μάτια μου έκλεισαν ορμητικά αυτόματα.

Κινούσε τα χείλη του με επιδεξιότητα καθώς προσπαθούσε να με παρασύρει στον ρυθμό που αυτός είχε ορίσει.

Σταμάτησε μόνο για λίγα δευτερόλεπτα πριν ψιθυρίσει πάνω από τα χείλη μου.

«Φίλησε με Sky»

Δεν ήταν σαν να παρακαλάει. Όχι, ο Trevor δεν θα παρακαλούσε ποτέ και κανέναν πόσο μάλλον εμένα. Έκανε αυτό που ένας αρχηγός έκανε καλύτερα, έδινε εντολή.

Τα λόγια του υπήρξαν κόκκινο πανί για τις σκέψεις μου και πριν προλάβει να απομακρυνθεί τα χέρια μου τυλίχτηκαν γύρω από τον λαιμό του καθώς τον τράβηξα κοντά μου, επαναφέροντας την βίαια σύγκρουση μας.

Οι γλώσσες μας έδιναν μάχη κυριαρχίας, τα χέρια του έκαναν διαδρομές στο σώμα μου ενώ τα δικά μου είχαν χαθεί μέσα στα μαλλιά του τραβώντας τα.

Χαμογέλασα ασυναίσθητα όταν τον άκουσα να αναστενάζει μέσα στο στόμα μου και αυτός μόλις το κατάλαβε δάγκωσε το κάτω χείλος μου προκαλώντας έναν αναστεναγμό και σε εμένα. Ήταν σειρά του να χαμογελάσει αλαζονικά για αυτό.

Το σώμα μου ακουμπούσε ενάντια στα πλακάκια καθώς τα πόδια μου ήταν τυλιγμένα γύρω από την μέση του.

Κάθε φορά που με άγγιζε ένιωθα μια υγρασία εκεί κάτω. Και σίγουρα δεν ήταν από το νερό.

Κρατώντας με δυνατά από την μέση έβγαλε και τους δύο μας έξω από το νερό. Πλέον εγώ ήμουν φυλακισμένη κάτω από το σώμα του και τα υγρά φιλιά του είχαν επεκταθεί σε όλο μου το σώμα.

Όταν βρήκε εμπόδιο το πάνω μέρος του μαγιό μούγκρισε εκνευρισμένα. «Γαμημένο μαγιό» είπε πριν τα δάκτυλα του μετακινηθούν στην πλάτη μου και το λύσουν.

Το στόμα του έπεσε πεινασμένα εκεί κάνοντας με να αφήνω απανωτούς αναστεναγμούς. Μαζί του δεν μπορούσα να τους κρύψω ήταν απλά ανώφελο.

Έριξα το κεφάλι μου στα πλάγια κοιτώντας προς την είσοδο της πισίνας και ξαφνικά ένιωσα ένα κύμα άγχους να με διαπερνά για μια μόνο στιγμή πάνω από την απόλαυση.

«Τι-Τι θα γίνει αν μπει κάποιος;» τον ρώτησα προσπαθώντας να βρω τις λέξεις και το πρόσωπο του ήρθε ξανά στο ύψος του δικού μου.

«Τα έχω όλα υπό έλεγχο μωρό μου. Μου ανήκει αυτό το μέρος και σήμερα δεν θα αφήσω κανέναν να μας διακόψει» φίλησε ακόμα μια φορά τα χείλη πριν κατέβει ξανά προς τα κάτω.

Το κορμί μου σφίχτηκε όταν τα χείλη του βρέθηκαν στο κάτω μέρος του μαγιό μου.

Πριν κάνει οποιαδήποτε κίνηση, κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια μου.

«Με εμπιστεύεσαι;» ρώτησε για επιβεβαίωση και εγώ ένευσα το κεφάλι μου θετικά, ανήμπορη να μιλήσω, πριν το αφήσω να πέσει προς τα πίσω.

Με τα δόντια του μετακίνησε το ύφασμα και με την βοήθεια των δακτύλων του το έβγαλε και το πέταξε κάπου αόριστα στον χώρο.

Χωρίς να καθυστερήσει παραπάνω τρία δάκτυλα του εισχώρησαν μέσα μου κάνοντας με σχεδόν να φωνάξω από την ηδονή που μου προκαλούσε.

Γαμώτο, δεν πρέπει να δείχνω ότι έχει τόσο μεγάλη επιρροή πάνω μου. Αλλά απλά...

Δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου όταν είμαι μαζί του.

«Δεν ξέρεις πόσο με τρελαίνει όταν σε βλέπω έτσι. Παραδομένη στο άγγιγμα μου, στα φιλιά μου, στα δάκτυλα μου...» μονολόγησε σίγουρος ότι εγώ δεν μπορούσα να συμμετέχω ενώ αύξησε τον ρυθμό.

«Με τρελαίνει όταν ακούω το όνομα μου να βγαίνει από αυτά τα υπέροχα χείλη σου που μπορούν να κάνουν τόσα πολλά...» συνέχισε ενώ φίλησε παθιασμένα τα χείλη μου, πνίγοντας τους αναστεναγμούς μου.

«Με τρελαίνει να σε βλέπω να τρέμεις από κάτω μου. Να ρίχνεις όλα τα τείχη σου και να υποτάσσεσαι σε εμένα...» έβγαλε τα δάκτυλα του από μέσα μου αλλά πριν προλάβω να παραπονεθώ για την έλλειψη εκεί κάτω, η γλώσσα του πήρε την θέση τους.

«Με τρελαίνει το γεγονός ότι κάθε φορά είσαι τόσο υγρή μόνο για εμένα...» οι αναστεναγμοί μου πλέον ακούγονταν σε όλο τον χώρο ενώ το σώμα μου έτρεμε.

Εκείνη την στιγμή δεν με ένοιαζε τίποτα. Τον ήθελα. Τον ήθελα μέσα μου. Ολόκληρο.

 Δικό μου.

«Με τρελαίνει που εγώ είμαι αυτός που ελέγχει το σώμα σου, τις αντιδράσεις σου, τις σκέψεις σου,το μυαλό σου...» τα χέρια μου βρέθηκαν στα μαλλιά του τραβώντας τα δυνατά.

Ένιωθα τόσα πολλά εκείνη την στιγμή που δεν μπορούσα να πω με σιγουριά ποιο συναίσθημα κυριαρχούσε μέσα μου.

«Αφέσου μωρό μου» αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα από αυτόν πριν όλα γίνουν θολά.

Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο για ακόμα μια φορά στα χέρια του.

Έριξα το σώμα μου προς τα πίσω προσπαθώντας να συντονίσω τις αναπνοές μου.

Αυτός έγλυψε τα δάκτυλα του σαν να γευόταν το πιο γλυκό πράγμα πριν σταθεί για ακόμα μια φορά στο ύψος μου.

«Άνοιξε το στόμα σου» απαίτησε και εγώ ασυναίσθητα το έκανα αφήνοντας τα δάκτυλα του να βρεθούν εκεί μέσα.

Το βλέμμα του ήταν τόσο έντονο, τόσο αισθησιακό. Ένιωθα πως ο,τι και αν μου έλεγε να κάνω εκείνη την στιγμή, εγώ θα το έκανα.

Δεν ήμουν αρχηγός μπροστά του. Ήμουν ακόλουθος και αυτό με εκνεύριζε πάρα πολύ αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω.

«Από την στιγμή που σε γνώρισα, ήξερα ότι ήταν θέμα χρόνου να καταλήξουμε κάπως έτσι» η φωνή του βαθιά γαργαλούσε τα αυτιά μου.

«Από την στιγμή που με είδες στο Grill;» ρώτησα πασχίζοντας ακόμα να βρω την ανάσα μου και ένα μισό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο του.

«Όχι, πιο πριν από αυτό...» απάντησε ξανά σοβαρεύοντας και εγώ τον κοίταξα με απορία.

Τι εννοεί πριν από αυτό; Πρώτη φορά τον είδα όταν πάτησα το πόδι μου στην Grandline.

Τι έγινε πριν από αυτό;

Άνοιξα τα χείλη μου να τον ρωτήσω τις απορίες μου αλλά αυτός με πρόλαβε, κάνοντας τα μάτια μου για ακόμα μια φορά να γουρλώσουν όταν το χέρι του κατευθύνθηκε ξανά προς τα κάτω. Σε ένα συγκεκριμένο σημείο.

«Αυτό εδώ...» το δάκτυλο του πάτησε ελαφρώς τον πυρήνα μου χωρίς ωστόσο να μπαίνει μέσα.

«Είναι δικό μου. Κανείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να το αγγίζει, με οποιονδήποτε τρόπο» το πρόσωπο του παρέμενε σοβαρό καθώς με κοιτούσε. Διάλεγε τις λέξεις του προσεκτικά, με σιγουριά υπονοούσε πολλά.

«Δεν είμαι δικιά σου για να λες κάτι τέτοιο. Μην είσαι τόσο σίγουρος ότι θα είσαι ο μόνος που θα έχει δικαίωμα πάνω μου»

Τα λόγια μου φάνηκαν να τον εκνεύρισαν καθώς τα χαρακτηριστικά του σκλήρυναν και το χέρι του άσκησε για ακόμα μια φορά πίεση εκεί κάτω.

«Εσύ είσαι αυτή Sky που δεν θα αφήσεις κανέναν άλλον να σου κάνει αυτά που σου κάνω εγώ. Και αυτό γιατί ξέρεις ότι κανένας δεν θα σου προσφέρει την ευχαρίστηση που σου προσφέρω εγώ...» το κεφάλι μου έγειρε ελαφρώς προς τα πίσω και το κάτω χείλος μου βρέθηκε αυτόματα φυλακισμένο στα δόντια μου προσπαθώντας να πνίξω τους αναστεναγμούς μου.

Ακόμα και η σοβαρή όψη του, το αλαζονικό χαμόγελο του, η βαθιά φωνή του μπορούσαν να με κάνουν να τελειώσω χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

«Και δεύτερον ο εγωισμός σου μπορεί να λέει ότι δεν είσαι δική μου αλλά το σώμα σου λέει άλλα μωρό μου. Και το σώμα ποτέ δεν λέει ψέμματα»

Αυτά ήταν τα λόγια του πριν το πρόσωπο του σοβαρέψει και σηκωθεί όρθιος οδηγώντας τα βήματα του προς την έξοδο της πισίνας.

Ανασήκωσα το σώμα μου και τον κοίταξα παραξενεμένα την στιγμή που ξεκλείδωσε την πόρτα και έκανε να φύγει.

«Που πας;» ρώτησα με απορία αλλά και εκνευρισμό και αυτός γύρισε να με κοιτάξει με ένα ψεύτικο χαμόγελο.

«Η δουλειά μου εδώ τελείωσε. Θα σε αφήσω να απολαύσεις το μπάνιο σου Sky.» Μου έκλεισε πονηρά το μάτι πριν κλείσει την πόρτα πίσω του και εξαφανιστεί.

Κατευθείαν σηκώθηκα με νεύρα πάνω και άρχισα να ψάχνω για το μαγιό μου τριγύρω.

Πρώτα είναι καλός μαζί μου και δεν δημιουργεί καθόλου προβλήματα και μετά γίνεται ένας μαλάκας που μου συμπεριφέρεται σαν καμιά του δρόμου;

Συγγνώμη Trevor αλλά το παιχνίδι δεν λειτουργεί έτσι. Είναι η δεύτερη φορά που με αφήνεις έτσι, εξαφανίζεσαι και μετά συμπεριφέρεσαι σαν να μην συνέβη τίποτα.

Λυπάμαι αλλά αυτή την φορά δεν θα είμαι εγώ που θα μείνω με τα χέρια σταυρωμένα.

Και κρίμα επειδή νόμιζα πως τα πράγματα έφτιαχναν μεταξύ μας...

Σκεφτόμουν με νεύρα καθώς κάλυπτα το σώμα μου μόνο με το μπουρνούζι και βγήκα έξω από την πισίνα ξεκινώντας να ανεβαίνω τις σκάλες προς τα πάνω.

Πάλι καλά που έλεγξα σε ποιο δωμάτιο θα μένει ο καθένας μας, έτσι θα μπορέσω να κάνω μια επίσκεψη στο δωμάτιο του.

Μόλις έφτασα έξω από την πόρτα του δωματίου του έκανα έφοδο μέσα χωρίς να χτυπήσω.

Για καλή μου τύχη δεν είχε προλάβει να κλειδώσει αλλά για κακή μου τύχη η εικόνα που αντίκρισα δεν με βοήθησε καθόλου στο να πάρω το  θάρρος που αναζητούσα.

Ήταν έτοιμος να μπει στο ντουζ, ήταν γυμνός και στα χέρια του κρατούσε μια πετσέτα την οποία δεν είχε προλάβει να τοποθετήσει στο επίμαχο σημείο.

Τα μάτια μου κόλλησαν χωρίς την άδεια μου εκεί. Το μέγεθος έκανε το στόμα μου να χωριστεί ελαφρώς.

Ήταν... Μεγάλο. Το πιο μεγάλο που είχα δει με τα μάτια μου τουλάχιστον.

Δεν έχω πολύ πείρα με τους άνδρες αλλά ούτε είμαι και άμαθη πάνω στον τομέα. Βέβαια με το μόνο αγόρι που το έχω κάνει είναι ο Leon. Ήταν ο πρώτος μου και ο μοναδικός τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Ένα από τα μεγαλύτερα μου λάθη.

Ευτυχώς από τις σκέψεις μου με επανέφερε στην πραγματικότητα η φωνή του.

«Τι κάνεις εδώ;» ρώτησε σοβαρά και το βλέμμα μου ξανά αγρίεψε.

Χωρίς να του απαντήσω πλησίασα προς το μέρος του. Ακούμπησα τα χέρια μου στο γυμνασμένο στήθος του και πιάνοντας τον απροετοίμαστο τον έριξα πίσω στο κρεβάτι.

Δεν έχασα χρόνο και αμέσως κάθισα πάνω του κάνοντας τα μάτια του να γουρλώσουν για μια στιγμή πριν επαναφέρει την σοβαρή έκφραση στο πρόσωπο του.

«Δεν άντεξες και πολύ χωρίς εμένα, έτσι δεν είναι;» ρώτησε αλαζονικά και εγώ του χάρισα ένα ψεύτικο ντροπαλό χαμόγελο.

Ας παίξουμε λίγο...

«Trevor εγώ... Δεν θέλω να με αφήνεις μόνη μου. Νιώθω άδεια χωρίς εσένα. Σε θέλω όλη την ώρα και δεν μπορώ μακριά σου...» μετατρέποντας την φωνή μου σε ναζιάρικη και ντροπαλή άρχισα να χαιδεύω τα τατουάζ του, κάνοντας διαδρομές πάνω στο σώμα του.

Αυτός στην αρχή με κοίταξε παραξενεμένος σαν να μην περίμενε ποτέ αυτή την συμπεριφορά από εμένα αλλά έπειτα άφησε ξανά το μισό, πονηρό χαμόγελο του να εμφανιστεί.

«Ήσουν πολύ κακός απόψε...» τον κοίταξα αθώα κάνοντας την φωνή μου παραπονεμένη και αυτός γέλασε ενώ εγώ έσκυψα προς το μέρος του και ξεκίνησα να μοιράζω φιλιά στο σώμα του ξεκινώντας από τον λαιμό του.

«Αλλά πρέπει να παραδεχτώ... Μου άρεσε πάρα πολύ» συνέχισα ενώ δάγκωσα δυνατά τον λοβό του αυτιού του λαμβάνοντας έναν πνιχτό αναστεναγμό από αυτόν που με έκανε να χαμογελάσω.

Η εκδίκηση είναι απολαυστική.

«Δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ» άκουσα την βαθιά φωνή του για ακόμα μια φορά την στιγμή που τα φιλιά μου είχαν φτάσει στους κοιλιακούς του και σήκωσα το βλέμμα μου για λίγο να τον κοιτάξω χωρίς να σταματήσω.

«Γιατί Trevor; Δεν με θες εδώ;» συνέχισα το θέατρο παριστάνοντας την λυπημένη.

«Sky...» το όνομα μου βγήκε σαν αναστεναγμός από το στόμα του κάτι που για μια στιγμή με έκανε να σταματήσω.

Αυτό ήταν τόσο καυτό γαμώτο...

«Ναι;» ρώτησα για μια στιγμή στα αλήθεια αναζητώντας την συνέχεια και αυτός άνοιξε τα μάτια του μόνο για λίγο πριν τα κλείσει ξανά.

«Μην σταματάς γαμώτο» τελείωσε την πρόταση του και εγώ χαμογέλασα πονηρά ενώ πλέον είχα φτάσει ακριβώς στο σημείο που θα ήθελα να είμαι.

«Όπως επιθυμείς... Αρχηγέ» απάντησα ενώ έπιασα το μέλος του στα χέρια μου και όλο του το σώμα τσιτώθηκε. Εκείνο σκλήρυνε στην παλάμη μου.

Για λίγο χωρίς να κάνω απολύτως καμία κίνηση έκατσα για λίγο να τον κοιτάω. Τα μάτια του ήταν κλειστά, τα μαλλιά του ακόμα βρεγμένα και το στόμα του ελαφρώς ανοιχτό.

Ήθελα να αποτυπώσω αυτή την εικόνα στο μυαλό μου προτού την καταστρέψω.

«Τελικά δεν είσαι ο μόνος που μπορεί να ελέγξει τον άλλον Trevor...» του είπα και πριν καλά καλά ανοίξει τα μάτια του είχα βρεθεί στο ύψος του και είχα τυλίξει το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του.

Τα μάτια του άνοιξαν και με κοίταξε παραξενεμένος.

Εγώ του χαμογέλασα.

«Δεν είμαι εγώ από τις γυναίκες Trevor που υπάρχουν για να ευχαριστούν το ανδρικό φύλο και μόνο αυτό. Δεν σου επιτρέπω να με μεταχειρίζεσαι όπως θες εσύ και εγώ να μείνω άπραγη στην συνέχεια. Δεν ξέρω τι θες από εμένα αν ενδιαφέρεσαι έστω και λίγο ή απλά θέλεις να με τρελάνεις, να με υποτάξεις, να με λυγίσεις, να με πηδήξεις και μετά να καυχιέσαι αριστερά και δεξιά ότι πήδηξες την Skyler Anderson. Έχω περάσει από αυτό το στάδιο μια φορά και δεν σκοπεύω να επιτρέψω να γίνει το ίδιο λάθος δεύτερη.»

Τα λόγια μου τον είχαν αφήσει άφωνο ωστόσο δεν το έδειχνε. Προσπαθούσε ακόμα να κρατήσει την κυριαρχία του κρατώντας το στόμα του κλειστό.

Για μια στιγμή γέλασα και τον κοίταξα βαθιά στα μάτια ενώ χάιδεψα με το άλλο μου χέρι τα γράμματα που ήταν από τυπωμένα στο στήθος του.

Angel of death.

Μόνο άγγελος δεν είσαι Trevor. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα τι πραγματικά είσαι.

«Βλέπεις πως ένας υποτακτικός μπορεί να μετατραπεί σε λίγα μόνο λεπτά σε κυρίαρχος;» του χαμογέλασα με το ίδιο χαμόγελο που πριν λίγο με κοιτούσε και αυτός.

Πλησίασα τα χείλη μου στο αυτί του και ψιθυριστά άφησα τις τελευταίες μου λέξεις να ακουστούν μόνο ανάμεσα μας.

«Δεν θέλεις να ξεκινήσεις πόλεμο μαζί μου Trevor. Δεν σε συμφέρει και το ξέρεις αυτό πολύ καλά. Για αυτό μην προσπαθείς να με υποτάξεις γιατί αυτό που θα πάρεις ως αποτέλεσμα δεν θα σου αρέσει. Αυτή την στιγμή δεν σου μιλάω ως Sky Anderson αλλά ως μια δολοφόνος που μπορεί να σε σκοτώσει στον ύπνο σου αν κάνεις κάτι εναντίον μου. Πιστεύω πως εμείς οι δύο θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια συμμαχία. Και σε εμπιστεύομαι Trevor... Μην με κάνεις να το μετανιώσω.»

Του απάντησα ενώ πριν απομακρυνθώ από κοντά του, άφησα ένα τελευταίο φιλί στα χείλη του.

Καθώς κατευθυνόμουν προς την πόρτα ένιωθα τα μάτια του να με καίνε. Το σώμα μου για μια στιγμή ήθελε να γυρίσει πίσω αλλά αυτή την φορά έπρεπε εγώ να πάρω τον έλεγχο του και να φύγω πριν κάνω αυτό το λάθος μεγαλύτερο.

Πριν κλείσω την πόρτα τα μάτια μου συνάντησαν τα δικά του.

Πράσινο μέσα σε πράσινο. Ένας δυναμικός συνδυασμός, μια μεγάλη καταστροφή.

«Καληνύχτα Trevor»

Και με αυτό έκλεισα την πόρτα πίσω μου αφήνοντας μια ανάσα που δεν ήξερα καν για πόση ώρα κρατούσα, να απελευθερωθεί από μέσα μου.

[...]

~Τριτοπρόσωπη αφήγηση~

GRANDLINE/ Η.Π.Α/ ΏΡΑ: 2:50

Βαριά βήματα ενάντια σε ξύλινα πατώματα ακούστηκαν καταστρέφοντας την αρμονική ησυχία της νύχτας.

Η επιβλητική παρουσία του μέσα στον χώρο έφερε μια ανατριχίλα σε όλους όσους βρίσκονταν μέσα σε αυτόν. Ο φόβος τους είχε παραλύσει όλους, η ησυχία ήταν ανατριχιαστική, το μόνο που κάλυπτε τις αγχωμένες, γρήγορες ανάσες των συνέταιρων του ήταν τα ουρλιαχτά που ακουγόντουσαν από το βάθος του δωματίου.

«Αφήστε μας να φύγουμε ηλίθιοι μπάσταρδοι!» το δυνατό ουρλιαχτό της νεαρής, δεμένης γυναίκας προκάλεσε ένα χαμόγελο χωρίς εξήγηση στο πρόσωπο του.

Η Dianna με τα χέρια σταυρωμένα τον παρατηρούσε να χαμογελάει έστω και με αυτόν τον τρόπο και δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της από πάνω του.

Το πιστό τσιράκι του, ο Oliver την παρακολουθούσε από μακριά και δεν μπορούσε να μην αναρωτηθεί πως γίνεται μια τέτοια γυναίκα να είναι ερωτευμένη με αυτό το τέρας.

Αλλά ήξερε ήδη ότι δεν μπορούσε να πάρει μια πραγματική απάντηση για αυτό. Δεν ελέγχεις ποιον ερωτεύεσαι.

Από τις σκέψεις που δεν έπρεπε να τον απασχολούν τον έβγαλε η φωνή του καστανόξανθου δαίμονα.

«Δεν πιστεύω να έχασα όλη την πλάκα, έτσι δεν είναι;» ρώτησε γελώντας ενώ τα βήματα του έφτασαν ακριβώς μπροστά από τα δέκα δεμένα άτομα.

«Άφησε μας να φύγουμε τώρα και ίσως γλυτώσεις το κεφάλι σου» είπε ένα κορίτσι με μαύρα μαλλιά και σκουλαρίκια χωρίς να δείχνει ίχνος φόβου προς τον άγνωστο άνδρα.

Ο Leon γέλασε δυνατά αγνοώντας τα λόγια της ενώ σάρωσε με το βλέμμα του κάθε ένα από τα άτομα που ήταν σκλαβωμένα σε μια καρέκλα με αλυσίδες και ύφασμα μπροστά στα μάτια τους.

Σε όλους μπορούσε να διακρίνει το -πολύ γνώριμο για αυτόν- επιβλητικό τατουάζ.

Assassins.

Πληρωμένοι δολοφόνοι.

Σκέφτηκε και χαμογέλασε ώσπου το μυαλό του επανέφερε την σκέψη της.

Κάποιοι από αυτούς είχαν επίσης ουλές, σημάδια, πληγές και εγκαύματα.

Λες να έχει και αυτή τέτοια σημάδια;

Κούνησε το κεφάλι του προσπαθώντας να διώξει για μια στιγμή την σκέψη της. Να την φυλακίσει μέχρι τουλάχιστον να τελειώσει τα βασανιστήρια.

«Λοιπόν ποιος από εσάς μπορεί να μου δώσει αυτό που θέλω;» ρώτησε στις σιωπηλές παρουσίες αλλά καμία δεν απάντησε.

Ο Leon θύμωσε ακόμα περισσότερο. Αυτή η ησυχία που άλλες φορές τον ηρεμούσε, τώρα τον εκνεύριζε αφάνταστα.

Έβγαλε το όπλο του από την θήκη. Αφού δεν ήθελαν με τον καλό τρόπο, θα το έκανε με τον κακό. 

Με τον δικό του τρόπο.

«Λοιπόν αφού κανείς δεν συνεργάζεται θα πρέπει να χρησιμοποιήσω άλλους τρόπους για να σας κάνω να μιλήσετε» Είπε ενώ οπλίζοντας το όπλο του προσπάθησε να κάνει απόλυτα ξεκάθαρο στους νεαρούς δολοφόνους τι θα γινόταν αν δεν μιλούσαν.

Η σιωπή συνεχίστηκε.

Μέχρι που ένα αγόρι με καστανά μαλλιά πήρε τον λόγο μέσα από την ησυχία.

«Τι θέλεις να μάθεις;» ρώτησε σφίγγοντας τα δόντια του τόσο δυνατά που νόμιζε ότι θα σπάσουν. Τα πόδια του είχαν ματώσει από τις μαχαιριές που είχε δεχθεί μέσα στο τελευταίο εικοσιτετράωρο από τον άνδρα μπροστά του και τα τσιράκια του.

«Θέλω να μάθω για ένα από τα πιο δυνατά μέλη σας...» ακόμα και αν οι δολοφόνοι δεν μπορούσαν να τον δουν, ήξεραν ότι ο αδίστακτος άνδρας χαμογελούσε και μάλιστα πλατιά.

Ο Leon άκουγε τις γρήγορες ανάσες όλων, ωστόσο η πιο γρήγορη, αγχωμένη και φοβισμένη ερχόταν από ένα κορίτσι με κοντά, βαμμένα κόκκινα μαλλιά.

Το κορίτσι έτρεμε και φαινόταν ότι ήταν θέμα χρόνου να πάθει κρίση πανικού και να καταρρεύσει.

Ο Leon χαμογέλασε περισσότερο. Τον ευχαριστούσε να βλέπει τον τρόμο που αυτός ασκούσε στον άλλον. Να βλέπει τον άλλον να υποφέρει, να χαροπαλεύει στα χέρια του...

«Για ποιον θες να μάθεις;» ξανά ρώτησε το ίδιο αγόρι με νεύρα και ο Leon δεν έχασε περισσότερο χρόνο για να ρίξει το τελειωτικό του χτύπημα. 

«Για την Skyler Anderson»

Με το που η απάντηση που όλοι δεν ήθελαν να ακούσουν ήρθε, έμειναν αγάλματα. Το αίμα τους δεν ακουγόταν να κυλάει στις φλέβες τους, τα πρόσωπα τους είχαν χλωμιάσει. Ξαφνικά ήταν σαν να τους είχε κάποιος πάρει την ζωή μακριά.

Τον μόνο που ακούστηκε εκείνη την στιγμή ήταν ο δυνατός λυγμός που δεν μπόρεσε να κρατήσει η κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά.

Οι αντιδράσεις τους έδωσαν μια απάντηση που ο Leon αποζητούσε. Γνώριζαν όλοι πολύ καλά για το κορίτσι που κάποτε αποκαλούσε δικό του.

Αυτοί που βρισκόντουσαν σκλαβωμένοι κάτω από την κυριαρχία του δεν ήταν άλλοι από μια από της πιο γνωστές, δυνατές και επικίνδυνες ομάδες πληρωμένων δολοφόνων.

Η δικιά της ομάδα.

Οι Five.

«Τι-Τι της έκανες;» ρώτησε το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά για πρώτη φορά καθώς ένα δάκρυ που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει πίσω, κύλησε στο πρόσωπο της.

Η Sky... Η καλύτερη φίλη της είχε μπλέξει με αυτό το τέρας. 

Μπορεί να είναι κάπου κλειδωμένη, πληγωμένη, στην χειρότερη περίπτωση νεκρή.

Τα δάκρυα συνέχισαν να κυλάνε ασταμάτητα στο πρόσωπο της. 

Ο Luke από δίπλα της, επίσης σοκαρισμένος με όλα όσα συνέβαιναν, προσπάθησε να ηρεμήσει την ψυχολογία της προτού γίνει χειρότερη.

«Δεν θα πάρεις απολύτως καμία πληροφορία από εμάς αρρωστημένε» το ίδιο κορίτσι με τα μαύρα μαλλιά από πριν ξανά μίλησε με νεύρο ενώ έφτυσε κάτω ως δείγμα ασεβείας κάτι που τον εκνεύρισε ακόμα περισσότερο.

Ένα αγόρι με τα ξανθά μαλλιά από δίπλα της, την σκούντηξε διακριτικά με το πόδι του για να σταματήσει αλλά το κορίτσι δεν φάνηκε να καταλαβαίνει.

Το χέρι του Leon ήρθε σε δυνατή επαφή με το πρόσωπο της κάνοντας το να γυρίσει στο πλάι και το κορίτσι να φτύσει αίμα.

«Μην τολμήσεις και με ξανά αγγίξεις!» ούρλιαξε το κορίτσι και ο Leon έχοντας πλέον χάσει την υπομονή του όπλισε το όπλο του και σημάδεψε προς το μέρος της.

«Δεν αξίζει να σε αγγίξω. Δεν θα σπαταλήσω περισσότερο χρόνο μαζί σου» της απάντησε με σφιγμένο το σαγόνι ενώ την επόμενη στιγμή μια σφαίρα είχε εκτοξευτεί μέσα στο κεφάλι της, παίρνοντας μακριά κάθε ίχνος ζωής.

«ZOE;» η Alice ούρλιαξε δυνατά το όνομα της νεκρής κοπέλας που έκανε ηχώ σε όλους τους τείχους του εγκαταλελειμμένου κτηρίου.

«Όχι, όχι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει...» συνέχισε κλαίγοντας ενώ μαζί της ακολούθησαν σιωπηλά και δύο άλλες κοπέλες οι οποίες ήταν όμως μαθημένες να κρύβουν τις αδυναμίες τους.

Ο Leon έσπρωξε το άψυχο πλέον σώμα της κοπέλας από την καρέκλα κάνοντας το να πέσει κάτω και να γεμίσει το πάτωμα με αίμα.

Η Dianna έβγαλε μια πνιχτή κραυγή βλέποντας την λίμνη αίματος τραβώντας λίγα βλέμματα απορίας πάνω της. 

Πως γινόταν να είναι ερωτευμένη με ένα τέρας;

Ο Leon καθάρισε τα χέρια του από το αίμα χωρίς να δείχνει ούτε ένα συναίσθημα στο βλέμμα του ενώ οδήγησε το βήμα του μπροστά από την κοπέλα με τα κοντά κόκκινα μαλλιά που πλέον δεν είχαν καμιά διαφορά με το αίμα που βρισκόταν στο πάτωμα.

Τοποθέτησε τα δάχτυλα του στο πηγούνι της κοπέλας σηκώνοντας το κεφάλι της ψηλά ενώ έλυσε το μαντίλι από τα μάτια της. 

Το θολό από τα δάκρυα βλέμμα της έπεσε κατευθείαν στο πτώμα της Zoe και νέο κύμα ήταν έτοιμο να απελευθερωθεί αλλά αυτή την φορά το σταμάτησε η φωνή του άνδρα που πλέον μπορούσε να δει.

«Εσύ μου φαίνεσαι γνωστή» μουρμούρισε ενώ παρατηρούσε προσεκτικά το πρόσωπο της και η Alice ένιωσε να ανατριχιάζει.

«Βρήκα μόλις το δόλωμα»

Είπε αινιγματικά όμως πριν προλάβει η κοπέλα να απαντήσει ένιωσε κάτι να τρυπάει την σάρκα της και την επόμενη στιγμή το μόνο που έβλεπε ήταν ένα μαύρο χάος.

Ο Leon χαμογέλασε πλατιά.

Χαμογέλασε γιατί ήξερε πως η μεγάλη στιγμή θα έφτανε σύντομα.

Το βλέμμα του για μια στιγμή περιπλανήθηκε έξω από το παράθυρο, στον νυχτερινό ουρανό.

Ετοιμάσου Sky...

Η μεγάλη νύχτα έρχεται.

-----------------------------------------------------------
Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που βάζω τριποπρόσωπη αφήγηση πάντα κάτι κακό θα γίνεται :')

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και να μην σας επηρεάζει πολύ η καραντίνα :')

Εμάς οι καθηγητές μας έχουν ταράξει στα ηλεκτρονικά μαθήματα και αυτός ήταν ο κυρίως λόγος που άργησα να βάλω κεφάλαιο. Επίσης καλό μήνα καραμπίνας (ελπίζω να επιβιώσουμε και τον Απρίλιο :')

Λοιπόν... Είχαμε μια μικρή σκηνή ανάμεσα στον Trevor και στην Sky.
Αλλά μετά τα ψηλό χάλασαν.

*Ας ελπίσουμε η μαμά μου να μην διαβάσει ποτέ αυτά που γράφω :")*

Επίσης ξέρω ότι κάποιοι θέλετε να... Παίξουν μακριά γαϊδούρα αλλά το μεγάλο μπαμ το κρατάω για τα επόμενα κεφάλαια.

*αν καταφέρουν να επιβιώσουν;)*

Επίσης, ο Leon ετοιμάζει κάτι...

Και αυτό το σχέδιο έχει να κάνει και με τους Five :/

Τι λέτε να γίνει στην συνέχεια;

Τι σχέδιο νομίζετε ότι ετοιμάζει ο Leon;

Σε πόσα κεφάλαια θέλετε να τελειώσει η ιστορία;

Spoiler για το επόμενο: Πάρτι αυτοκτονίας.

Τα λέμε στο επόμενο λοβς <3

-YourDisaster